SINIF ÖĞRETMENLERİNİN TÜRKİYE YÜZYILI MAARİF MODELİ ÇERÇEVESİNDE UYGULANAN GELİŞİM RAPORUNA İLİŞKİN GÖRÜŞLERİ

Öz

Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli ile ülkemiz eğitim sisteminde köklü değişiklikler meydana gelmiştir. Bu değişikliklerden biri de öğrencilere karne yerine öğrenci hakkında çok daha kapsamlı ölçme ve değerlendirme uygulamalarını barındırdığı öne sürülen gelişim raporu dağıtılmasıdır. Bu kapsamda araştırmanın amacı sınıf öğretmenlerinin gelişim raporuna ilişkin görüşlerinin ortaya konulması olarak belirlenmiştir. Nitel araştırma yöntemlerinden durum çalışmasına göre desenlenen çalışmanın katılımcıları amaçlı örnekleme yöntemiyle belirlenen ve 2024-2025 eğitim öğretim yılında birinci sınıf okutan 21 sınıf öğretmenidir. Çalışmada yarı yapılandırılmış görüşme formuyla elde edilen veriler içerik analizi ile analiz edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre katılımcıların büyük çoğunluğu gelişim raporunun öğretmenler için ciddi bir iş yükü olduğu, çok fazla tekrar eden öğe olduğu, çocuklar için anlamsız veliler için işlevsiz olduğu ve karmaşık olduğu görüşünde birleşmişlerdir. Az sayıda öğretmen ise gelişim raporunun kapsamlı ve öğrencilere daha iyi dönüt verdiğini ifade etmiştir. Katılımcı öğretmenlerin tamamına yakını gelişim raporu kullanmaktansa karne uygulamasına geri dönülmesi gerektiğini belirtmişlerdir. Gelişim raporundaki sosyal-duygusal öğrenme becerilerinin değerlendirilmesi uygulaması ise öğretmenlerce genellikle olumlu olarak değerlendirilmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli
• gelişim raporu
• sınıf öğretmeni.

CLASS TEACHERS' OPINIONS ON THE DEVELOPMENT REPORT IMPLEMENTED WITHIN THE FRAMEWORK OF THE TURKISH CENTURY EDUCATION MODEL

Öz

With the implementation of the Century of Türkiye Education Model (TYMM), significant reforms have been introduced into the national education system. One such reform is the replacement of traditional report cards with the Development Report, which is claimed to offer a more comprehensive framework for student assessment and evaluation. Within this context, the aim of the study was to explore classroom teachers’ views regarding the Development Report. Designed as a qualitative case study, the research involved 21 classroom teachers who taught first grade during the 2024–2025 academic year and were selected through purposive sampling. Data were collected using a semi-structured interview form and analyzed through content analysis. According to the findings, the majority of participants agreed that the Development Report imposes a considerable workload on teachers, includes numerous repetitive elements, is perceived as meaningless for students and ineffective for parents, and is overly complex. A small number of teachers, however, noted that the report allows for more comprehensive evaluations and enables more effective feedback for students. Nearly all participating teachers expressed a preference for returning to the traditional report card system rather than continuing with the Development Report. Nonetheless, the inclusion of social-emotional learning skills in the evaluation process—an aspect not present in previous report cards—was generally viewed positively by the teachers.

Anahtar Kelimeler

• Century of Türkiye Education Model
• development report
• classroom teacher.

Kaynakça

1. Aydoğdu, F., İrice, N., Akpınar, M., Akalın, A., & Polat, B. (2016). “Çocuğu İlkokula Devam Eden Ebeveynlerin Karne Konusundaki Görüşlerinin Değerlendirilmesi.” Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi, (1-2-3), 53-62.
2. Bayram Tülek, Z. (2024). Okul Öncesi Öğretmenlerinin Ölçme Değerlendirme Araç Kullanım Sıklığı Ve Yeterliliklerine İlişkin Karma Bir Araştırma. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Siirt.
3. Çelik, H. & Sur, E. (2025). “Türkçe ve İngilizce Öğretmenlerinin MEB Tarafından Uygulamaya Konulan Süreç Odaklı Ölçme-Değerlendirmeye İlişkin Görüşleri.” Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 20(46), 636-653.
4. Çepni, S. & Çoruhlu, T. Ş. (2010). “Alternatif Ölçme ve Değerlendirme Tekniklerine Yönelik Hazırlanan Hizmet İçi Eğitim Kursundan Öğretime Yansımalar.” Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28, 117-128.
5. Çoruhlu, T. Ş., Er Nas, S. & Çepni, S. (2009). “Fen Ve Teknoloji Öğretmenlerinin Alternatif Ölçme Değerlendirme Tekniklerini Kullanmada Karşılaştıkları Problemler: Trabzon Örneği.” Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Eğitim Fakültesi Dergisi, VI(I), 122-141.
6. Duban, N. & Küçükyılmaz, E. A. (2008). “Sınıf Öğretmeni Adaylarının Alternatif Ölçme-Değerlendirme Yöntem ve Tekniklerinin Uygulama Okullarında Kullanımına İlişkin Görüşleri.” Elementary Education Online, 7(3), 769-784.
7. Ektem, I., Keçici, S., & Pilten, G. (2016). “Sınıf Öğretmenlerinin Süreç Odaklı Ölçme Ve Değerlendirme Yöntemlerine İlişkin Görüşleri.” Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 17(3), 661-680.
8. Eren Yavuz, K. (2005). Aktif öğrenme yöntemleri. Ankara: Ceceli Yayınları.

9. Güler, N., & Gelbal, S. (2010). “Açık Uçlu Matematik Sorularının Güvenirliğinin Klasik Test Kuramı Ve Genellenebilirlik Kuramına Göre İncelenmesi.” Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 10(2), 991-1019.
10. Höçük, S. (2011). “Bilişim Teknolojileri Dersinde Öğrencilerin Karne Notuyla Değerlendirilmemesine İlişkin Öğretmen Görüşleri”, 11.Akademik Bilişim Kongresi, 2-4 Şubat, Malatya.
11. Kara Özkan, N. (2025). “Millî Eğitim Bakanlığı Tarafından Yenilenen Ölçme Ve Değerlendirme Yönetmeliğinin Türkçe Eğitimindeki Yansımaları.” Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 11(1), 126-155.
12. Karakuş, F. (2010). “Ortaöğretim Matematik Dersi Öğretim Programında Yer Alan Alternatif Ölçme Ve Değerlendirme Yaklaşımlarına Yönelik Öğretmen Görüşleri.” Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 8(2), 457-488.
13. Köklükaya, A. N. (2010). Alternatif Ölçme Ve Değerlendirme Teknikleri İle İlgili Fen Bilgisi Öğretmen Adaylarının Yeterliklerinin Belirlenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Sakarya Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Sakarya.
14. MEB. (2005). İlköğretim Okulu Ders Programları Ve Öğretim Kılavuzları. Erzurum: Yakutiye Yayıncılık.
15. MEB. (2024). Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli: Öğretim Programları Ortak Metni.
16. MEB. (2025). 2024-2025 Eğitim Öğretim Yılı İlkokul 1.Sınıf Gelişim Raporu Öğretmen Bilgilendirme Kılavuzu. https://774590.meb.k12.tr/meb_iys_dosyalar/47/10/774590/dosyalar/2025_01/09142331_220242025_lkokul_1._snf_geliaim_raporu_yoretmen_bilgilendirme_klavuzu.pdf.
17. Metin, M., & Demiryürek, G. (2009). “Türkçe Öğretmenlerinin Yenilenen Türkçe Öğretim Programlarının Ölçme-Değerlendirme Anlayışı Hakkındaki Düşünceleri.” Ondokuz Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 28, 37‐51.
18. Miles, M., & Huberman, M. (2021). Genişletilmiş bir kaynak kitap nitel veri analizi. (Çev. Ed. Sadegül Akbaba Altun ve Ali Ersoy). Ankara: Pegem Yayıncılık.
19. Özenç, M. (2013). “Sınıf Öğretmenlerinin Alternatif Ölçme Ve Değerlendirme Bilgi Düzeylerinin Belirlenmesi.” Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 21, 157-178.
20. Özer, M. (2023). Türkiye’de eğitimin geleceği: Eşit, kapsayıcı ve kaliteli. Vakıfbank Kültür Yayınları.
21. Özhan, M. B., Taşgın, A., & Kandırmaz, M. (2023). “K12 Beceriler Çerçevesi: Türkiye Bütüncül Modeli Bağlamında Sosyal Duygusal Öğrenme Becerileri.” Milli Eğitim Dergisi, 52(1), 1027-1054. https://doi.org/10.37669/milliegitim.1308964
22. Özkan, F. (2015). Okul Öncesi Eğitimde Değerlendirme Sürecine Yönelik Aile-Öğretmen Görüş Ve Beklentilerinin İncelenmesi. Yayınlanmış yüksek lisans tezi, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
23. Öztürk, M. A., & Erdem, M. (2020). “Sınıf Öğretmenlerinin İş Yükü Algısı İle Mesleki Tükenmişlik Düzeyleri Arasındaki İlişki.” Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 17(1), 926-958. https://doi.org/10.33711/yyuefd.751859
24. Reeves, T.C. (2000). “Alternative Assessment Approaches For Online Learning Environments İn Higher Education.” Journal of Educational Computing Research, 23(1), 101-111. https://doi.org/10.2190%2FGYMQ-78FA-WMTX-J06C.
25. Sağlam-Arslan, A., Avcı, N. & İyibil, Ü. (2008). “Fizik Öğretmen Adaylarının Alternatif Ölçme Değerlendirme Yöntemlerini Algılama Düzeyleri.” Dicle Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 11, 115-128.
26. Shavelson, R. J., Zlatkin-Troitschanskaia, O., & Mariño, J. P. (2018). International Performance Assessment Of Learning İn Higher Education (iPAL): Research And Development. In Assessment of learning outcomes in higher education (pp. 193-214). Springer, Cham. https://doi.org/10.1007/978-3-319-74338-7_10.
27. Şahin, Ç. & Kaya, G (2020). “Alternatif Ölçme Değerlendirme ile İlgili Yapılan Araştırmaların İncelenmesi: Bir İçerik Analizi.” Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 10(2), 798-812. Doi: 10.30783/nevsosbilen.783191
28. Tan, Ş. (2014). Öğretimde ölçme ve değerlendirme- Kpss el kitabı. (10. baskı). Ankara: Pegem Akademi.
29. Tatlı, M. (2017). Tükenmişlik İle İş Yükü Arasındaki İlişki: Aksaray Defterdarlığında Bir Araştırma. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Aksaray Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Aksaray.
30. Temur, S. (2025). “Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli Öğretim Programları Ortak Metninin Kapsayıcı Ölçme ve Değerlendirme İlkeleri Açısından İncelenmesi.” Eğitim ve Bilim, Ek sayı 1, 19-41.
31. Töre, E. (2020). “Değişim ve Yenilik Sürecine İlişkin Öğretmen Görüşlerinin İncelenmesi: Nitel Bir Çalışma.” OPUS International Journal of Society Researches, 15(22), 895-926. https://doi.org/10.26466/opus.644725
32. Turan, M., Bozkurt, E., Kartal, A., Başar, B. Ş., Yıldız, M. ve Karakaş, M. (2016). “İlkokullarda dağıtılan karneler ile öğrenci velilerinin görüşleri”, 25. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, 21-24 Nisan, Antalya.
33. Tüten, M. (2023). Ergenlerde Sosyal Duygusal Öğrenme Becerilerinin Yordayıcısı Olarak Okul İklimi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Atatürk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.
34. Usluel, Y. K., & Mazman, S. G. (2010). “Eğitimde Yeniliklerin Yayılımı, Kabulü Ve Benimsenmesi Sürecinde Yer Alan Öğeler: Bir İçerik Analizi Çalışması.” Cukurova University Faculty of Education Journal, 39, 60-74.
35. Varışoğlu, B. (2017). Konuşma becerisinde ölçme ve değerlendirme. (Akçay, A. & Baskın, S., Ed.), Etkinliklerle hafta hafta konuşma eğitimi içinde (ss. 437-443). Ankara: Anı Yayıncılık.
36. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11.Baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.