CONSERVATORY ACADEMICIANS' UTILIZATION OF DIGITAL TECHNOLOGIES

Abstract

The importance of the power of access to knowledge for human progress is undeniable. This is possible through education as a component of social production. Education is also one of the most important tools used in national development. Today, information and communication technologies, which include all kinds of visual, audio, printed and written tools that facilitate access to and creation of information, have made our age the age of technology. For this reason, curricula to be used in education in today's technological age are also developed in integration with digital technology. Today, rapidly changing and developing technologies have started to be used in education. The demand for technology, which has become an effective pedagogical tool in learning and teaching processes, has increased in higher education institutions as in every part of the education field. Digital technologies have become an important tool to support the performance of academics. However, the rate of use and adoption of digital technology is low in environments where technology resources are limited. Especially in art environments based on master-apprentice relationship, the effective use of digital technologies constitutes a research question. In this study based on this research question; a total of six questions were asked to twelve academicians randomly selected from different departments of three universities by applying a semi-structured interview form. The descriptive research was conducted on the basis of the case study survey model and the data obtained were evaluated by content and descriptive analysis methods. Research findings reveal that academics working in theoretical fields use digital platforms more diversely and widely than their colleagues working in applied fields.

Keywords

• Digital Technology
• Conservatory
• Education
• Artificial Intelligence
• conservatory academicians.

KONSERVATUVAR AKADEMİSYENLERİNİN DİJİTAL TEKNOLOJİLERDEN YARARLANMA DURUMLARI

Öz

Bilgiye erişim gücünün insan ilerlemesi açısından taşıdığı önem inkâr edilemez bir gerçektir. Bu, toplumsal üretimin bir bileşeni olan eğitim yoluyla mümkündür. Eğitim, aynı zamanda ulusal kalkınmada kullanılan en önemli araçlardan biridir. Günümüzde bilgiye erişimi ve bilginin oluşturulmasını kolaylaştıran her türlü görsel, işitsel, basılı ve yazılı aracı kapsayan bilgi ve iletişim teknolojileri çağımızı teknoloji çağı haline getirmiştir. Bu nedenle, günümüz teknoloji çağında eğitimde kullanılacak öğretim programları da dijital teknoloji ile entegrasyon içinde geliştirilmektedir. Günümüzde hızla değişen ve gelişen teknolojiler eğitimde kullanılmaya başlanmıştır. Öğrenme ve öğretme süreçlerinde etkili bir pedagojik araç haline gelen teknolojiye olan talep, eğitim alanının her kesiminde olduğu gibi yükseköğretim kurumlarında da artmıştır. Dijital teknolojiler, akademisyenlerin performansını destekleyen önemli bir araç haline gelmiştir. Ancak, teknoloji kaynaklarının sınırlı olduğu ortamlarda dijital teknolojinin kullanım ve benimsenme oranı düşüktür. Özellikle usta-çırak ilişkisine dayalı sanat ortamlarında dijital teknolojilerin etkin kullanımı bir araştırma sorusu oluşturmaktadır. Bu araştırma sorusundan hareketle yapılan bu çalışmada; üç üniversitenin farklı bölümlerinden rastgele seçilen on iki akademisyene yarı yapılandırılmış görüşme formu uygulanarak toplam altı soru yöneltilmiştir. Betimsel nitelikteki araştırma, örnek olay tarama modeli temelinde yürütülmüş; elde edilen veriler içerik ve betimsel analiz yöntemleriyle değerlendirilmiştir. Araştırma bulguları, kuramsal alanlarda görev yapan akademisyenlerin, uygulamalı alanlarda görev yapan meslektaşlarına kıyasla dijital platformları daha çeşitli ve yaygın biçimde kullandıklarını ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Dijital Teknoloji
• Konservatuvar
• Eğitim
• Yapay Zekâ
• konservatuvar akademisyenleri.

Kaynakça

1. Referans1 Bauer, W. I. (2020). Music Learning Today: Digital Pedagogy for Creating, Performing, and Responding to Music (2nd ed.). New York: Oxford University Press.
2. Bhardwaj, P. (2019). Types of Sampling in Research. Journal of the Practice of Cardiovascular Sciences, 5(3), 157-163. https://doi.org/10.4103/jpcs.jpcs_62_19
3. Brannigan, G. G. (1985). The Research Interview. A. Tolor (Ed.), Effective Interviewing içinde (196-205. ss.). Springfield: Thomas Books.
4. Giebelhausen, R. (2015). What the Tech Is Going On? Social Media and Your Music Classroom. General Music Today, 28(2), 39-46. https://doi.org/10.1177/1048371314552523
5. Gouzouasis, P. ve Bakan, D. (2011). The future of music making and music education in a transformative digital world. UNESCO E-Journal, 2(2). Erişim adresi: https://unescoejournal.com/wp-content/uploads/2020/03/2-2-12-GOUZOUASIS.pdf
6. Gönç Şavran, T. (2018). Nicel ve Nitel Araştırmalarda Kullanılan Araştırma Teknikleri. Sosyolojide Araştırma Yöntem ve Teknikleri içinde (64-105. ss.). Eskişehir: Anadolu Üniversitesi Yayınları.
7. Hatch, J. A. (2023). Doing qualitative research in education settings (2nd ed). State University of New York Press.
8. Loeb, S., Dynarski, S., McFarland, D., Morris, P., Reardon, S. ve Reber, S. (2017). Descriptive Analysis in Education: A Guide for Researchers (No. NCEE 2017–4023). U.S. Department of Education, Institute of Education Sciences, National Center for Education Evaluation and Regional Assistance. (Erişim adresi: https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED573325.pdf), (Erişim tarihi: 01.06.2025)

9. Merriam, S. B. (2009). Qualitative Research: A Guide to Design and Implementation. San Francisco: Jossey-Bass.
10. Ping, X. ve De Vera, J. A. (2023). The Impact of Technology on Music Education. International Journal of Science and Engineering Applications, 12(11), 44-47. https://doi.org/10.7753/IJSEA1211.1002