Adults’ antecedents of violence and empathy toward animals

Öz

This study aims to examine the relationship between adults’ antecedents of violence and their levels of empathy toward animals. Accordingly, a total of 430 participants between the ages of 18 and 69 were reached. The Socio-Demographic Information Form, Violence Precursor Factors Scale, and Animal Empathy Scale Short-Form were administered to the participants. The results revealed that among the factors influencing adults’ tendencies toward violence, “environmental factors” were the most dominant. In addition, the findings showed that as family-related antecedents of violence increased, individuals’ empathic feelings toward animals decreased. In other words, as experiences of violence, neglect, maltreatment, or dysfunctional interactions within the family rise, individuals’ capacity to empathize with animals' weaknesses. Furthermore, environmental elements such as the broader social environment, peer groups, school settings, media influences, and societal patterns of violence were also found to play a primary role in the development of violent tendencies. The findings reveal that both healthy family relationships and role models in one's social environment are decisive in shaping empathy and violent behaviors toward animals. The purpose of this study is to reveal the determining influence of family and environmental factors on individuals' empathy and violent tendencies, contributing to the reduction of violence at the societal level and the promotion of a more empathetic society.

Anahtar Kelimeler

• Violence
• Animal
• Empathy
• Environmental Factors
• Familial Factors

Adults’ antecedents of violence and empathy toward animals

Öz

Bu çalışma, yetişkinlerin şiddet öncülleri ile hayvanlara yönelik empati düzeyleri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Bu doğrultuda, 18-69 yaş aralığında 430 katılımcıya ulaşılmıştır. Katılımcılara Sosyo-Demografik Bilgi Formu, Şiddet Öncülleyici Faktörler Ölçeği ve Hayvanlara Yönelik Empati Ölçeği Kısa Form uygulanmıştır. Sonuçlar, yetişkinlerin şiddet eğilimlerini etkileyen faktörler arasında en baskın etkenin “çevresel faktörler” olduğunu ortaya koymuştur. Ayrıca bulgular, aileyle ilgili şiddet öncülleri arttıkça bireylerin hayvanlara yönelik empatik duygularının azaldığını göstermiştir. Başka bir ifadeyle, aile içinde şiddet, ihmal, kötü muamele ya da sağlıksız etkileşimler arttıkça bireyin hayvanlara empati kurma kapasitesi zayıflamaktadır. Bunun yanında kişinin büyüdüğü sosyal çevre, arkadaş grupları, okul ortamı, medya etkileri ve toplumdaki şiddet örüntüleri gibi çevresel unsurların da şiddet eğiliminde birincil düzeyde rol oynadığı ortaya çıkmıştır. Elde edilen bulgular hem ailedeki sağlıklı ilişkilerin hem de kişinin içinde bulunduğu sosyal çevredeki rol modellerin, hayvanlara yönelik empati ve şiddet davranışlarının şekillenmesinde belirleyici olduğunu ortaya koymaktadır. Bu çalışmanın amacı, aile ve çevresel faktörlerin bireylerin empati ve şiddet eğilimleri üzerindeki belirleyici etkisini ortaya koyarak, toplumsal düzeyde şiddetin azaltılmasına ve daha empatik bir toplum yapısının desteklenmesine katkı sunmaktır.

Anahtar Kelimeler

• Şiddet
• Hayvan
• Empati
• Çevresel Faktörler
• Ailesel Faktörler

Kaynakça

1. Akarsu, B., & Akarsu, B. (2019). Bilimsel araştırma tasarımı. Cinius Publishing.
2. Anderson, C. A., & Bushman, B. J. (2002). Human aggression. Annual Review of Psychology, 53(1), 27–51.
3. Ascione, F. R. (2001). Animal abuse and youth violence. U.S. Department of Justice, Office of Juvenile Justice and Delinquency Prevention.
4. Averill, J. R. (2012). Anger and aggression: An essay on emotion. Springer Science and Business Media.
5. Baron, R. A., and Byrne, D. (2000). Social psychology. Ninth Edition. USA: Allyn and Bacon Published.
6. Bjorkly, S. (2006). Psychological theories of aggression: Principles and application to practice. In D. Richter & R. Whittington (Eds.), Violence in mental health settings: causes, consequences, management (p. 29). Springer.
7. Charney, D. S., & Blair, R. J. R. (2003). Emotion regulation: an affective neuroscience approach. In M. P. Matsson (Ed.), Neurobiology of aggression (pp. 22–25). Humana Press.
8. Connell, R. W. (2005). Masculinities (2nd ed.). University of California Press.

9. Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2023). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed method approaches (6th ed.). SAGE Publications.
10. Cüceloğlu, D. (1997). İnsan ve davranışı. Remzi Kitabevi.
11. Erk, M. A. (2023). Şiddeti öncülleyen etmenler ve yordayıcı faktörlerin belirlenmesine yönelik bir inceleme [Doctoral thesis, Çukurova University]. YÖK National Thesis Center.
12. Eron, L. D. (1994). Theories of aggression: from drives to cognitions. In Aggressive behavior: Current perspectives (p. 3–11). Boston, MA: Springer US.
13. George, D., & Mallery, M. (2010). SPSS for Windows step by step: A simple guide and reference, 17.0 update (10a ed.). Pearson.
14. Herzog, H. (2007). Gender differences in human-animal interactions: A review. Anthrozoös, 20(1), 7-21. Izard, C. E. (2013). Human emotions. Springer Science and Business Media.
15. Karasar, N. (2018). Bilimsel araştırma yöntemi: Kavramlar, ilkeler, teknikler. Nobel Publishing.
16. Karslı, N. (2016). Psiko-sosyal açıdan şiddet ve çözüm yolları. Dinbilimleri Journal, 16(3).
17. Kocacık, F. (2001). Şiddet olgusu üzerine. Journal of Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, 2(1).
18. Koç, B. (2011). Okulda şiddet. E Yazı Yayınları.
19. Lucia, S., & Killias, M. (2011). Is animal cruelty a marker of interpersonal violence and delinquency? Results of a Swiss National Self-Report study. Psychology of Violence, 1, 93–105.
20. Mehrabian, A., & Epstein, N. A. (1972). Measure of emotional empathy. Journal of Personality, 40, 525–543.
21. Okutan, N. (2023). Hayvanlara yönelik empati ölçeği kısa formunun geliştirilmesi. Current Approaches in Psychiatry, 15(Supplement 1), 177–191.
22. Paul, E. S. (2000). Empathy with animals and with humans: Are they linked? Anthrozoös, 13, 194–202.
23. Plous, S. (1991). An attitude survey of animal rights activists. Psychological Science, 2(3), 194–196.
24. Roberts, A. R. (2002). Handbook of domestic violence intervention strategies: policies, programs, and legal remedies. Oxford University Press.
25. Serpell, J. (2004). Factors influencing human attitudes to animals and their welfare. Animal Welfare, 13(1), 145–151.
26. Taubner, S., Rabung, S., Bateman, A., & Fonagy, P. (2017). Psychoanalytic concepts of violence and aggression. In P. Sturmey (Ed.), The Wiley handbook of violence and aggression (pp. 1–14). Wiley-Blackwell: London, UK.
27. Thompson, K. L., & Gullone, E. (2003). Promotion of empathy and prosocial behaviour in children through humane education. Australian Psychologist, 38, 175-182.
28. Yang, Y., & Raine, A. (2009). Prefrontal structural and functional brain imaging findings in antisocial, violent, and psychopathic individuals: A meta-analysis. Psychiatry Research, 174, 81–88.