Öz
Türk dilinin en eski yazılı kaynaklarından bugüne dek anlatımda ikilemelerden sıkça yararlanılmıştır. Türkçede, ikilemeler anlamı kuvvetlendirme, pekiştirme, çokluk, süreklilik gibi işlevlerin dışında kelime yapımında da kullanılmaktadır. Çok az dilde görülen bu söz türetme işlevi Altay dillerinin yapısal ortak özelliklerindendir. Dilimizin zenginliğinin göstergelerinden olan ikilemeler hiçbir dilde böyle yaygın bir kullanıma sahip değildir. Diğer dillere kıyasla Türkçede geniş bir yer tutan ikilemeler dil araştırmacılarının da dikkatini çekmiş ve bu konuda pek çok çalışma ortaya konulmuştur. İncelemeler, daha ziyade anlam bilimsel olmuş; ancak bu makalenin de konusu olan aynı kökten gelen kelimelerle kurulan ikilemeler üzerinde çok durulmamıştır. Kökteş kelimelerden meydana gelen ikilemeler hakkında, görüldüğü kadarıyla, Eski Uygur Türkçesinde iştikaklı ikilemeler konulu bir makale ve bir yüksek lisans tezi bulunmaktadır. Bu çalışmada; Türkiye Türkçesi yazı dilinde kullanılan çer çöp, abur cubur, abuk sabuk, kap kacak, kara kuru, konu komşu, soy sop, yamru yumru, yamuk yumuk ikilemeleri ele alınmıştır. Kaynakların taranması sonucunda, söz konusu ikilemelerin unsurlarının farklı ses değişmeleri ve anlam dallanmaları ile ortaya çıkan kökteş sözcükler olduğu görülmüştür. Bu makale ile kökteş kelimelerden oluşmuş ikilemelere dair yapılacak araştırmalara katkıda bulunmak amaçlanmıştır. Ayrıca kökteş kelimelerle kurulan ikilemeler kökeni bilinmeyen sözcükler üzerine etimolojik değerlendirmeler yapmaya da imkan sunmaktadır. Dolayısıyla bu makale ile yazı dilinde unutulmuş ya da anlamı silikleşmiş çer, konu, yamru, kacak, kuru, sop sözcüklerinin ve şekil değiştirmesi nedeniyle biçimce, anlamca bulanıklaşmış olan abur, cubur, abuk, sabuk sözcüklerinin etimolojik izahları da yapılmaya çalışılmıştır.
Anahtar Kelimeler
Türkiye Türkçesi ikilemeler kökteş kelimeler unsurları kökteş ikilemeler
Kaynakça
- Adak, N. (2020). Tüketim kültüründe beslenme: sağlıklı / sağlıksız yiyecekler. İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, 40(1), ss. 197–218.
- Adilov, M. (2021). Kazakça ve ağızlarında komşu anlamındaki sözcükler üzerine. UluslararasıGelenek ve Yenilik Bağlantısında Dil ve Edebiyat Sorunları Konferansı Bildirileri, Nur-Sultan, Kazakistan, ss. 29-34. https://www.academia.edu/47881469/
- Ağakay, M. A. (1954). Türkçede kelime koşmaları. Belleten, 2, ss. 97-104.
- Ağca, M. (2017). Türkçede bir söz türetim yöntemi ve gramatikal işaretleyici olarak yineleme. Türkbilig, (34), ss. 89-104.
- Ağca, M. (2020). Altay dilleri tipolojisinde ortak bir dil bilgisel kategori: yineleme. Dil Araştırmaları, 14(26), ss.155-173.
- Ağca, F. (2015). Eski Uygurca iştikaklı ikilemeler üzerine. B. Gül (Ed.). Alkış Bitigi Kemal Eraslan Armağanı içinde (s. 17-30). TKAE Yayınları.
- Akkuş, B. (2021). Oğuz grubu Türk lehçelerinde ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Ordu Üniversitesi.
- Aksan, D. (2000). Türkçenin sözvarlığı. Engin Yayınevi.
- Alibekiroğlu, S. (2019). Türkçede sözcük yapımı. Grafiker Yayınları.
- Atalay, B. (1998). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt I. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1998). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt II. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt III. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Dizini. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ayazlı, Ö. (2019). Eski Türk yazıtlarında geçen yer-yön adlarının Sarı Uygurcadaki durumu. International Journal of Old Uyghur Studies, 1(2), ss. 211-232.
- Aydın, E. (2018). Taşa kazınan tarih Türklerin ilk yazılı belgeleri. Kronik Yayınları.
- Biray, N. (2024). Kazak Türkçesinde “qos sözder / koş sözcükler. H. Şahin & E. E. Özbek (Ed.). Türk dili incelemeleri: Türk dilinde ikilemeler içinde. (s. 235-283). Paradigma Akademi Yayınları.
- Bozok, E. (2012). Eski Uygur Türkçesinde iştikaklı ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Osmangazi Üniversitesi.
- Caferoğlu, A. (2011). Eski Uygur Türkçesi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Clauson, S. G. (1972). An etymological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish. At The Clarendon Press.
- Çağatay, S. (2008). Uygurca’da hendiadyoinler. (A. Ata, Haz.). Saadet Çağatay’ın Yayınlanmış Tüm Makaleleri Cilt I içinde (s. 234- 269). Ayaz Tahir Türkistan İdil-Ural Vakfı Yayınları.
- Çağbayır, Y. (2007). Orhun Yazıtlarından günümüze Türkiye Türkçesinin söz varlığı-Ötüken Türkçe sözlük. Ötüken Yayınları.
- Çimen, E. (2021). “İkilemeler” hakkında bibliyografya çalışması. Bartın Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 6(1), ss. 53-80.
- Çolak, G. (2017). Türkçede fosil kelimeler. Bilge Kültür Sanat Yayınları.
- Durgut, H. (1995). Şeyh Süleyman Efendi-i Buhârî Lügat-i Çağatay ve Türkî-i Osmanî (cild-i evvel) adlı eserin transkripsiyonu. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Trakya Üniversitesi.
- Ekşioğlu, S. (2019). Çöp sözcüğü üzerine. E. Gürsoy Naskali (Ed.), Gübre-Tezek-Çöp Kitabı içinde (s. 521-535). Kitabevi Yayınları.
- Ercilasun, A. B. vd. (1991). Karşılaştırmalı Türk lehçeleri sözlüğü (kılavuz kitap) I. Kültür Bakanlığı Yayınları.
- Ercilasun, A. B. & Akkoyunlu, Z. (2014). Kâşgarlı Mahmud Dîvânu Lugâti’t-Türk. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ercilasun, A. B. (2024). Köklere doğru Türk dilinin dokuz bin yıllık macerası. Ötüken Yayınları.
- Eren, H. (1949). İkiz Kelimelerin Tarihi Hakkında. DTCF, 7(2), ss. 283-286.
- Ergin, M. (2008). Dede Korkut kitabı I. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ergin, M. (2009). Dede Korkut kitabı II. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ersan, R. (2022). Türkiye Türkçesinde kökteş kelimeler üzerine bir dil incelemesi. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi.
- Golden, P. B. (2021). Türk halkları tarihine giriş. (O. Karatay, Çev.). Ötüken Yayınları.
- Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesindeki Türkçe sözcüklerin köken bilgisi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Hamilton, J. R. (2011). İyi ve kötü prens öyküsü. (V. Köken, Çev.). Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Hunla, E.& İhtiyar, A. (2024). Türk dilinde ikilemeler/yinelemeler/tekrarlar üzerine Türkiye’de yapılmış çalışmalar bibliyografyası. H. Şahin & E. E. Özbek (Ed.), Türk dili incelemeleri: Türk dilinde ikilemeler içinde (s. 31-59). Paradigma Akademi Yayınları.
- Kara, M. (2011). Ayrı düşmüş kelimeler. Kesit Yayınları.
- Karaağaç, G. (2024). Türkçenin kökteşler sözlüğü. Akçağ Yayınları.
- Karahan, L. (2009). Türkçede söz dizimi. Akçağ Yayınları.
- Karahan, A. (2015, 28 Eylül-1 Ekim). Dede Korkut’taki “tolduran tob/toy” ibaresi üzerine. R. Özyürek & H. Gökçe& A. Çeleboğlu (Red.). X. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı, Saraybosna, Bildiriler kitabı içinde (s. 207-212). Bilkent.
- Korkmaz Bulut, T. & Korkmaz, Ş. (2019). Çöp kelimesinin tarihî gelişimi ve çer/çör çöp ikilemesi. E. Gürsoy Naskali (Ed.), Gübre-Tezek-Çöp Kitabı içinde (s. 469-519). Kitabevi Yayınları.
- Kulaç, Y. (2021). Eski Oğuz Türkçesi dönemine ait Ebu’l-Leys es-Semerkandî Kur’an Tefsiri’nin (Zonguldak nüshası) söz varlığı üzerine notlar. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 16(1), ss. 40-48.
- Memiş, M. R. & Kara, M. (2018). “ Kara” kelimesinin Dede Korkut Oğuznameleri’ndeki kullanımı üzerine. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(6), ss. 799–807.
- Nişanyan, S. (2002-2025). Nişanyan sözlük çağdaş Türkçenin etimolojisi. https://www.nisanyansozluk.com/
- Ölmez, M. (1995). Türkmence-Türkçe sözlük. Simurg Yayıncılık.
- Öncül, K. (2011). Dede Korkut Mukaddimesi’ndeki bazı sözcükler üzerine. Turkish Studies, 6(4), ss. 249-254.
- Pritsak, O. (2021). Kara Türk yön sembolizmi çalışması. (E. Yıldırım, Çev.). Genel Türk Tarihi Araştırmaları Dergisi, 3/6, ss. 519-532.
- Sivri, Ö. (2020). Türkiye Türkçesi ağızlarında ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Gazi Üniversitesi.
- Şen, S. (2005). Standart Türkiye Türkçesinde ikilemelerle yaşayan tarihî sözcükler. G. Kut & F. Büyükkarcı Yılmaz (Haz.), Şinasi Tekin'in Anısına Uygurlardan Osmanlıya içinde (s. 685-702). Simurg Yayıncılık.
- Şirin, H. (2016). Eski Türk yazıtları (söz varlığı incelemesi). Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Tekin, Ş. (2001). İştikakçının köşesi: Türk dilinde kelimelerin ve eklerin hayatı üzerine denemeler. Simurg Yayıncılık.
- Tekin, T. (1975). Ana Türkçede aslî uzun ünlüler. Hacettepe Üniversitesi Yayınları.
- Tietze, A. (2002). Tarihi ve etimolojik Türkiye Türkçesi lugatı. Simurg Yayıncılık.
- Tuna, O. N. (1949). Türkçede tekrarlar. TDE Dergisi, 3/2-3, ss. 429-447.
- Türk Dil Kurumu [TDK]. (2008). Derleme sözlüğü (Türkiye Türkçesi ağızları sözlüğü). https://sozluk.tdk.gov.tr/
- Türk Dil Kurumu [TDK]. (2009). Tarama sözlüğü. https://sozluk.tdk.gov.tr/
- Uluç, B. (2024). Tarihi Türk şivelerinde ikilemeler. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Marmara Üniversitesi.
- Vasary, İ. (2012). Çöp ve türevleri: bir Türkçe kelime ailesi ve onun Macarcadaki yansımaları. (Y. Çürük, Çev.). Türkoloji Dergisi, 19(1), ss. 119-139.
- Wilkens, J. (2021). Eski Uygurcanın el sözlüğü (Eski Uygurca–Almanca–Türkçe). Universitätsverlag Göttingen.
- Yıldız, H. (2016, 26-27 Eylül). Türkçede kap kacak ikilemesi üzerine. R. Özyürek & H. Gökçe & A. Çeleboğlu & İ. Atabey (Red.), XI. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı. Budapeşte-Macaristan, Bildiriler kitabı içinde (s. 28-40). Bilkent.
- Yüce, N. (1993). Mukaddimetü’l-Edeb. Türk Dil Kurumu Yayınları.
Öz
From the earliest written sources of the Turkish language to the present day, hendiadys have been frequently used in narration. In Turkish, hendiadys are used not only to strengthen meaning, reinforce, indicate plurality, or express continuity, but also in word formation. This word-formation function, which is rarely seen in other languages, is a structural feature common to the Altaic languages. Hendiadys that demonstrate the richness of our language are not used so widely in any other language. Compared to other languages, the extensive use of hendiadys in Turkish has attracted the attention of linguists, and many studies have been conducted on this subject. The studies have been mainly semantic; however, they have not focused much on the hendiadys formed by words derived from the same root, which is also the subject of this article. As far as we can see, there is only one article and one master's thesis on the topic of the hendiadys formed from same root words in Old Uyghur Turkish. In this study, the çer çöp, abur cubur, abuk sabuk, kap kacak, kara kuru, konu komşu, soy sop, yamru yumru, yamuk yumuk hendiadys used in the written language of Turkey Turkish are discussed. As a result of scanning the sources, it was observed that the elements of the aforementioned hendiadys were same root words that emerged with different sound changes and semantic ramifications. With this article, it is aimed to contribute to the researches to be conducted on hendiadys formed from the same root words. In addition, hendiadys formed from the same root words also allow for etymological evaluations of words whose origins are unknown. Therefore, this article attempts to provide etymological explanations for words such as çer, konu, yamru, kacak, kuru, sop which have been forgotten or whose meanings have become obscure in written language, as well as words such as abur, cubur, abuk, sabuk whose meanings have become blurred due to changes in form.
Anahtar Kelimeler
Turkey Turkish hendiadys words from the same root hendiadys whose elements have the same root.
Kaynakça
- Adak, N. (2020). Tüketim kültüründe beslenme: sağlıklı / sağlıksız yiyecekler. İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, 40(1), ss. 197–218.
- Adilov, M. (2021). Kazakça ve ağızlarında komşu anlamındaki sözcükler üzerine. UluslararasıGelenek ve Yenilik Bağlantısında Dil ve Edebiyat Sorunları Konferansı Bildirileri, Nur-Sultan, Kazakistan, ss. 29-34. https://www.academia.edu/47881469/
- Ağakay, M. A. (1954). Türkçede kelime koşmaları. Belleten, 2, ss. 97-104.
- Ağca, M. (2017). Türkçede bir söz türetim yöntemi ve gramatikal işaretleyici olarak yineleme. Türkbilig, (34), ss. 89-104.
- Ağca, M. (2020). Altay dilleri tipolojisinde ortak bir dil bilgisel kategori: yineleme. Dil Araştırmaları, 14(26), ss.155-173.
- Ağca, F. (2015). Eski Uygurca iştikaklı ikilemeler üzerine. B. Gül (Ed.). Alkış Bitigi Kemal Eraslan Armağanı içinde (s. 17-30). TKAE Yayınları.
- Akkuş, B. (2021). Oğuz grubu Türk lehçelerinde ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Ordu Üniversitesi.
- Aksan, D. (2000). Türkçenin sözvarlığı. Engin Yayınevi.
- Alibekiroğlu, S. (2019). Türkçede sözcük yapımı. Grafiker Yayınları.
- Atalay, B. (1998). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt I. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1998). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt II. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt III. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Dizini. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ayazlı, Ö. (2019). Eski Türk yazıtlarında geçen yer-yön adlarının Sarı Uygurcadaki durumu. International Journal of Old Uyghur Studies, 1(2), ss. 211-232.
- Aydın, E. (2018). Taşa kazınan tarih Türklerin ilk yazılı belgeleri. Kronik Yayınları.
- Biray, N. (2024). Kazak Türkçesinde “qos sözder / koş sözcükler. H. Şahin & E. E. Özbek (Ed.). Türk dili incelemeleri: Türk dilinde ikilemeler içinde. (s. 235-283). Paradigma Akademi Yayınları.
- Bozok, E. (2012). Eski Uygur Türkçesinde iştikaklı ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Osmangazi Üniversitesi.
- Caferoğlu, A. (2011). Eski Uygur Türkçesi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Clauson, S. G. (1972). An etymological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish. At The Clarendon Press.
- Çağatay, S. (2008). Uygurca’da hendiadyoinler. (A. Ata, Haz.). Saadet Çağatay’ın Yayınlanmış Tüm Makaleleri Cilt I içinde (s. 234- 269). Ayaz Tahir Türkistan İdil-Ural Vakfı Yayınları.
- Çağbayır, Y. (2007). Orhun Yazıtlarından günümüze Türkiye Türkçesinin söz varlığı-Ötüken Türkçe sözlük. Ötüken Yayınları.
- Çimen, E. (2021). “İkilemeler” hakkında bibliyografya çalışması. Bartın Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 6(1), ss. 53-80.
- Çolak, G. (2017). Türkçede fosil kelimeler. Bilge Kültür Sanat Yayınları.
- Durgut, H. (1995). Şeyh Süleyman Efendi-i Buhârî Lügat-i Çağatay ve Türkî-i Osmanî (cild-i evvel) adlı eserin transkripsiyonu. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Trakya Üniversitesi.
- Ekşioğlu, S. (2019). Çöp sözcüğü üzerine. E. Gürsoy Naskali (Ed.), Gübre-Tezek-Çöp Kitabı içinde (s. 521-535). Kitabevi Yayınları.
- Ercilasun, A. B. vd. (1991). Karşılaştırmalı Türk lehçeleri sözlüğü (kılavuz kitap) I. Kültür Bakanlığı Yayınları.
- Ercilasun, A. B. & Akkoyunlu, Z. (2014). Kâşgarlı Mahmud Dîvânu Lugâti’t-Türk. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ercilasun, A. B. (2024). Köklere doğru Türk dilinin dokuz bin yıllık macerası. Ötüken Yayınları.
- Eren, H. (1949). İkiz Kelimelerin Tarihi Hakkında. DTCF, 7(2), ss. 283-286.
- Ergin, M. (2008). Dede Korkut kitabı I. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ergin, M. (2009). Dede Korkut kitabı II. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ersan, R. (2022). Türkiye Türkçesinde kökteş kelimeler üzerine bir dil incelemesi. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi.
- Golden, P. B. (2021). Türk halkları tarihine giriş. (O. Karatay, Çev.). Ötüken Yayınları.
- Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesindeki Türkçe sözcüklerin köken bilgisi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Hamilton, J. R. (2011). İyi ve kötü prens öyküsü. (V. Köken, Çev.). Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Hunla, E.& İhtiyar, A. (2024). Türk dilinde ikilemeler/yinelemeler/tekrarlar üzerine Türkiye’de yapılmış çalışmalar bibliyografyası. H. Şahin & E. E. Özbek (Ed.), Türk dili incelemeleri: Türk dilinde ikilemeler içinde (s. 31-59). Paradigma Akademi Yayınları.
- Kara, M. (2011). Ayrı düşmüş kelimeler. Kesit Yayınları.
- Karaağaç, G. (2024). Türkçenin kökteşler sözlüğü. Akçağ Yayınları.
- Karahan, L. (2009). Türkçede söz dizimi. Akçağ Yayınları.
- Karahan, A. (2015, 28 Eylül-1 Ekim). Dede Korkut’taki “tolduran tob/toy” ibaresi üzerine. R. Özyürek & H. Gökçe& A. Çeleboğlu (Red.). X. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı, Saraybosna, Bildiriler kitabı içinde (s. 207-212). Bilkent.
- Korkmaz Bulut, T. & Korkmaz, Ş. (2019). Çöp kelimesinin tarihî gelişimi ve çer/çör çöp ikilemesi. E. Gürsoy Naskali (Ed.), Gübre-Tezek-Çöp Kitabı içinde (s. 469-519). Kitabevi Yayınları.
- Kulaç, Y. (2021). Eski Oğuz Türkçesi dönemine ait Ebu’l-Leys es-Semerkandî Kur’an Tefsiri’nin (Zonguldak nüshası) söz varlığı üzerine notlar. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 16(1), ss. 40-48.
- Memiş, M. R. & Kara, M. (2018). “ Kara” kelimesinin Dede Korkut Oğuznameleri’ndeki kullanımı üzerine. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(6), ss. 799–807.
- Nişanyan, S. (2002-2025). Nişanyan sözlük çağdaş Türkçenin etimolojisi. https://www.nisanyansozluk.com/
- Ölmez, M. (1995). Türkmence-Türkçe sözlük. Simurg Yayıncılık.
- Öncül, K. (2011). Dede Korkut Mukaddimesi’ndeki bazı sözcükler üzerine. Turkish Studies, 6(4), ss. 249-254.
- Pritsak, O. (2021). Kara Türk yön sembolizmi çalışması. (E. Yıldırım, Çev.). Genel Türk Tarihi Araştırmaları Dergisi, 3/6, ss. 519-532.
- Sivri, Ö. (2020). Türkiye Türkçesi ağızlarında ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Gazi Üniversitesi.
- Şen, S. (2005). Standart Türkiye Türkçesinde ikilemelerle yaşayan tarihî sözcükler. G. Kut & F. Büyükkarcı Yılmaz (Haz.), Şinasi Tekin'in Anısına Uygurlardan Osmanlıya içinde (s. 685-702). Simurg Yayıncılık.
- Şirin, H. (2016). Eski Türk yazıtları (söz varlığı incelemesi). Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Tekin, Ş. (2001). İştikakçının köşesi: Türk dilinde kelimelerin ve eklerin hayatı üzerine denemeler. Simurg Yayıncılık.
- Tekin, T. (1975). Ana Türkçede aslî uzun ünlüler. Hacettepe Üniversitesi Yayınları.
- Tietze, A. (2002). Tarihi ve etimolojik Türkiye Türkçesi lugatı. Simurg Yayıncılık.
- Tuna, O. N. (1949). Türkçede tekrarlar. TDE Dergisi, 3/2-3, ss. 429-447.
- Türk Dil Kurumu [TDK]. (2008). Derleme sözlüğü (Türkiye Türkçesi ağızları sözlüğü). https://sozluk.tdk.gov.tr/
- Türk Dil Kurumu [TDK]. (2009). Tarama sözlüğü. https://sozluk.tdk.gov.tr/
- Uluç, B. (2024). Tarihi Türk şivelerinde ikilemeler. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Marmara Üniversitesi.
- Vasary, İ. (2012). Çöp ve türevleri: bir Türkçe kelime ailesi ve onun Macarcadaki yansımaları. (Y. Çürük, Çev.). Türkoloji Dergisi, 19(1), ss. 119-139.
- Wilkens, J. (2021). Eski Uygurcanın el sözlüğü (Eski Uygurca–Almanca–Türkçe). Universitätsverlag Göttingen.
- Yıldız, H. (2016, 26-27 Eylül). Türkçede kap kacak ikilemesi üzerine. R. Özyürek & H. Gökçe & A. Çeleboğlu & İ. Atabey (Red.), XI. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı. Budapeşte-Macaristan, Bildiriler kitabı içinde (s. 28-40). Bilkent.
- Yüce, N. (1993). Mukaddimetü’l-Edeb. Türk Dil Kurumu Yayınları.
Öz
Kaynakça
- Adak, N. (2020). Tüketim kültüründe beslenme: sağlıklı / sağlıksız yiyecekler. İstanbul Üniversitesi Sosyoloji Dergisi, 40(1), ss. 197–218.
- Adilov, M. (2021). Kazakça ve ağızlarında komşu anlamındaki sözcükler üzerine. UluslararasıGelenek ve Yenilik Bağlantısında Dil ve Edebiyat Sorunları Konferansı Bildirileri, Nur-Sultan, Kazakistan, ss. 29-34. https://www.academia.edu/47881469/
- Ağakay, M. A. (1954). Türkçede kelime koşmaları. Belleten, 2, ss. 97-104.
- Ağca, M. (2017). Türkçede bir söz türetim yöntemi ve gramatikal işaretleyici olarak yineleme. Türkbilig, (34), ss. 89-104.
- Ağca, M. (2020). Altay dilleri tipolojisinde ortak bir dil bilgisel kategori: yineleme. Dil Araştırmaları, 14(26), ss.155-173.
- Ağca, F. (2015). Eski Uygurca iştikaklı ikilemeler üzerine. B. Gül (Ed.). Alkış Bitigi Kemal Eraslan Armağanı içinde (s. 17-30). TKAE Yayınları.
- Akkuş, B. (2021). Oğuz grubu Türk lehçelerinde ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Ordu Üniversitesi.
- Aksan, D. (2000). Türkçenin sözvarlığı. Engin Yayınevi.
- Alibekiroğlu, S. (2019). Türkçede sözcük yapımı. Grafiker Yayınları.
- Atalay, B. (1998). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt I. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1998). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt II. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Tercümesi Cilt III. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Atalay, B. (1999). Divanü Lûgat-it-Türk Dizini. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ayazlı, Ö. (2019). Eski Türk yazıtlarında geçen yer-yön adlarının Sarı Uygurcadaki durumu. International Journal of Old Uyghur Studies, 1(2), ss. 211-232.
- Aydın, E. (2018). Taşa kazınan tarih Türklerin ilk yazılı belgeleri. Kronik Yayınları.
- Biray, N. (2024). Kazak Türkçesinde “qos sözder / koş sözcükler. H. Şahin & E. E. Özbek (Ed.). Türk dili incelemeleri: Türk dilinde ikilemeler içinde. (s. 235-283). Paradigma Akademi Yayınları.
- Bozok, E. (2012). Eski Uygur Türkçesinde iştikaklı ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Osmangazi Üniversitesi.
- Caferoğlu, A. (2011). Eski Uygur Türkçesi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Clauson, S. G. (1972). An etymological dictionary of pre-thirteenth-century Turkish. At The Clarendon Press.
- Çağatay, S. (2008). Uygurca’da hendiadyoinler. (A. Ata, Haz.). Saadet Çağatay’ın Yayınlanmış Tüm Makaleleri Cilt I içinde (s. 234- 269). Ayaz Tahir Türkistan İdil-Ural Vakfı Yayınları.
- Çağbayır, Y. (2007). Orhun Yazıtlarından günümüze Türkiye Türkçesinin söz varlığı-Ötüken Türkçe sözlük. Ötüken Yayınları.
- Çimen, E. (2021). “İkilemeler” hakkında bibliyografya çalışması. Bartın Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 6(1), ss. 53-80.
- Çolak, G. (2017). Türkçede fosil kelimeler. Bilge Kültür Sanat Yayınları.
- Durgut, H. (1995). Şeyh Süleyman Efendi-i Buhârî Lügat-i Çağatay ve Türkî-i Osmanî (cild-i evvel) adlı eserin transkripsiyonu. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Trakya Üniversitesi.
- Ekşioğlu, S. (2019). Çöp sözcüğü üzerine. E. Gürsoy Naskali (Ed.), Gübre-Tezek-Çöp Kitabı içinde (s. 521-535). Kitabevi Yayınları.
- Ercilasun, A. B. vd. (1991). Karşılaştırmalı Türk lehçeleri sözlüğü (kılavuz kitap) I. Kültür Bakanlığı Yayınları.
- Ercilasun, A. B. & Akkoyunlu, Z. (2014). Kâşgarlı Mahmud Dîvânu Lugâti’t-Türk. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ercilasun, A. B. (2024). Köklere doğru Türk dilinin dokuz bin yıllık macerası. Ötüken Yayınları.
- Eren, H. (1949). İkiz Kelimelerin Tarihi Hakkında. DTCF, 7(2), ss. 283-286.
- Ergin, M. (2008). Dede Korkut kitabı I. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ergin, M. (2009). Dede Korkut kitabı II. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Ersan, R. (2022). Türkiye Türkçesinde kökteş kelimeler üzerine bir dil incelemesi. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi.
- Golden, P. B. (2021). Türk halkları tarihine giriş. (O. Karatay, Çev.). Ötüken Yayınları.
- Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesindeki Türkçe sözcüklerin köken bilgisi sözlüğü. Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Hamilton, J. R. (2011). İyi ve kötü prens öyküsü. (V. Köken, Çev.). Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Hunla, E.& İhtiyar, A. (2024). Türk dilinde ikilemeler/yinelemeler/tekrarlar üzerine Türkiye’de yapılmış çalışmalar bibliyografyası. H. Şahin & E. E. Özbek (Ed.), Türk dili incelemeleri: Türk dilinde ikilemeler içinde (s. 31-59). Paradigma Akademi Yayınları.
- Kara, M. (2011). Ayrı düşmüş kelimeler. Kesit Yayınları.
- Karaağaç, G. (2024). Türkçenin kökteşler sözlüğü. Akçağ Yayınları.
- Karahan, L. (2009). Türkçede söz dizimi. Akçağ Yayınları.
- Karahan, A. (2015, 28 Eylül-1 Ekim). Dede Korkut’taki “tolduran tob/toy” ibaresi üzerine. R. Özyürek & H. Gökçe& A. Çeleboğlu (Red.). X. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı, Saraybosna, Bildiriler kitabı içinde (s. 207-212). Bilkent.
- Korkmaz Bulut, T. & Korkmaz, Ş. (2019). Çöp kelimesinin tarihî gelişimi ve çer/çör çöp ikilemesi. E. Gürsoy Naskali (Ed.), Gübre-Tezek-Çöp Kitabı içinde (s. 469-519). Kitabevi Yayınları.
- Kulaç, Y. (2021). Eski Oğuz Türkçesi dönemine ait Ebu’l-Leys es-Semerkandî Kur’an Tefsiri’nin (Zonguldak nüshası) söz varlığı üzerine notlar. Tokat Gaziosmanpaşa Üniversitesi Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 16(1), ss. 40-48.
- Memiş, M. R. & Kara, M. (2018). “ Kara” kelimesinin Dede Korkut Oğuznameleri’ndeki kullanımı üzerine. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(6), ss. 799–807.
- Nişanyan, S. (2002-2025). Nişanyan sözlük çağdaş Türkçenin etimolojisi. https://www.nisanyansozluk.com/
- Ölmez, M. (1995). Türkmence-Türkçe sözlük. Simurg Yayıncılık.
- Öncül, K. (2011). Dede Korkut Mukaddimesi’ndeki bazı sözcükler üzerine. Turkish Studies, 6(4), ss. 249-254.
- Pritsak, O. (2021). Kara Türk yön sembolizmi çalışması. (E. Yıldırım, Çev.). Genel Türk Tarihi Araştırmaları Dergisi, 3/6, ss. 519-532.
- Sivri, Ö. (2020). Türkiye Türkçesi ağızlarında ikilemeler. [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. Gazi Üniversitesi.
- Şen, S. (2005). Standart Türkiye Türkçesinde ikilemelerle yaşayan tarihî sözcükler. G. Kut & F. Büyükkarcı Yılmaz (Haz.), Şinasi Tekin'in Anısına Uygurlardan Osmanlıya içinde (s. 685-702). Simurg Yayıncılık.
- Şirin, H. (2016). Eski Türk yazıtları (söz varlığı incelemesi). Türk Dil Kurumu Yayınları.
- Tekin, Ş. (2001). İştikakçının köşesi: Türk dilinde kelimelerin ve eklerin hayatı üzerine denemeler. Simurg Yayıncılık.
- Tekin, T. (1975). Ana Türkçede aslî uzun ünlüler. Hacettepe Üniversitesi Yayınları.
- Tietze, A. (2002). Tarihi ve etimolojik Türkiye Türkçesi lugatı. Simurg Yayıncılık.
- Tuna, O. N. (1949). Türkçede tekrarlar. TDE Dergisi, 3/2-3, ss. 429-447.
- Türk Dil Kurumu [TDK]. (2008). Derleme sözlüğü (Türkiye Türkçesi ağızları sözlüğü). https://sozluk.tdk.gov.tr/
- Türk Dil Kurumu [TDK]. (2009). Tarama sözlüğü. https://sozluk.tdk.gov.tr/
- Uluç, B. (2024). Tarihi Türk şivelerinde ikilemeler. [Yayımlanmamış doktora tezi]. Marmara Üniversitesi.
- Vasary, İ. (2012). Çöp ve türevleri: bir Türkçe kelime ailesi ve onun Macarcadaki yansımaları. (Y. Çürük, Çev.). Türkoloji Dergisi, 19(1), ss. 119-139.
- Wilkens, J. (2021). Eski Uygurcanın el sözlüğü (Eski Uygurca–Almanca–Türkçe). Universitätsverlag Göttingen.
- Yıldız, H. (2016, 26-27 Eylül). Türkçede kap kacak ikilemesi üzerine. R. Özyürek & H. Gökçe & A. Çeleboğlu & İ. Atabey (Red.), XI. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı. Budapeşte-Macaristan, Bildiriler kitabı içinde (s. 28-40). Bilkent.
- Yüce, N. (1993). Mukaddimetü’l-Edeb. Türk Dil Kurumu Yayınları.
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Türk Dili ve Edebiyatı (Diğer) |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 6 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 6 Aralık 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 27 Ocak 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.20322/littera.1759536 |
| IZ | https://izlik.org/JA74LL24PR |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Sayı: Littera Turca-2026 |
Kaynak Göster
Amaç ve Kapsam
LITTERA TURCA OCAK 2026'DAN SONRA SÜREKLİ YAYIN MODUNA GEÇMİŞTİR.
Sürekli Yayın Modeli (Continuous Publication)
Dergimiz sayı yayımlanma tarihini beklemeden makale yayımlayacaktır.
ℹ️ Odak Noktası Makaledir: "Sayı yayımlama" değil, "Makale yayımlama" mantığı geçerlidir.
ℹ️ Tarih: Önemli olan makalenin yayımlandığı tarihtir. Sayının yayımlanma tarihi yoktur.
ℹ️ Sıralama: Makaleler yayımlanma tarihine göre otomatik sıralanır.
ℹ️ Tek Aktif Sayı Kuralı: Yıl içinde birden fazla sayı oluşturabilirsiniz. Ancak aynı anda sadece 1 tane "Aktif Sayı"nız açık olabilir. Yeni bir sayı açmak için, mevcut aktif sayıyı kapatmanız gerekir.
İstisna olarak aktif sayınız varken, aynı anda "Özel Sayı" oluşturabilir ve yayımlayabilirsiniz.
Littera Turca, aşağıdaki dil ve edebiyat alanlarındaki her türlü bilimsel çalışmanın yayımlanabileceği bir dergidir. Bu çerçevede başta Türkçe olmak üzere diğer dillerde hazırlanmış makale, çeviri, kitap tanımı vb. özgün çalışmalara yer verilir.
Eski Türk Edebiyatı
Yeni Türk Edebiyatı
Halk Edebiyatı
Türk Dili
Türk-İslam Edebiyatı
Çağdaş Türk Lehçeleri
Dilbilim
Karşılaştırmalı Edebiyat Bilimi
Yazım Kuralları
1. GENEL İLKELER VE GÖNDERİM SÜRECİ
İletişim: LİTTERA TURCA'ya gönderilen çalışmalarla ilgili tüm yazışmalar, aksi belirtilmedikçe sorumlu (ilk) yazar ile yürütülür.
Gönderim Kanalı: Makale gönderimi yalnızca DergiPark sistemi üzerinden ve çevrimiçi olarak yapılır.
Gerekli Belgeler: Gönderim sırasında makalenin Microsoft Word formatındaki isimli ve isimsiz dosyası, sistem üzerinden alınacak benzerlik raporu ve tüm yazarlar tarafından imzalanmış telif hakkı anlaşması formu ve çıkar çatışması formu sisteme yüklenmelidir.
2. BİÇİMSEL ÖZELLİKLER
Sayfa Yapısı: Kâğıt boyutu A4 dikey, kenar boşlukları (alt, üst, sağ, sol) 2,5 cm olmalıdır.
Yazı Tipi ve Boyutu: Makaleler Times New Roman, 11 punto, 1,5 satır aralığı ile yazılmalıdır. Özel fontlar yalnızca gerekli bölümlerde sınırlı olarak kullanılabilir.
Başlıklar: Tüm başlıklar koyu (bold) yazılmalı; yalnızca ilk harfleri büyük olacak şekilde düzenlenmelidir. Ana başlıklar, ara başlıklar ve alt başlıklar 12 punto olmalıdır.
Paragraf Düzeni: Metinde paragraf başı (girinti) yapılmamalıdır. Paragraf araları 6 nk boşluk bırakılarak belirginleştirilmelidir.
Dipnotlar: 9 punto ile yazılmalıdır. Paragraf araları önce ve sonra 0 nk, tek satır aralığı olarak ayarlanmalıdır. Kaynak gösterme amacıyla kullanılmamalı, sadece açıklamalar için başvurulmalıdır. Otomatik numaralandırma kullanılmalıdır.
Manzum Metinler: Önce ve sonra 0 nk boşluk ve tek satır aralığı olacak şekilde düzenlenmelidir.
3. ÖZETLER VE ANAHTAR KELİMELER
Özet Formatı: Yazı tipi boyutu 10 punto olmalıdır.
Kelime Sayısı: Türkçe özet 200-250, İngilizce özet (Abstract) 200-250 kelime olmalıdır.
Anahtar Kelimeler: Her iki dilde de en az 5, en fazla 8 anahtar kelime bulunmalıdır.
Genişletilmiş Özet (Extended Abstract), 2026 yılından itibaren KÜLLİYAT’a gönderilen araştırma makaleleri için zorunludur. Makale dili Türkçe olan çalışmalarda İngilizce olarak hazırlanır ve 750–1200 kelime arasında olmalıdır. Genişletilmiş özet, makalenin başındaki kısa özetten (Abstract/Öz) ayrı, onu tekrar etmeyen ve bağımsız bir metin niteliği taşımalı; makale metninin sonunda, kaynakçadan hemen önce yer almalıdır. Metin; çalışmanın amacı ve araştırma problemi, kuramsal çerçevesi ve literatür bağlamı, yöntemi, temel bulguları ile tartışma ve sonuçlarını akademik bütünlük içinde içermelidir. Alt başlık kullanımı isteğe bağlıdır. Genişletilmiş özette kaynakça, metin içi atıf, tablo, şekil, grafik, dipnot ve ek kullanılmaz; anahtar kelimeler yeniden verilmez. Metin, makale içeriğiyle tam tutarlı olmalı ve akademik yazım kurallarına uygun biçimde hazırlanmalıdır.
Ayrıntılar için tıklayınız.
4. UZUNLUK VE YAZAR BİLGİLERİ
Uzunluk: Makaleler (özet ve kaynakça dâhil) 10.000 kelimeyi veya 45 sayfayı geçmemelidir. Daha uzun çalışmalar Yayın Kurulu kararıyla değerlendirilebilir.
Yazar Bilgileri: Yazar adı başlığın altında yer almalı; soyadı büyük harflerle yazılmalıdır. Dipnotta; unvan, kurum, e-posta ve ORCID bilgileri verilmelidir.
5. DİL VE YAZIM ESASLARI
Kılavuz: Yazım ve kısaltmalarda Türk Dil Kurumu (TDK) Yazım Kılavuzu esas alınır.
Çevriyazı: Çevriyazı metinlerde belirlenen özel fontlar (Oktay New Transkripsiyon, Times Turkish Transcription vb.) kullanılabilir; ancak diğer bölümler Times New Roman olmalıdır.
Doğrudan Alıntılar: * 2.5 satırdan az alıntılar metin içinde tırnak içinde verilir.
2.5 satırdan uzun alıntılar; satırın sağından ve solundan 1,5 cm içeride, blok hâlinde, 10 punto ve 1,5 satır aralığıyla yazılmalıdır.
6. TABLO, ŞEKİL VE RESİMLER
Tablolar: Metin içinde ilgili yerde bulunmalı, numaralandırılmalı ve başlıklandırılmalıdır. Tablo içindeki metinler 9 punto olmalıdır.
Şekiller: Şekil numaraları ve adları şeklin hemen altına ortalı yazılmalıdır. Şekil numarası eğik (italik) yazılmalı ve nokta ile bitmelidir. Şekil adı dik yazılmalı ve sadece ilk harfi büyük olmalıdır. (Örn: Şekil 1. Şekil adı)
Resimler: Yüksek çözünürlüklü ve baskı kalitesinde olmalıdır.
Genel Kural: Görsel unsurlar yazının üçte birini aşmamalı, estetik bir biçimde metne yerleştirilmelidir.
7. KAYNAK GÖSTERME (APA 7. SÜRÜM)
Metin içi atıf ve kaynakça düzeninde APA 7 sistemi kullanılır. Kaynak gösterme için kesinlikle dipnot kullanılmaz.
Kaynakça hazırlanırken EndNote, Zotero veya Mendeley gibi atıf yönetim programlarının kullanılması önerilmektedir.
7.1. Metin İçi Atıf
Genel Format: (Soyadı, Yıl, s. Sayfa No)
Örnek: (Selçuk, 2015, s. 15), (Kesik vd., 2002, s. 16)
Yazar Adı Geçiyorsa: Kavruk (1996, s. 28) çalışmasında...
Aktaran Kaynak: (Yıldırım, 1936’dan akt. Selçuk, 1982, s. 76) veya Tarlan (1926, Dilçin 1998’den).
7.2. Kaynakça Örnekleri
Kaynakça listesinde ilk satır sola yaslı, sonraki satırlar için 1 cm asılı girinti uygulanır.
Tek Yazarlı Kitap: İsen, M. (2012). Tezkireden biyografiye. İstanbul: Kapı Yayınları.
İki Yazarlı Kitap: Kurnaz, C. ve Çeltik, H. (2012). Osmanlı dönemi Kırım edebiyatı. Ankara: Kurgan Edebiyat Yayınevi.
Üç ve Üzeri Yazarlı: Akyüz, K. vd. (1958). Fuzulî Türkçe dîvân. Ankara: İş Bankası Yayınları.
Çeviri Kitap: Holbrook, V. R. (2018). Aşkın okunmaz kıyıları. (E. Köroğlu ve Engin Kılıç, çev.). İstanbul: Çağlayan Yayınları.
Editörlü Kitapta Bölüm: Togan, İ. (2012). Bugünü anlamak için Ortaasya tarihine bir bakış. (A. Aydıngün ve Ç. Balım, ed.) Bağımsızlıklarının yirminci yılında Orta Asya cumhuriyetleri Türk dilli halklar– Türkiye ile ilişkiler. (ss. 19-50). Ankara: AKM Yayınları.
Makale: Özerol, N. (2021). Ahmed Kuddûsî’nin şiirlerinde Esmâ-i Hüsnâ’dan yansımalar. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 18(3), 1721-1738. https://doi.org/10.33437/ksusbd.911246
Tez: Çelik, N. (2021). Nergisî İksîr-i Sa’âdet: inceleme-metin-dizin (Tez No. 302809). [Yüksek lisans tezi, Fırat Üniversitesi]. YÖK Ulusal Tez Merkezi.
Ansiklopedi Maddesi: İpekten, H. (1991). Azmî-zâde Mustafa Hâletî. İslâm ansiklopedisi. (4. Cilt, ss. 348-349). İstanbul: TDV Yayınları.
Çevrimiçi Ansiklopedi: Algül, M. (2022). Bedrika (Hüseyin Râcî Efendi). Türk Edebiyatı Eserler Sözlüğü. [erişim: 10.12.2025]. URL
Yazma Eser: Âsım. Zeyl-i Zübdetü'l-Eş‘âr. Millet Kütüphanesi. A. Emirî Efendi. No. 1326. vr. 45a.
Web Sitesi: Keser, A. Meslek seçimi ve seçimi etkileyen faktörler. www.isguc.org [erişim: 18.01.2007].
8. SORUMLULUK
Gönderilen çalışmaların hukuki, bilimsel ve etik sorumluluğu tamamen yazarlara aittir. Yayın Kurulu ve hakem raporları doğrultusunda yazarlardan düzeltme talep edilebilir.
Yazım kurallarını indirmek için tıklayınız.
Örnek Makale Şablonu için tıklayınız.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
Ücret Politikası
Littera Turca, makalelerin gönderim, değerlendirme ve yayınlanma olmak üzere hiçbir aşamasında ücret talep etmez.
Yazarlar dergiye gönderdikleri çalışmalar için makale işlem ücreti veya gönderim ücreti ödemezler.
Dizinler
Atıf Dizinleri
Dergi Kurulları
EDİTÖR KURULU
Özer Şenödeyici, 1981 yılında İzmit’te doğdu. Lise öğrenimini tamamlayıncaya kadar bu şehirde yaşadıktan sonra, 1999 yılında lisans öğrenimi için Ankara’ya geldi. Gazi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü 2003 yılında bitirdi. Aynı yıl, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eski Türk Edebiyatı bilim dalında yüksek lisans eğitimine başladı. Yüksek lisans eğitimi devam ederken Gazi Üniversitesi Kırşehir Fen-Edebiyat Fakültesi’nde araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı (Aynı fakülte daha sonra Ahi Evran Üniversitesi’nin bir birimi oldu). 2006 yılında yüksek lisansını tamamladı ve doktora eğitimine başladı. 2007 yılında Sultan Hanım’la evlendi. 2011 yılında Eski Türk Edebiyatı sahasında doktorasını tamamladı. Aynı yıl içinde askerlik vazifesini ifa etti ve ardından Karadeniz Teknik Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne yardımcı doçent olarak atandı. 2013 yılında Doçent unvanını aldı. 2015 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne atandı. Halen bu görevini devam ettirmekte olan Şenödeyici, bir çocuk babasıdır.
Otomatik Oluşturulan Kurul - Başlığı Düzenleyiniz
Lisans: Karadeniz Teknik Üniversitesi, Giresun Fen Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü (2006)
Yüksek Lisans: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı, Eski Türk Edebiyatı Bilim Dalı (2010)
Doktora: Karadeniz Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı (2016)
2004 yılında Fırat Üniversitesi’nin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda yüksek lisans öğrenimine başladı. Yine aynı yıl Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’na Araştırma Görevlisi olarak atandı. 2006 yılında “Tahsin Yücel’in Öyküleri Üzerine Bir İnceleme” adlı çalışmasıyla yüksek lisansını tamamladı. 2006 yılında Fırat Üniversitesi, Türk Dili Edebiyatı, Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda doktoraya başladı. “Halide Edib Adıvar’ın Romanlarında Yapı ve İzlek” isimli doktora tezini 2010 yılında tamamlayarak, 2012 yılında Yrd. Doç. Dr., 2018 yılında doçent, 2023 yılında ise Yeni Türk Edebiyatı Bilim Dalı'nda Profesör oldu.
Yazar, Türk Dili, Türk Dünyası, Belleten, bilig, Folklor/Edebiyat, Türk Kültürü, Türk Dünyası, Erdem, Arayışlar, E-Journal of New World Sciences Academy, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Bingöl, Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Karaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Turkish Studies, JASS, Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimleri Dergisi, Journal of Turkısh Language and Literature, Mecmua, Researcher: Social Science Studies, International Journal of Language Academy, Varlık, Ada, Roman Kahramanları, Telmih vb. dergilerde çalışmalar yayımlandı.
Prof. Dr. Veysel ŞAHİN'in Akçağ Yayınevi tarafından okuyucusuyla buluşturulan bilimsel kitapları ise Bilge Kadının Aynadaki Yüzü (Halide Edib Adıvar’ın Romanlarında Yapı ve İzlek), (2014), “Tahsin Yücel ve Aykırı Öykülem” (2017), “Turgut Uyar’ın Şiirlerinde “Ben ve Öteki”nin Görüntü Düzeyleri” (2017), Necip Fazıl Kısakürek’in Şiirlerinde Kronotopsal İmgelem (Zamanın İçinde Mekan/Mekanın İçinde Zaman)” (2023)’dır. Ayrıca yine Akçağ Yayınevi tarafından basılan ve Aysuda Şahin ile “Epik Dünyanın Kurmaca Mitosu Dede Korkut Anlatıları (2019)” adlı çalışması da mevcuttur.
ŞAHİN Kitap bölümü ve editör olarak; “(2017), Romanda Mekân, (Romanda Mekân Poetigi ve Çözümlemeler), Akçağ Yayınları, Ankara.”, “(2018), Romanda Kişiler Dünyası, (Roman Karakterlerinin Doğası Üzerine İncelemeler…), Akçağ Yayınları, Ankara.”, “(2020), Romanda Bakış Acısı ve Anlatıcı Düzlemi, Akçağ Yayınları, Ankara.”, “(2021), Romanda Zaman, (Romanda Zaman Poetigi Üzerine…) Akçağ Yayınları, Ankara.” ve “(2022), Edebiyat Kuramı ve Eleştiri (Kuram-Kavram-Kapsam-Yöntem-Uygulama), Akçağ Yayınları, Ankara.” adlı çok çeşitli akademik çalışmalara imza attı.
2020 yılından itibaren “Turkish Academic Studies-TURAS” adlı uluslararası hakemli dergiyi çıkarmaya başlayan Prof. Dr. Veysel ŞAHİN, halen Fırat Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda öğretim üyesi olarak görev yapmaktadır. Yazar evli olup iki çocuk babasıdır.
Özer Şenödeyici, 1981 yılında İzmit’te doğdu. Lise öğrenimini tamamlayıncaya kadar bu şehirde yaşadıktan sonra, 1999 yılında lisans öğrenimi için Ankara’ya geldi. Gazi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü 2003 yılında bitirdi. Aynı yıl, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eski Türk Edebiyatı bilim dalında yüksek lisans eğitimine başladı. Yüksek lisans eğitimi devam ederken Gazi Üniversitesi Kırşehir Fen-Edebiyat Fakültesi’nde araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı (Aynı fakülte daha sonra Ahi Evran Üniversitesi’nin bir birimi oldu). 2006 yılında yüksek lisansını tamamladı ve doktora eğitimine başladı. 2007 yılında Sultan Hanım’la evlendi. 2011 yılında Eski Türk Edebiyatı sahasında doktorasını tamamladı. Aynı yıl içinde askerlik vazifesini ifa etti ve ardından Karadeniz Teknik Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne yardımcı doçent olarak atandı. 2013 yılında Doçent unvanını aldı. 2015 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne atandı. Halen bu görevini devam ettirmekte olan Şenödeyici, bir çocuk babasıdır.
EDİTÖR YARDIMCILARI
ALAN EDİTÖRLERİ
Lisans: Karadeniz Teknik Üniversitesi, Giresun Fen Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü (2006)
Yüksek Lisans: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı, Eski Türk Edebiyatı Bilim Dalı (2010)
Doktora: Karadeniz Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı (2016)
2004 yılında Fırat Üniversitesi’nin Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda yüksek lisans öğrenimine başladı. Yine aynı yıl Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’na Araştırma Görevlisi olarak atandı. 2006 yılında “Tahsin Yücel’in Öyküleri Üzerine Bir İnceleme” adlı çalışmasıyla yüksek lisansını tamamladı. 2006 yılında Fırat Üniversitesi, Türk Dili Edebiyatı, Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda doktoraya başladı. “Halide Edib Adıvar’ın Romanlarında Yapı ve İzlek” isimli doktora tezini 2010 yılında tamamlayarak, 2012 yılında Yrd. Doç. Dr., 2018 yılında doçent, 2023 yılında ise Yeni Türk Edebiyatı Bilim Dalı'nda Profesör oldu.
Yazar, Türk Dili, Türk Dünyası, Belleten, bilig, Folklor/Edebiyat, Türk Kültürü, Türk Dünyası, Erdem, Arayışlar, E-Journal of New World Sciences Academy, Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Bingöl, Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Karaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Turkish Studies, JASS, Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi, Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimleri Dergisi, Journal of Turkısh Language and Literature, Mecmua, Researcher: Social Science Studies, International Journal of Language Academy, Varlık, Ada, Roman Kahramanları, Telmih vb. dergilerde çalışmalar yayımlandı.
Prof. Dr. Veysel ŞAHİN'in Akçağ Yayınevi tarafından okuyucusuyla buluşturulan bilimsel kitapları ise Bilge Kadının Aynadaki Yüzü (Halide Edib Adıvar’ın Romanlarında Yapı ve İzlek), (2014), “Tahsin Yücel ve Aykırı Öykülem” (2017), “Turgut Uyar’ın Şiirlerinde “Ben ve Öteki”nin Görüntü Düzeyleri” (2017), Necip Fazıl Kısakürek’in Şiirlerinde Kronotopsal İmgelem (Zamanın İçinde Mekan/Mekanın İçinde Zaman)” (2023)’dır. Ayrıca yine Akçağ Yayınevi tarafından basılan ve Aysuda Şahin ile “Epik Dünyanın Kurmaca Mitosu Dede Korkut Anlatıları (2019)” adlı çalışması da mevcuttur.
ŞAHİN Kitap bölümü ve editör olarak; “(2017), Romanda Mekân, (Romanda Mekân Poetigi ve Çözümlemeler), Akçağ Yayınları, Ankara.”, “(2018), Romanda Kişiler Dünyası, (Roman Karakterlerinin Doğası Üzerine İncelemeler…), Akçağ Yayınları, Ankara.”, “(2020), Romanda Bakış Acısı ve Anlatıcı Düzlemi, Akçağ Yayınları, Ankara.”, “(2021), Romanda Zaman, (Romanda Zaman Poetigi Üzerine…) Akçağ Yayınları, Ankara.” ve “(2022), Edebiyat Kuramı ve Eleştiri (Kuram-Kavram-Kapsam-Yöntem-Uygulama), Akçağ Yayınları, Ankara.” adlı çok çeşitli akademik çalışmalara imza attı.
2020 yılından itibaren “Turkish Academic Studies-TURAS” adlı uluslararası hakemli dergiyi çıkarmaya başlayan Prof. Dr. Veysel ŞAHİN, halen Fırat Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Yeni Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda öğretim üyesi olarak görev yapmaktadır. Yazar evli olup iki çocuk babasıdır.
DİL EDİTÖRLERİ
YAYIN KURULU
1981 yılında Adıyaman Kâhta’da dünyaya geldi. Orta öğrenimini Manisa’da tamamladıktan sonra Hacettepe Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne yerleşti. 2003 yılında buradan mezun oldu. Klasik edebiyatımızdaki edebî münazaralarla ilgili teziyle Hacettepe Üniversitesi, klasik edebiyat kürsüsünden yüksek lisans derecesiyle mezun oldu (2005). Daha sonra Erciyes Üniversitesi’ne atandı. Burada İsmâîl Rüsûhî Efendi’nin Şerh-i Mesnevî’si üzerine hazırladığı tezle doktor unvanı aldı (2010). Erciyes Üniversitesi’nde bir süre araştırma görevlisi ve Türk Dili okutmanı olarak görev yaptıktan sonra 2011’de Dicle Üniversitesi’ne atandı. 2014’te doçent, 2019’da profesör olan yazar, hâlen Dicle Üniversitesi, Edebiyat Fakültesi, Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde öğretim üyesi olarak görev yapmaktadır. Çeşitli edebiyat dergilerinde yazıları yayımlanan Tanyıldız’ın kültür ve edebiyat tarihimize ilişkin 9 kitabı bulunmaktadır.
Özer Şenödeyici, 1981 yılında İzmit’te doğdu. Lise öğrenimini tamamlayıncaya kadar bu şehirde yaşadıktan sonra, 1999 yılında lisans öğrenimi için Ankara’ya geldi. Gazi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü 2003 yılında bitirdi. Aynı yıl, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eski Türk Edebiyatı bilim dalında yüksek lisans eğitimine başladı. Yüksek lisans eğitimi devam ederken Gazi Üniversitesi Kırşehir Fen-Edebiyat Fakültesi’nde araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı (Aynı fakülte daha sonra Ahi Evran Üniversitesi’nin bir birimi oldu). 2006 yılında yüksek lisansını tamamladı ve doktora eğitimine başladı. 2007 yılında Sultan Hanım’la evlendi. 2011 yılında Eski Türk Edebiyatı sahasında doktorasını tamamladı. Aynı yıl içinde askerlik vazifesini ifa etti ve ardından Karadeniz Teknik Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne yardımcı doçent olarak atandı. 2013 yılında Doçent unvanını aldı. 2015 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne atandı. Halen bu görevini devam ettirmekte olan Şenödeyici, bir çocuk babasıdır.
Kars’ta doğdum. İlk, orta ve lise öğrenimini Kars’ta tamamladım. Erzurum Atatürk Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden 1989-90 eğitim öğretim yılında dereceyle mezun oldum. Aynı yıl, bitirdiğim bölümde açılan sınavı kazanıp Eski Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’nda araştırma görevlisi oldum. 1993 yılında yüksek lisans (Rızâ Tezkiresi, İnceleme-Metin), 1997 yılında da doktora (Türk Edebiyatı’nda Gül ve Bülbül Mesnevileri-Mukayeseli Çalışma, C.I, II) eğitimimi tamamladım. 1998 yılında Kocaeli Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Eski Türk Edebiyatı Anabilim Dalı’na yardımcı doçent olarak atandım. 6 Ekim 2008 tarihinde doçent, 17 Temmuz 2014 tarihinde ise profesör oldum.
Ağustos 1998’den beri görev yaptığım Kocaeli Üniversitesi’nde üç yıl Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi (1999-2002), bir yıl da Türk Dili (2002-2003) Bölümü Başkanlığı yaptım. Yaklaşık 7 yıl da Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü başkan yardımcılığı görevini yürüttüm. Yunus Emre Enstitüsü ile YÖK arasında 2012 yılında imzalanmış olan anlaşma kapsamında 2013-2014 Eğitim-Öğretim Yılı Bahar Yarıyılı’nda (15 Şubat-1 Temmuz 2014) Bosna-Hersek Tuzla Üniversitesi’nde görevlendirildim. 2015 Yılı Şubat ayında Yabancılara Türkçe Öğretimi Birimi (YATÖB) Sorumlusu olarak atandım. Ocak 2015- Ocak 2018 tarihleri arasında 3 yıl Kocaeli Üniversitesi Türk Dili Bölümü Başkanlığı, 2015 yılı haziranından 2017 yılı sonuna kadar da 2.5 yıl kuruluşunda bizzat görev üstlendiğim Kocaeli Üniversitesi Dil Öğretimi ve Uygulama Merkezi (KOÜ DİLMER) Müdürlüğü’nü yaptım. 2014-2020 yılları arasında iki dönem (6 yıl) Eski Türk Edebiyatı Ana Bilim Dalı Başkanlığı yaptım. 6 Ekim 2020 tarihinden beridir Kocaeli Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü Başkanlığı görevini yürütmekte, alanı ile ilgili lisans ve lisansüstü düzeyde dersler okutmakta, araştırma ve yazı faaliyetlerimi sürdürmekteyim.
Prof. Dr.
F.Gül Koçsoy graduated from the Department of English Language and Literature at Ataturk University in Erzurum. She completed her MA on Katherine Anne Porter’s short fiction and her Doctorate on Willa Cather’s novels. After her graduation from the university, she worked as an English teacher for four years in Erzurum and as an instructor at Karadeniz Technical University in Trabzon for eight years. Currently, she works as an Associate Prof. Dr. at Firat University in Elazig, Turkey. Her research interests are American culture and literature.
DANIŞMA KURULU
Çok sayıda makalesi, tebliği ve ansiklopedi maddesi yayımlanan S. Bekki, üç yıl (Güz/2012- Güz/2014) süreyle Türklük Bilimi Araştırmaları (TÜBAR) Dergisinin Yazı İşleri Müdürlüğünü yürüttü.
14 Mart 2017’de profesörlüğe yükseltilen Bekki, hâlihazırda Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölüm başkanlığını yürütmekte olup İLESAM üyesi, evli ve üç çocuk babasıdır.
Prof. Dr. Salahaddin Bekki’nin on biri telif ikisi editörlük olmak üzere yayımlanan on üç kitabı bulunmaktadır.
Prof. Dr.
