Turkish Language Teachers’ Views on Supporting and Training Courses

Öz

The aim of this study is to examine the efficiency of Turkish lessons in supporting and training courses and determine the problems experienced in these lessons according to teachers' opinions. The study was carried out by using the phenomenology method, which is one of the qualitative methods. The participants were determined by using criterion sampling and maximum diversity sampling techniques, which were among purposive sampling methods. The relevant study group consisted of 26 Turkish teachers working in the secondary schools of different provinces. A structured interview form developed by the researchers was used in the collection of data. Moreover, in the study, a 40-minute meeting was held on Zoom with 12 participants, who accepted the online meeting request on the interview form. The data of the research were analysed by the content analysis method. In the in-depth examination, more than one person read the participant forms, and common codes were determined. Various measures were taken to ensure the validity and reliability of the study, and its compliance with ethical principles. It can be concluded that the data obtained as a result of the study contributed to determining the advantages and disadvantages of the supporting and training courses and to make these courses more efficient.

Anahtar Kelimeler

• supporting and training courses
• Turkish language teachers
• interview

Destekleme ve Yetiştirme Kurslarına Yönelik Türkçe Öğretmenlerinin Görüşleri

Öz

Bu çalışmanın amacı, destekleme ve yetiştirme kurslarındaki Türkçe derslerinin verimliliğini ve bu derslerde yaşanan sorunları, öğretmen görüşlerine göre belirlemektir. Çalışma, nitel araştırma desenlerinden fenomenoloji ile gerçekleştirilmiştir. Araştırmanın katılımcıları, amaçlı örnekleme yöntemlerinden ölçüt örneklem ve maksimum çeşitlilik örneklem teknikleri kullanılarak belirlenmiştir. Çalışma grubu, farklı illerin ortaokullarında görev yapmakta olan 26 Türkçe öğretmeninden oluşmaktadır. Çalışmada, araştırmacılar tarafından geliştirilen yapılandırılmış görüşme formu kullanılmıştır. Araştırmada ayrıca, görüşme formundaki çevirim içi toplantı isteğini kabul eden 12 katılımcı ile video konferans yöntemiyle 40 dakikalık bir toplantı yapılmıştır. Araştırmanın verileri, içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiş, derinlemesine yapılan incelemeyle katılımcı formları birden fazla kişi tarafından okunarak ortak kodlar belirlenmiştir. Araştırmanın geçerlik, güvenirlik ve etik ilkelere uygunluğunu sağlamak için çeşitli önlemler alınmıştır. Araştırmanın sonucunda elde edilen verilerin, destekleme ve yetiştirme kurslarının avantajlarının ve dezavantajlarının görülmesine ve bu kursların daha verimli olmasına katkı sağladığı söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• destekleme ve yetiştirme kursu
• Türkçe öğretmeni
• görüşme

Kaynakça

1. Akkaya, A. (2017). Destekleme ve yetiştirme kurslarının öğrenci görüşlerine göre değerlendirilmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırşehir.
2. Aküzüm, C. ve Saraçoğlu, M. (2018). Ortaokul öğretmenlerinin destekleme ve yetiştirme kurslarına yönelik tutumlarının incelenmesi. Turkish Journal of Educational Studies, 5(2), 97-121.
3. Atılgan, H. (2018). Türkiye’de kademeler arası geçiş: Dünü-bugünü ve bir model önerisi. Ege Eğitim Dergisi, 19(1), 1-18. doi: 10.12984/egeefd.363268
4. Bozbayındır, F. ve Kara, M. (2017). Destekleme ve yetiştirme kurslarinda (dyk) karşılaşılan sorunlar ve öğretmen görüşleri temelinde çözüm önerileri. Sakarya University Journal of Education, 7(2), 336-349.
5. Bray, M., & Lykins, C. (2012). Shadow education: Private supplementary tutoring and its implications for policy makers in Asia. Mandaluyong City: Asian Development Bank and Hong Kong, Comparative Education Research Centre.
6. Canlı, S. (2019). Okul yöneticilerinin ve öğretmenlerin destekleme ve yetiştirme kurslarına yönelik görüşleri. Cumhuriyet International Journal of Education, 8(2), 479-501. http://dx.doi.org/10.30703/cije.496769
7. Canpolat, U., & Köçer, M. (2017). Destekleme ve yetiştirme kurslarının TEOG bağlamında sosyal bilgiler öğretmenlerinin görüşlerine dayalı olarak incelenmesi. Anadolu Journal of Educational Sciences International, 7(1), 123-154.
8. Creswell, J. W. (2013). Nitel araştırma yöntemleri; beş yaklaşıma göre nitel araştırma ve araştırma deseni (M. Bütün ve S. B. Demir, Çev.). Ankara: Siyasal Kitapevi.

9. Dönmez, İ., Gürbüz, S. ve Tekçe, M. (2018). Destekleme ve yetiştirme kurslarının yönetici, öğretmen ve öğrenci görüşlerine dayanarak fırsat eşitliği açısından değerlendirilmesi. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Türk Dünyası Uygulama ve Araştırma Merkezî Eğitim Dergisi 3(2), 45-58.
10. Er Türküresin, H. (2018). Destekleme ve yetiştirme kurslarının öğretmen ve öğrenci görüşlerine göre incelenmesi. Kütahya İli Örneği. Adnan Menderes Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 9(2), 73-85.
11. Göksu, İ. ve Gülcü, A. (2016). Ortaokul ve liselerde uygulanan destekleme kurslarıyla ilgili öğretmen görüşleri. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(1), 153-171.
12. Güven, İ. (2010). Türk eğitim tarihi. Ankara: Naturel.
13. Kanat, Ö. (2005). Türk-Alman genel eğitim sistemlerinin karsılaştırılması (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Marmara Üniversitesi, İstanbul.
14. Keskin, A. ve Kazak, E. (2020). Hafta içi uygulanan destekleme ve yetiştirme kurslarına ilişkin öğrenci görüşleri: Fenomenolojik bir çalışma. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi, 9(3), 820-844.
15. Kösterilioğlu, İ. (2015). Eğitimde dershaneler mi? Dershanede eğitim mi?. International Online Journal of Educational Sciences, 7(1), 203-218.
16. Merriam, S. B. (2013). Nitel araştırma desen ve uygulama için bir rehber (S. Turan, Çev.). Ankara: Nobel Yayıncılık.
17. Millî Eğitim Bakanlığı. (2016). Destekleme ve yetiştirme kursları e-kılavuzu. Erişim adresi: http://meb.gov.tr/sinavlar/dokumanlar/2017/2017_2018_DYK.pdf
18. Millî Eğitim Bakanlığı. (2019b). Destekleme ve yetiştirme kursları yeniden düzenleme. Erişim adresi: http://www.meb.gov.tr
19. Millî Eğitim Bakanlığı. (2014). Örgün ve yaygın eğitimi destekleme ve yetiştirme kursları yönergesi. Erişim adresi: http://mevzuat.meb.gov.tr/dosyalar/1714.pdf
20. Millî Eğitim Bakanlığı. (2017-2018). Örgün ve yaygın eğitimi destekleme ve yetiştirme kursları tanıtım kitapçığı. Erişim adresi: http://odsgm.meb.gov.tr/mebiysdosyalar/201712/18122830_ dykkit.pdf
21. Millî Eğitim Bakanlığı. (2019a). PISA 2018 Türkiye ön raporu. Erişim adresi: http:// www.meb.gov.tr/mebiysdosyalar/2019_12/03105347_PISA_2018Turkiye_On_Raporu.pdf
22. Millî Eğitim Bakanlığı. (2020). Destekleme ve yetiştirme kursları yönergesi. Erişim adresi: http://ogm.meb.gov.tr/mebiys_dosyalar/2020_10/26191853_DesteklemeveYetiYtirmeKurslarYYonergesi.pdf
23. Morgil, İ.,Yılmaz, A. ve Geban, Ö. (2001). Özel dershanelerin üniversiteye girişte öğrenci başarısına etkileri. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21, 89-96.
24. Nartgün, Ş. S. ve Dilekçi, Ü. (2016). Eğitimi destekleme ve yetiştirme kurslarına ilişkin öğrenci ve öğretmen görüşleri. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 22(4), 537-564. doi: 10.14527/kuey.2016.021
25. Özoğlu, M. (2011). Özel dershaneler: gölge eğitim sistemiyle yüzleşmek. Seta Analiz.
26. Patton, M. Q. (2014). Nitel araştırma ve değerlendirme yöntemleri (M. Bütün ve S. B. Demir, Çev.). Ankara: Pegem Akademi.
27. Sarıca, R. (2019). Destekleme ve yetiştirme kurslarına (DYK) yönelik öğretmen görüşleri. Millî Eğitim, 48(221), 91-122.
28. Tan, C. (2017). Private supplementary tutoring and parentocracy in singapore. Interchange, 48, 315–329. doi: 10.1007/s10780-017-9303-4
29. Tansel, A. (2013). Türkiye'de özel dershaneler: Yeni gelişmeler ve dershanelerin geleceği. Discussion Paper, No. 2013/17, Turkish Economic Association, Ankara.
30. TED. (2006). Hayat = 195 dk. mı? Ankara: Türk Eğitim Derneği.
31. TED. (2010). Ortaöğretime ve yükseköğretime geçiş sistemi. Ankara: Türk Eğitim Derneği.
32. Tezcan, M. (1997). Eğitim sosyolojisi. Ankara: Zirve Ofset.
33. Topcu, İ. ve Ersoy, M. (2019). MEB destekleme ve yetiştirme kurslarının öğretmen görüşleri kapsamında değerlendirilmesi. E-Uluslararası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 10(3), 61-75. doi: 10.19160/ijer.645227
34. Türkiye Büyük Millet Meclisi. (2020). Türkiye Cumhuriyeti Anayasanın 42. Maddesi. Erişim adresi: https://www.tbmm.gov.tr/develop/owa/tc_anayasasi.maddeler?p3=42
35. Uğurlu, F. (2017). Destekleme ve yetiştirme kurslarında görevli öğretmenlerin kurslara yönelik öz algı düzeylerinin incelenmesi (Ordu ili örneği) (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Amasya Üniversitesi, Amasya.
36. Ünsal, S., & Korkmaz, F. (2016). Destekleme ve yetiştirme kurslarının işlevlerine ilişkin öğretmen görüşlerinin incelenmesi. KSÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 13(12), 87-118.
37. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2013). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık.
38. Yirci, R. ve Açıkgöz, M. Y. (2018). Destekleme ve yetiştirme kurslarına yönelik yönetici, öğretmen ve öğrenci görüşlerinin incelenmesi. V. Uluslararası eğitim bilimleri sempozyumu tam metin kitabı (s. 169-186). İstanbul: Asos Yayınevi.