Orta öğretim düzeyinde mesleki turizm eğitiminin tarihsel yolculuğu
Abstract
Turizm hareketleri ile elde edilen ekonomik kazanç gelişmekte olan ülkeler için itici bir güçtür. Yoğun rekabetin yaşandığı turizm sektöründe, kaliteli operasyonların yapılması büyük ölçüde hizmeti sunan insan gücünün niteliğine bağlıdır. Dolayısıyla gelişmekte olan ülkeler için turizm alanında çalışan insan gücünün niteliğini artırmak, turizm eğitiminin temel motivasyonunu oluşturmaktadır. Bu çalışmada orta öğretim düzeyinde mesleki turizm eğitiminin başladığı 1961 yılından 2020 yılına kadar geçen süreçte, turizm eğitiminde yapılan yenilikler geniş bir perspektiften incelenmiştir. Bu kapsamda turizm eğitimi sürecinde yapılan yenilikler ile ortaya çıkan çerçeve öğretim programları, bu programların uygulanması sırasında yürürlükte olan Milli Eğitim Bakanlığı mevzuatları ve programlarla dolaylı olarak ilgi kurulan bazı mevzuat hükümleri birlikte değerlendirilmiştir. Değerlendirme sırasında çerçeve öğretim programlarından toplanan ham veriler, araştırmacılar tarafından derlenen tablolar ile karşılaştırmalı olarak gösterilmiştir. Milli Eğitim Bakanlığı ile Kültür ve Turizm Bakanlığı arasında 2018 yılında imzalanan “Mesleki ve Teknik Eğitimi Geliştirme İş Birliği Protokolü” kapsamında yapılan yenilikler neticesinde ortaya çıkan fiili durum, öğretmen istihdam durumu, mezunların durumu çalışmanın sonuç bölümünde ayrıntılı olarak paylaşılmıştır.
Keywords
References
- Alkan, C., Doğan, H. & Sezgin, İ. (1988). Mesleki ve Teknik Eğitimin Esasları, Gazi Üniversitesi Teknik Eğitim Fakültesi Matbaası, Ankara.
- Baykul, Y. (1992). Eğitim sisteminde değerlendirme. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 7, 85-94.
- Chang, T.Y. & Hsu, J.M. (2010). Development framework for tourism and hospitality in higher vocational education in Taiwan, Journal of Hospitality, Leisure, Sport & Tourism Education, 9(1), 101-109.
- Donina, A. & Luka, I. (2014). The compliance of tourism education with industry needs in Latvia. Europian Journal of Torism, Hospitality and Recreation, 5(3), 91-120.
- Duman, A. (2003). Bazı eğitim bilimi kavramlarına ilişkin genel bir değerlendirme. Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10, 1-13.
- Erginer, A. (2004). Türkiye’de Oniki Yıllık Zorunlu Eğitim İçin Bir Model Önerisi ve Uygulanabilirliği, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı, Eğitim Yönetimi Teftişi Planlaması ve Ekonomisi Bilim Dalı, Ankara.
- Gök, İ. (2011). Projeden uygulamaya mesleki eğitimin güçlendirilmesi projesi MEGEP (Afyonkarahisar ili örneği). Milli Eğitim, 189, 58-70.
- Güçer, E. (2004). Türkiye’deki Turizm Eğitimi ile Avrupa Birliği Üyesi Ülkelerdeki Turizm Eğitiminin Karşılaştırılması ve Sektörün Turizm Eğitiminden Beklentileri, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Turizm İşletmeciliği Bilim Dalı, Ankara.
- Gürkan, A.S. (2017). Ortaöğretim Öğrencilerinin Lisans Düzeyinde Turizm Eğitimin Tercih Etmelerine Yönelik Karşılaştırmalı Bir Araştırma, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Üniversitesi, sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya.
- Hayat Boyu Öğrenme Genel Müdürlüğü (e-yaygın), (Kasım, 2023). Kurs Programları, https://e-yaygin.meb.gov.tr/pagePrograms.aspx, Erişim Tarihi: 08/11/2023.