Ana Dili Öğretiminde Yapılandırmacı Hedefler Üzerine Bir Tasnif Çalışması

Öz

Ana dili öğretiminde yapılandırmacı hedeflerin gerekçeli olarak analiz edildiği bu çalışma, iki bölümden meydana gelmektedir. Çalışmanın giriş niteliğindeki birinci bölümünde ana dili öğretimi, yapılandırmacı eğitim sistemi ve hedef kavramları üzerinde durulduktan sonra 2015 Türkçe Dersi Öğretim Programı’nda belirlenen hedeflerin yapılandırmacı eğitim sistemi ile uyumluluğu ele alınmıştır. Çalışmanın ikinci bölümünde, ana dili öğretiminde ön plana çıkarılması gereken yapılandırmacı hedefler ayrı başlıklar altında incelenmiştir. Bu bağlamda söz konusu hedefler; konuşma, okuma, yazma ve dinleme alanlarından oluşan temel dil becerilerinin geliştirilmesi, öğrencilerde ana dillerine yönelik bir dil farkındalığı oluşturulması, yaşam boyu devam edecek bir okuma alışkanlığının kazandırılması, alıcı ve üretici boyutlardaki söz varlığının derinlik, genişlik ve ağırlık boyutunda geliştirilmesi, öğrencilerin iletişim becerilerinin bireysel ve sosyal anlamda geliştirilmesi, medya okuryazarlığı konusunda belirli farkındalıkların kazandırılması, öğrencilere zihinsel esneklik kazandıracak bilişsel ortamların sunulması ve zihinsel becerilerinin geliştirilmesi, semantik bilgi alt yapısının oluşturulması, onları yerel ve evrensel değerlerle tanıştıracak eserlerin tanıtılması şeklinde belirlenmiştir. 2015 Türkçe Dersi (1-8. Sınıflar) Öğretim Programı’ndaki hedefler, yukarıda sıralanan yapılandırmacı görüşler çerçevesinde tasnif edilerek detaylandırılmıştır. Bu hedeflerin lisans eğitimi sürecinde bilinç düzeyinde kalıcı ve geri çağrılabilir bir şekilde kazandırılması gerekmektedir. 

Anahtar Kelimeler

• ana dili öğretimi,hedef,yapılandırmacı eğitim sistemi

Kaynakça

1. Akyol, H. (2005). Türkçe ilk okuma yazma öğretimi. Ankara: PegemA Yayıncılık.
2. Artut, K. (2013). Sanat eğitimi. Ankara: Anı Yayıncılık.
3. Başkan, Ö. (2003). Bildirişim, insan - dili ve ötesi. İstanbul: Multilingual Yayınları.
4. Bıyıklı, C. (2008). Yapılandırmacılığı nasıl uygulamalıyız? Ankara: ODTÜ Yayıncılık.
5. Göğüş, B. (1978). Orta dereceli okullarımızda Türkçe ve yazın öğretimi. Ankara: Gül Yayınevi.
6. Güneş, F. (2007). Türkçe öğretimi ve zihinsel yapılandırma. Ankara: Nobel Yayınevi.
7. Günay, D. (2001). Dil ve iletişim. İstanbul: Multilingual Yayınları.
8. Karadağ, Ö. (2005). İlköğretim I. kademe öğrencilerinin kelime hazinesi üzerine bir araştırma, Ankara: Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü (Yayınlanmamış Doktora Tezi).

9. Kaya, A. (2010). İletişime giriş. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
10. Korkmaz, Z. (1992). Gramer terimleri sözlüğü. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
11. Kurudayıoğlu, M. (2011). Zihinsel ve Fiziksel Bir Süreç Olarak Okuma, Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31(1), 15-29.
12. MEB (2015). Türkçe dersi (1-8. sınıflar) öğretim programı. Ankara: MEB Yayınları.
13. Onan, B. (2013). Dil eğitiminin temel kavramları, Ankara: Nobel Yayıncılık.
14. Onan, B. (2016). Türkçenin ana dili olarak öğretiminde epistemolojik alan. XI. Uluslararası Büyük Türk Dili Kurultayı Bildirileri. Budapeşte – Macaristan.
15. Senemoğlu, N. (2013). Gelişim öğrenme ve öğretim. Ankara: Yargı Yayınları
16. Yalçın, A. (2006), Türkçe öğretim yöntemleri (Yeni yaklaşımlar), Ankara: Akçağ Yayınevi.