Resim Kompozisyonları ve Üsluplarının Sahne Tasarımında Kullanım Yöntemleri

In the field of stage design, reshaping the two-dimensional, static structure of the painting compositions with a three-dimensional, moving, live performance opens the door to different dramatic interpretations in the visual sense. Because there are many surfaces, methods and layers that can serve the dramatic narrative and visualize the exhibited work on the theater stage. Therefore, these variations of design approaches can both bring new perspectives to the reference painting composition and break the stagnation in time and movement by actively appealing to the senses of the audience. In the study, by focusing on the theater plays, dance performances and opera performances staged in the 21st century, the distinctive picture composition references in the stage designs of these performances were compiled and the design approaches in these works were examined. The stage design approaches of the selected and listed productions are discussed with the information obtained from the various photographs of the performances, the criticism written about the work and the interviews given. The examples in which painting compositions from different periods are revived on the theater stage are listed according to the differences in use in stage designs. The placement of a two-dimensional painting composition in a three-dimensional space volume by combining it with a dramatic narrative and its visual contribution to the kinetic expression were emphasized

Sahne tasarımı alanında resim kompozisyonlarının iki boyutlu, statik yapısının üç boyutlu, hareketli, canlı bir performansla tekrar biçimlendirilmesi görsel anlamda farklı dramatik yorumlamalara kapı açmaktadır. Çünkü tiyatro sahnesinde, dramatik anlatıya hizmet edebilecek ve sergilenen eseri görselleştirecek birçok yüzey, yöntem, katman mevcuttur. Dolayısıyla bu tasarım yaklaşımı çeşitlemeleri hem referans alınan resim kompozisyonuna yeni bakış açıları kazandırabilmekte hem de seyircinin aktif olarak duyularına hitap ederek zaman ve hareket boyutunda durağanlığı kırmaktadır. Çalışmada, 21. yüzyılda sahnelenmiş tiyatro oyunları, dans gösterileri ve opera temsillerine odaklanılarak, bu temsillerin sahne tasarımlarındaki belirgin resim kompozisyonu referansları derlenmiş ve bu eserlerdeki tasarım yaklaşımları incelenmiştir. Seçilen ve sıralanan yapımların sahne tasarımı yaklaşımları gerek temsillerin çeşitli fotoğraflarından gerek eserle ilgili yazılan eleştiri ve verilen röportajlardan edinilen bilgilerle ele alınmıştır. Farklı dönemlerden resim kompozisyonlarının tiyatro sahnesinde yeniden canlandığı örnekler, sahne tasarımlarındaki kullanım farklılıklarına göre sıralanmıştır. İki boyutlu bir resim kompozisyonunun, dramatik bir anlatıyla buluşturularak üç boyutlu bir mekân hacmine yerleştirilmesi ve devinimsel anlatıma görsel olarak katkısı üzerinde durulmuştur