Exploring New Media Students’ Attitudes towards Their Education

Öz

Digitalisation has profoundly reshaped the education landscape, with the pervasive influence of communication technologies acting as a catalyst for these ongoing transformations. ‘New Media’, which emerged as a distinct academic discipline resulting from this transformation, is a phenomenon that continues to develop and evolve. This study, which was conducted using semi-structured in-depth interviews with 20 new media students from various public and foundation universities, explores their perspectives on new media education. The primary focus of this research is centred on students' experiences; however, it also seeks to contribute to the broader discourse surrounding new media education. From the perspective of new media students, the study's findings emphasise the need to develop a balanced curriculum that integrates theoretical knowledge with practical application, addresses technical training and equipment needs, categorises courses based on specific fields, and adapts swiftly todigital advancements. Participants noted inconsistencies in existing curricula across universities, which affect the overall quality of education. They recommended incorporating current industry practices and innovations into the curriculum to enhance theoretical and practical knowledge transfer. Moreover, the study offers recommendations from participants for a more standardised curriculum in new media education, as well as for the enhancement of collaboration between industry, academia, students, and fresh graduates. These suggestions aim to enhance the educational experience of new media students, better prepare them for the industry, and strengthen collaboration among all stakeholders in the field, thus significantly contributing to the ongoing discourse on new media education and providing data for future research.

Anahtar Kelimeler

• new media
• digital media
• theoretical courses
• practical courses
• new media curriculum

Yeni Medya Öğrencilerinin Eğitimlerine Yönelik Tutumlarının İncelenmesi

Öz

Dijitalleşme, eğitim alanını büyük ölçüde yeniden şekillendirmiştir ve iletişim teknolojilerinin yaygın etkisi, bu süregelen dönüşümleri etkileyen faktör olmuştur. Bu dönüşümün sonuçlarından biri olarak ayrı bir akademik disiplin olarak ortaya çıkan ‘Yeni Medya’, gelişmeye ve evrilmeye devam eden bir olgudur. Bu çalışma, çeşitli devlet ve vakıf üniversitelerinden 20 yeni medya öğrencisiyle yapılan yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler aracılığıyla, öğrencilerin yeni medya eğitimi hakkındaki perspektiflerini incelemektedir. Bu araştırma öğrencilerin deneyimlerini yansıtmakla birlikte, aynı zamanda yeni medya eğitimi etrafındaki daha geniş tartışmalara katkı sağlamayı amaçlamaktadır. Yeni medya öğrencilerinin perspektifinden bakıldığında, çalışmanın bulguları, teorik bilgiyi pratik uygulamayla entegre eden, teknik eğitim ve ekipman ihtiyaçlarını ele alan, dersleri belirli alanlara göre sınıflandıran ve dijital ilerlemelere hızla yanıt veren dengeli bir müfredatın geliştirilmesine duyulan ihtiyacı vurgulamaktadır. Katılımcılar, mevcut müfredatların genellikle üniversiteler arasında tutarsızlık gösterdiğini ve bu durumun eğitim kalitesini etkilediğini belirtmiştir. Sektördeki güncel uygulamaların ve yeniliklerin müfredata entegrasyonunun, teorik ve pratik bilgi transferini güçlendireceğini önermişlerdir. Çalışma, katılımcıların, yeni medya eğitimi için daha standartlaşmış bir müfredatın yanı sıra sektör, akademi, öğrenciler ve yeni mezunlar arasında iş birliğinin artırılması gerektiğine dair önerilerini sunmaktadır. Bu öneriler, yeni medya öğrencilerinin eğitim deneyimlerini geliştirebilmeyi, öğrencileri sektöre daha iyi hazırlamayı ve alandaki tüm paydaşlar arasındaki iş birliğini güçlendirmeyi hedefleyerek, yeni medya eğitimi üzerine devam eden tartışmalara önemli bir katkı sağlamayı ve yapılacak diğer çalışmalar için veri sunmayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• yeni medya
• dijital medya
• teorik dersler
• uygulamalı dersler
• yeni medya müfredatı

Kaynakça

1. Akgül, M., & Akdağ, M. (2017). Türkiye’de yeni medya eğitimi üzerine niceliksel bir betimleme. Erciyes İletişim Dergisi, 5(1), 210-220. https://doi.org/10.17680/erciyesakademia.291895
2. Atabek, Ü., & Atabek, G. Ş. (2014). İletişim eğitiminde farklı perspektifler: Öğrenciler, akademisyenler ve meslek mensuplarının iletişim eğitimi hakkındaki tutumları. İletişim Kuram ve Araştırma Dergisi, (38), 148-163. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/ikad/issue/67964/995683
3. Ballhaus, W., Chow, W., & Rivet, E. (2023). Resetting expectations, refusing inward and recharging growth. PwC Türkiye. Retrieved from https://www.pwc.com.tr/tr/sektorler/eglence-medya/kuresel-eglence-ve-medya-sektorune-bakis-2023-2027.pdf
4. Batool, S., Yasin, Z., & Batool, A. (2020). Role of social media in democratization in Pakistan: An analysis of political awareness, efficacy and participation in youth. International Review of Social Sciences, 8, 144-61.
5. Bender, S. M. (2023). Coexistence and creativity: Screen media education in the age of artificial intelligence content generators. Media Practice and Education, 24(4), 351-366.
6. Berkeley, L. (2009). Media education and new technology: A case study of significant curriculum change within a university media degree. Journal of Media Practice, 10(2-3), 185-197.
7. Biswas, M., & Bland, D. (2024). AI in journalism and communication teaching: Use, challenges and opportunities. Teaching Journalism & Mass Communication, 14(1), 11-20.
8. Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa

9. Bokor, M. J. (2015). New media and democratization in Ghana: An impetus for political activism. Net Journal of Social Sciences, 2(1), 1-16.
10. Can, S. (2018). İletişim eğitiminde akademi ve sektör beklentileri üzerine bir araştırma. Humanities Sciences, 13(3), 57-73. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/nwsahuman/issue/38536/409472
11. Cain, J. A., & Imre, I. (2022). Everybody wants some: Collection and control of personal information, privacy concerns, and social media use. New media & Society, 24(12), 2705-2724.
12. Carpentier, N., Dahlgren, P., & Pasquali, F. (2013). Waves of media democratization: A brief history of contemporary participatory practices in the media sphere. Convergence, 19(3), 287-294.
13. Chun, W. H. K. (2006). Introduction: Did somebody say new media? W. H. K. Chun & T. Keenan (Eds.). New media old media: A history and theory reader (pp. 1-10). Routledge.
14. Chun, W. H. K., & Keenan, T. (2006). New media old media: A history and theory reader. Routledge.
15. Cortés-Ramos, A., Torrecilla García, J. A., Landa-Blanco, M., Poleo Gutiérrez, F. J., & Castilla Mesa, M. T. (2021). Activism and social media: youth participation and communication. Sustainability, 13(18), 10485.
16. Dağtaş, E. (n.d.). TÜBİTAK sosyal bilimler ansiklopedisi. Retrieved from https://ansiklopedi.tubitak.gov.tr/ansiklopedi/medya
17. Department for Culture, Media & Sport. (2013). Classifying and measuring the creative ındustries. Retrieved March 28, 2024 from https://assets.publishing.service.gov.uk/media/5a7c0b3de5274a7202e19327/Classifying_and_Measuring_the_Creative_Industries_Consultation_Paper_April_2013-final.pdf
18. Dhiman, D. B. (2021). The practice of media education and media research: A review on five Asian countries. Global Media Journal, 19(44), 1-7.
19. Erdoğan, E., & Uyan-Semerci, P. (2021). Toplumsal araştırma yöntemleri için bir rehber: Gereklilikler, sınırlılıklar ve incelikler. İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
20. Etter, M., & Albu, O. B. (2021). Activists in the dark: Social media algorithms and collective action in two social movement organizations. Organization, 28(1), 68-91.
21. Guest, G., Bunce, A., Johnson, L. (2006). How many interviews are enough? An experiment with data saturation and variability. Field Methods, (18), 59-82. http://dx.doi.org/10.1177/1525822X05279903
22. Hudders, L., De Jans, S., & De Veirman, M. (2021). The commercialization of social media stars: A literature review and conceptual framework on the strategic use of social media influencers. N. S. Borchers (Ed.), Social media influencers in strategic communication (pp. 24-67). Routledge.
23. Kaderoğlu Bulut, Ç., & Hacısalihoğlu, E. (2021). İletişim fakültesi öğrencilerinin medya emek piyasasına dönük algı ve beklentileri: Ankara Örneği. Ankara Üniversitesi İlef Dergisi, 8(2), 261-296.
24. Kadir Has Üniversitesi İletişim Fakültesi. (no date). Fakülte hakkında. Retrieved March 21, 2024 from https://comm.khas.edu.tr/fakulte-hakkinda/
25. Lai, J., & Widmar, N. O. (2021). Revisiting the digital divide in the COVID‐19 era. Applied economic perspectives and policy, 43(1), 458-464.
26. Levinson, P. (2013). New new media. Pearson.
27. Lievrouw, L. A., & Livingstone, S. (2005). The handbook of new media. Sage.
28. Lister, M., Dovey, J., Giddings, S., Grant, I., & Kelly, K. (2009). New media: A critical introduction. Routledge.
29. Livingstone, S. (2002). Young people and new media: Childhood and the changing media environment. Sage.
30. Manovich, L. (2002). The language of new media. MIT Press.
31. Mason, M. (2010). Sample size and saturation in PhD studies using qualitative interviews. Forum Qualitative Sozialforschung Forum: Qualitative Social Research, 11(3), 1-19. https://doi.org/10.17169/fqs-11.3.1428
32. Mehra, B., Merkel, C., & Bishop, A. P. (2004). The internet for empowerment of minority and marginalized users. New media & society, 6(6), 781-802.
33. Merriam, S. B., & Tisdell, E. J. (2015). Qualitative research: A guide to design and implementation. Jossey-Bass.
34. Ndavula, J., & Agufana, P. B. (2023). Should curricula be the same? Towards media studies curriculum reforms in Kenya. S. L. Mudavanhu, S. Mpofu, & K. Batisai (Eds.), Decolonising Media and Communication Studies Education in Sub-Saharan Africa (pp. 160-174). Routledge.
35. Nguyen, D., & Beijnon, B. (2024). The data subject and the myth of the ‘black box’data communication and critical data literacy as a resistant practice to platform exploitation. Information, Communication & Society, 27(2), 333-349.
36. Özarslan, Z. (2019). Türkiye’de lisans düzeyindeki yeni medya eğitimi ve sektör beklentileri üzerine bir değerlendirme. Moment Dergi, 6(1), 150-175. https://doi.org/10.17572//mj2019.1.150175
37. Pavlik, J. V. (2023). Collaborating with ChatGPT: Considering the implications of generative artificial intelligence for journalism and media education. Journalism & mass communication educator, 78(1), 84-93.
38. Peters, B. (2009). And lead us not into thinking the new is new: A bibliographic case for new media history. New media & Society, 11(1-2), 13-30. https://doi.org/10.1177/1461444808099572
39. Raeijmaekers, D., & Maeseele, P. (2015). Media, pluralism and democracy: What’s in a name? Media, culture & society, 37(7), 1042-1059.
40. Reisach, U. (2021). The responsibility of social media in times of societal and political manipulation. European journal of operational research, 291(3), 906-917.
41. Reklamcılar Derneği. (2024, April). Türkiye’de tahmini medya ve reklam yatırımları 2023 raporu. Retrieved April 11, 2024 from https://rd.org.tr/Assets/uploads/ff8df872-f133-4f12-9271-cf9733217c1a.pdf
42. Riger, S., & Sigurvinsdottir, R. (2016). Thematic analysis. L. A. Jason & D. S. Glenwick (Eds.), Handbook of methodological approaches to community-based research: Qualitative, quantitative, and mixed methods (pp. 33-42). Oxford University Press.
43. Robinson, L., Cotten, S. R., Ono, H., Quan-Haase, A., Mesch, G., Chen, W., ... & Stern, M. J. (2015). Digital inequalities and why they matter. Information, communication & society, 18(5), 569-582.
44. Staller, K. M. (2021). Big enough? Sampling in qualitative inquiry. Qualitative Social Work, 20(4), 897-904. https://doi.org/10.1177/14733250211024516
45. Stockmann, D. (2023). Tech companies and the public interest: The role of the state in governing social media platforms. Information, Communication & Society, 26(1), 1-15.
46. Tokgöz, O. (2003). Türkiye'de iletişim eğitimi: Elli yıllık bir geçmişin değerlendirilmesi. Kültür ve İletişim, 6(11), 9-32. Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/kulturveiletisim/issue/71493/1150857
47. Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı İnsan Kaynakları Ofisi. (no date). Üni-Veri. Retrieved September 24, 2024 from https://www.cbiko.gov.tr/projeler/uni-veri?process=sectionProfile§ionProfile=74&variables=4
48. Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. (2023, November 01). On ikinci kalkınma planı 2024-2028. Retrieved March 11, 2024 from https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2023/11/20231101M1-1.htm
49. Türkiye Cumhuriyeti Yükseköğretim Kurulu (n.d.). Bologna süreci nedir? Retrieved January 30, 2024 from https://uluslararasi.yok.gov.tr/uluslararasilasma/bologna/temel-bilgiler/bologna-sureci-nedir
50. -----------------------------------------------------(2010, January 01). Türkiye yükseköğretim yeterlilikler çerçevesi. Retrieved January 31, 2024 from http://tyyc.yok.gov.tr
51. ----------------------------------------------------- (2023). YÖK lisans atlası. Retrieved September 24, 2024 from https://yokatlas.yok.gov.tr/lisans-anasayfa.php
52. Türkiye İstatistik Kurumu (2023, December 01). Kültür ekonomisi ve kültürel istihdam istatistikleri, 2022 [Press Release]. https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Kultur-Ekonomisi-ve-Kulturel-Istihdam-Istatistikleri-2022-49741
53. -----------------------------(2023, June 21). Yükseköğretim istihdam göstergeleri, 2022 [Press Release].https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Higher-Education-Employment-Indicators-2022-49600
54. Tworek, H. J., & Buschow, C. (2016). Changing the rules of the game: Strategic institutionalization and legacy companies’ resistance to new media. International journal of communication, 10, 21.
55. United Nations Conference on Trade and Development. (n.d.) Creative economy programme. Retrieved March 28, 2024 from https://unctad.org/topic/trade-analysis/creative-economy-programme
56. Yong Park, J. (2007). Empowering the user as the new media participant. Digital Creativity, 18(3), 175-186.