The Impact Of Population Aging In Türkiye On Cultural Heritage Management

Öz

Demographic developments such as the decrease in fertility rate, slowdown in population growth rate and prolongation of life expectancy in Turkey in recent years cause the share of the elderly population in the total population to increase gradually. This change brings with it predictions that the working-age population will decrease, the elderly dependency ratio will increase and the average age of the workforce will increase. In this study, the aging process of the population in Turkey was discussed and the reflections of this phenomenon on the personnel structure of the Directorate of National Palaces were examined. Population indicators at the national level were evaluated using data from the Turkish Statistical Institute and the United Nations, followed by an analysis of the age distribution of personnel employed by the Directorate of National Palaces in recent years. The findings indicate that, despite the nationwide increase in both the proportion of the elderly population and the old-age dependency ratio, the institution's workforce is predominantly composed of younger employees. Consequently, contrary to demographic expectations, the average age of the institution's workforce has shown a trend toward rejuvenation rather than aging. These findings suggest that, despite broader national demographic changes, institutional recruitment and employment policies can play a decisive role in shaping the age structure of the workforce.

Anahtar Kelimeler

• Population Aging
• Elderly Population
• Elderly Dependency Ratio
• Population Growth Rate
• Fertility Rate
• Median Age
• Labor Force
• Directorate of National Palaces

Türkiye'de Yaşlanan Nüfus Olgusunun Kültürel Miras Yönetimine Yansıması

Öz

Türkiye'de son yıllarda doğurganlık hızının azalması, nüfus artış hızının yavaşlaması ve yaşam süresinin uzaması gibi demografik gelişmeler, yaşlı nüfusun toplam nüfus içerisindeki oranının giderek artmasına neden olmaktadır. Bu değişim, çalışma çağındaki nüfusun azalacağı, yaşlı bağımlılık oranının yükseleceği ve işgücünün yaş ortalamasının artacağı yönündeki öngörüleri beraberinde getirmektedir. Bu çalışmada, Türkiye'deki nüfusun yaşlanması süreci ele alınarak söz konusu olgunun Milli Saraylar İdaresi Başkanlığı personel yapısına yansımaları incelenmiştir. TÜİK ve Birleşmiş Milletler verileri doğrultusunda ülke genelindeki nüfus göstergeleri değerlendirilmiş, ardından Milli Saraylar İdaresi Başkanlığı'nın son yıllardaki personel yaş dağılımı analiz edilmiştir. Yapılan değerlendirme sonucunda, Türkiye genelinde yaşlı nüfus oranı ve yaşlı bağımlılık oranı artış göstermesine rağmen, Milli Saraylar İdaresi Başkanlığı bünyesinde istihdam edilen personelin büyük ölçüde genç kesimde yoğunlaştığı ve kurumun işgücünün yaş ortalamasının beklenenin aksine gençleşme eğiliminde olduğu tespit edilmiştir. Bu durum, ulusal demografik değişimlere karşın kurumsal istihdam politikalarının işgücünün yaş yapısı üzerinde belirleyici bir rol oynayabileceğini ortaya koymaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Nüfus Yaşlanması
• Yaşlı Nüfus
• Yaşlı Bağımlılık Oranı
• Nüfus Artış Hızı
• Doğurganlık Oranı
• Ortanca Yaş
• İşgücü
• Milli Saraylar İdaresi Başkanlığı

Kaynakça

1. Baş, M. (2012). Türkiye’de Yaşlı İş Gücünün Genel Görünümü. Sosyal Güvence, 2, 28-46.
2. Bloom, D. E., Canning, D. (2003). Contraception and the Celtic Tiger. Economic and Social Review, 34(3), 229-247.
3. Börsch-Supan, A. (2003). Labour Market Effects of Ageing. Review of Labour Economics and Industrial Relations, (17), 5-44.
4. Carolan, M., Nelson, S. (2007). First mothering over 35 years: Questioning the association of maternal age and pregnancy risk. Health Care for Women International, 28(6), 534–555.
5. Eryurt, M. A., Keskin F., Koç İ., Saraç M., Yayla-Enfiyeci, Z. (2024). 2023 Türkiye Gençlik Araştırması: Gençlerde Cinsel Sağlık, Üreme Sağlığı&Çocuk Yaşta, Erken ve Zorla Evlilikler Nicel Araştırma. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü.
6. Gürsoy Çuhadar S., Lordoğlu K. (2016). Demografik Dönüşüm Sürecinde Türkiye’de Yaşlanma ve Sorunlar. İstanbul: İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, No: 54, 63-80.
7. İçduygu, A. (2006). Türkiye-Avrupa Birliği İlişkileri Bağlamında Uluslararası Göç Tartışmaları (No. 427). İstanbul: TÜSİAD.
8. Koç, İ., Eryurt, M. A., Adalı, T., Çağatay, P. (2010). Türkiye’nin Demografik Dönüşümü: Doğurganlık, Aile Planlaması, Anne-Çocuk Sağlığı ve Beş Yaş Altı Ölümlerdeki Değişimler: 1968-2008. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Nüfus Etütleri Enstitüsü.

9. Özdemir, C. (2019). Türkiye’de Demografik Fırsat Penceresi ve Eğitimin Yaygınlaşmasının Sosyoekonomik Etkileri. Nüfusbilim Dergisi, (41), 7-25.
10. Ucarı, M. Ş., Kaya, İ. T., Metin, F., Aytaç, M. (2025). Türkiye’de Doğurganlık Hızındaki Azalmanın Yakın Dönemdeki Muhtemel İktisadi Etkileri. Nüfusbilim Dergisi (47), 215-234.
11. Yıldız, Y. (2011). Yaşlanma ve Göç Boyutuyla AB ve Türkiye Emek Piyasaları İlişkisi. (Yayınlanmamış doktora tezi). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
12. TÜİK, Geniş Yaş Grupları ve Yaş Bağımlılık Oranı. https://nip.tuik.gov.tr/?value=YasBagimlilikOrani (18.05.2026)
13. TÜİK, İstatistiklerle Yaşlılar. https://veriportali.tuik.gov.tr/tr/press/58231 (18.05.2026)
14. TÜİK, Nüfus Artış Hızı. https://nip.tuik.gov.tr/?value=NufusArtisHizi (18.05.2026)
15. TÜİK, Ortanca Yaş. https://nip.tuik.gov.tr/?value=OrtancaYas (18.05.2026)
16. TÜİK, Yaş Grubuna Göre Nüfus. https://nip.tuik.gov.tr/?value=YasGrubunaGoreNufus (18.05.2026)