Digital Story-Based Science Concept Teaching and Reflective Thinking Skills for Early Childhood Education

Abstract

This study aims to examine the relationship between the experiences of child development students in teaching science concepts through digital storytelling and their reflective thinking skills. The research was conducted using the phenomenological approach, one of the qualitative research designs, and involved 36 child development students studying at a public university in Turkey. Data were collected through semi-structured interviews consisting of nine open-ended questions and analyzed using content analysis. The findings revealed that the digital storytelling process provided multifaceted contributions to the participants’ pedagogical and cognitive development. The students reported gaining skills such as concretizing abstract science concepts, designing age-appropriate content, collaborating and taking responsibility, and effectively using digital tools. Additionally, the process enabled them to recognize their strengths and areas for improvement, restructure their instructional practices, and enhance their reflective thinking skills. The results indicate that digital storytelling is an effective pedagogical approach in early childhood science education—not only in terms of conceptual teaching but also in supporting reflective thinking, creativity, and professional identity development. The study offers an original contribution to the literature by highlighting the multidimensional educational potential of digital storytelling in the context of early childhood teacher education.

Keywords

• preschool period
• science teaching through digital storytelling
• reflective thinking.

Okul Öncesi Döneme Yönelik Dijital Hikâye Temelli Fen Kavram Öğretimi ve Yansıtıcı Düşünme Becerileri

Öz

Bu araştırma, çocuk gelişimi öğrencilerinin dijital hikâye anlatımı yoluyla fen kavramlarını öğretme deneyimleri ile yansıtıcı düşünme becerileri arasındaki ilişkiyi incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, nitel araştırma desenlerinden olgu bilim (fenomenoloji) yaklaşımıyla yürütülmüş ve Türkiye’de bir devlet üniversitesinde öğrenim gören 36 çocuk gelişimi öğrencisi ile gerçekleştirilmiştir. Veriler, dokuz açık uçlu sorudan oluşan yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla toplanmış ve içerik analiziyle çözümlenmiştir. Bulgular, dijital hikâye sürecinin katılımcıların pedagojik ve bilişsel gelişimlerine çok yönlü katkılar sunduğunu ortaya koymuştur. Öğrenciler; soyut fen kavramlarını somutlaştırma, yaşa uygun içerik tasarlama, iş birliği ve sorumluluk alma, dijital araçları etkin kullanma gibi beceriler kazandıklarını belirtmişlerdir. Ayrıca süreç, öğrencilerin güçlü ve gelişime açık yönlerini fark ederek öğretim uygulamalarını yeniden yapılandırmalarına ve yansıtıcı düşünme becerilerini geliştirmelerine olanak sağlamıştır. Sonuçlar, dijital hikâye anlatımının okul öncesi fen eğitiminde yalnızca kavram öğretimi açısından değil, aynı zamanda yansıtıcı düşünme, yaratıcılık ve mesleki kimlik gelişimini destekleyen etkili bir pedagojik yaklaşım olduğunu göstermektedir. Çalışma, erken çocukluk öğretmen eğitimi bağlamında dijital hikâyelerin çok boyutlu eğitim potansiyeline dikkat çekerek alanyazına özgün katkılar sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• okul öncesi dönem
• dijital hikâyelerle fen öğretimi
• yansıtıcı düşünme.

Kaynakça

1. American Psychological Association. (2017). Ethical principles of psychologists and code of conduct (2002, Amended June 1, 2010 and January 1, 2017). https://www.apa.org/ethics/code/
2. Challinor, J., Marín, V. I., & Tur, G. (2017). The development of the reflective practitioner through digital storytelling. International Journal of Technology Enhanced Learning, 9(2–3), 186–199. https://doi.org/10.1504/IJTEL.2017.084498
3. Coggin, L. S., Daley, S., Sydnor, J., & Davis, T. R. (2019). Imagining my ideal: A critical case study of digital storytelling as reflective practice. Reflective Practice, 20(2), 143–159. https://doi.org/10.1080/14623943.2018.1538949
4. Creswell, J. W., & Plano Clark, V. L. (2018). Designing and conducting mixed methods research (3rd ed.). SAGE. Dewey, J. (1933). How we think: A restatement of the relation of reflective thinking to the educative process. D.C. Heath.
5. Dreyer, C. (2017). Digital storytelling: A tool for reflective practice in language teacher education. Reflective Practice, 18(2), 234–246. https://doi.org/10.1080/14623943.2016.1267009
6. Duschl, R. A. (2012). Science education in three-part harmony: Balancing conceptual, epistemic, and social learning goals. Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203817569
7. Finlay, L. (2009). Debating phenomenological methods. Phenomenology & Practice, 3(1), 6–25.
8. Gelman, R., & Brenneman, K. (2004). Science learning pathways for young children. Early Childhood Research Quarterly, 19(1), 150–158. https://doi.org/10.1016/j.ecresq.2004.01.009

9. Giorgi, A. (2009). The descriptive phenomenological method in psychology: A modified Husserlian approach. Duquesne University Press.
10. Mayer, R. E. (2009). Multimedia learning (2nd ed.). Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511811678
11. Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook (2nd ed.). SAGE. Robin, B. R., & McNeil, S. G. (2012). What educators should know about teaching digital storytelling. Digital Education Review, 22, 37–51.
12. Sadik, A. (2008). Digital storytelling: A meaningful technology-integrated approach for engaged student learning. Educational Technology Research and Development, 56(4), 487–506. https://doi.org/10.1007/s11423-008-9091-8
13. Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. Basic Books.
14. Shemy, N. S. (2021). The effectiveness of using digital storytelling in developing science learning outcomes among kindergarten children. Journal of Research in Curriculum, Instruction and Educational Technology, 7(3), 45–68. https://doi.org/10.21608/jrciet.2021.197626
15. Şahin, Siğirtmaç, A. D., & Yılmaz, R. (2023). Okul öncesi dönemde dijital hikâye kullanımı: Fen öğretiminde öğretmen ve öğrenci deneyimleri. Eğitim ve Bilim, 48(217), 125–146. https://doi.org/10.15390/EB.2023.12067
16. Sydnor, J., Coggin, L., Davis, T., & Daley, S. (2015). The dialogic construction of a teaching vision: Preservice teachers imagine their practice through digital storytelling. In E. Ortlieb, L. E. Shanahan, & M. B. McVee (Eds.), Video research in disciplinary literacies (Vol. 6, pp. 207–229). Emerald Group. https://doi.org/10.1108/S2048-045820150000006010
17. Thompson Long, B., & Hall, T. (2018). Educational narrative inquiry through design-based research: Designing digital storytelling to make alternative knowledge visible and actionable. Irish Educational Studies, 37(2), 205–225. https://doi.org/10.1080/03323315.2018.1465836
18. Tok, Ş. (2008). Yansıtıcı düşünmeyi geliştirici etkinliklerin öğretmen adaylarının öğretmenlik mesleğine yönelik tutumlarına etkisi. Eğitim ve Bilim, 33(149), 104–117.
19. Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
20. Yang, Y. T. C., & Wu, W. C. I. (2012). Digital storytelling for enhancing student academic achievement, critical thinking, and learning motivation: A year-long experimental study. Computers & Education, 59(2), 339–352. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2011.12.012
21. Yüksel-Arslan, P., Yıldırım, S., & Robin, B. R. (2016). A phenomenological study: Teachers’ experiences of using digital storytelling in early childhood education. Educational Studies, 42(5), 427–443. https://doi.org/10.1080/03055698.2016.1195717