İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi

Mustafa Bekmezci; İbrahim Sani Mert; Mohammad Abubakar

doi:10.18037/ausbd.902535

İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi

Öz

İş-yaşam dengesi ve yaşam tatmini arasındaki ilişkiyi araştıran çalışmalar ilgili yazında artarak devam etmektedir. Özellikle çift kariyerli aile yapısının giderek arttığı günümüzde, iş-yaşam dengesi ve bu dengenin bireylerin yaşam tatminini nasıl etkilediği, bu etki üzerinde rol oynayan faktörlerin neler olduğunun bilinmesi önem kazanmıştır. Bu kapsamda 622 kişi üzerinde yapılan bu araştırmada, iş-yaşam ve yaşam-iş çatışmasının kamu ve özel sektör çalışanları üzerindeki yaşam tatminini ne ölçüde etkilediği araştırılmıştır. Yapısal eşitlik modelinin (SEM) kullanıldığı çalışmada, iş-yaşam çatışmasının (işin kişisel yaşama etkisi) yaşam tatminini azalttığı, çalışılan sektörün (kamu ve özel) iş-yaşam dengesi ve yaşam tatmini arasındaki ilişkide düzenleyici bir etkiye sahip olduğu tespit edilmiştir. Kamu sektöründe çalışanlarda iş-yaşam çatışmasının (işin kişisel yaşama etkisi) yaşam tatminini azaltması daha fazladır. Diğer yandan, yaşam-iş çatışması (kişisel yaşamın işe etkisi) yaşam tatminini etkilememektedir.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

Abubakar, A. M., Ilkan, M., Al-Tal, R. M. ve Eluwole, K. K. (2017). eWOM, revisit intention, destination trust and gender. Journal of Hospitality and Tourism Management, 31, 220-227. doi: 10.1016/j.jhtm.2016.12.005
Adams, G. A., King, L. A. ve King, D. W. (1996). Relationships of job and family involvement, family social support, and work-family conflict with job and life satisfaction. Journal of Applied Psychology, 81(4), 411-420. doi: 10.1037//0021-9010.81.4.411.
Adler, A. (1995). İnsan tabiatını tanıma (2.b.). Ayda Yörükan (Çev.), İstanbul: Türkiye İş Bankası.
Akanji, B. (2012). Realities of work life balance in Nigeria: Perceptions of role coflict and coping beliefs. Business, Management and Education, 10(2), 248-263. doi: 10.3846/bme.2012.18.
Akın, M. (2008). Örgütsel destek, sosyal destek ve iş/aile çatışmalarının yaşam tatmini üzerindeki etkileri. Bozok Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 25(2), 141-170. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/219452
Akın, A., Ulukök, E. ve Arar, T. (2017). İş-Yaşam dengesi: Türkiye’de yapılan çalışmalara yönelik teorik bir inceleme. Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 19(1), 113-124. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/akuiibfd/issue/29881/321965
Akter, K., Ali, M. ve Chang, A. (2019). Work-life programs and performance in Australian organisations: The role of organisation size and industry type. Asia Pacific Journal of Human Resources, 1-23. doi: 10.1111/1744-7941.12235
Allan, C., Loudoun, R. ve Peetz, D. (2007). Influences on work/non-work conflict. Journal of Sociology, 43(3), 219-239. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/283288082_Influences_on_worknon-work_conflict

Allen, T. D., Herst, D. E., Bruck, C. S. ve Sutton, M. (2000). Consequences associated with work-to-family conflict: A review and agenda for future research. Journal of Occupational Health Psychology, 52(2), 278-308. doi: 10.1037//1076-8998.5.2.278.
Allen, T. D. (2001). Family supportive work environments: The role of organizational perceptions. Journal of Vocational Behavior, 58, 414-435. doi: 10.1006/jvbe.2000.1774.
Anderson, J. C. ve Gerbing, D. W. (1988). Structural equation modeling in practice: A review and recommended two-step approach. Psychology Bulletin, 103(3), 411-433. doi: 10.1037/0033-2909.103.3.411.
Apgar IV, M. (1998). The alternative workplace: Changing where and how people work. Harvard Business Review, 76(3), 121-136. Erişim adresi: https://hbr.org/1998/05/the-alternative-workplace-changing-where-and-how-people-work
Aşan, Ö. ve Erenler, E. (2008). İş tatmini ve yaşam tatmini ilişkisi. SDÜ İİBF Dergisi, 13(2), 203-216. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/194741
Baş, A. U. (2011). Investigating levels and predictors of life satisfaction among prospective teachers. Eurasian Journal of Educational Research, 44(Summer), 71-88. Erişim adresi: http://ejer.com.tr/en/archives/2011-summer-issue44/investigating-levels-and-predictors-of-life-satisfaction-among-prospective-teachers-2761/
Batt, R. ve Valcour, P. M. (2003). Human resources practices as predictors of work-family outcomes and employee turnover. Industrial Relations, 42(2), 189-220. doi: 10.1111/1468-232X.00287
Barnett, R. C. ve Hyde, J. S. (2001). Women, men, work, and family: An expansionist theory. The American Psychologist, 56(10), 781-796. doi: 10.1037/0003-066X.56.10.781.
Bayram, N., Sam, N., Aytaç, S. ve Aytaç, M. (2010). Yaşam tatmini ve sosyal dışlanma. “İş, Güç” Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 12(4), 79-92. doi: 10.4026/1303-2860.2010.0159.x.
Bekmezci, M. ve Mert, İ. S. (2018). Yaşam tatmini ölçeğinin Türkçe geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Toros Üniversitesi İİSBF Sosyal Bilimler Dergisi, 5(8), 166-177. Erişim adresi: https://acikerisim.toros.edu.tr/xmlui/handle/1/230
Bentler, P. M. ve Bonett, D. G. (1980). Significance tests and goodness of fit in the analysis of covariance structures. Psychological Bulletin, 88(3), 588–606. doi: 10.1037/0033-2909.88.3.588.
Bollen, K. A. (1989). Structural equations with latent variables. New York: Wiley.
Bowman, S. (2000). Career success and life satisfaction for female and male healthcare managers. Hospital Topics, 78(3), 5-11. doi: 10.1080/00185860009596553.
Brummelhuis, L. T. ve van der Lippe, T. (2010). Effective work-life balance support for various houshold structures. Human Resource Management, 49(2), 173-193. doi: 10.1002/hrm.20340.
Casper, W. J., Weltman, D. ve Kwesiga, E. (2007). Beyond family friendly: The construct and measurement of singles-friendly work culture. Journal of Vocational Behavior, 70, 478-501. doi: 10.1016/j.jvb.2007.01.001.
MESS (2002). Çalışma sürelerinde esneklik. İstanbul: MESS.
Çivitci, A. (2007). Çok boyutlu öğrenci yaşam doyumu ölçeğinin Türkçe’ye uyarlanması: Geçerlik ve güvenirlik çalışmaları. Eurasian Journal of Educational Research, 26, 51-60. Erişim adresi: http://ejer.com.tr/en/archives/2007-winter-issue-26/
Demir, N. (2010). Küçülmeye giden işletmelerde geri kalanların yaşadıkları tükenme sendromunun örgüte bağlılık üzerindeki etkisi. Öneri: Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(33), 185-198. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/165679
Diener, E. D., Emmons, R. A., Larsen, R. J. ve Griffin, S. (1985). The satisfaction with life scale. Journal of Personality Assessment, 49, 71-75. doi: 10.1207/s15327752jpa4901_13.
Diener, E., Sandvik, E., Seidlitz, L. ve Diener, M. (1993). The relationship between income subjective well-being: Relative or absolute?. Social Indicatos Research, 28, 195-223. doi: 10.1007/BF01079018.
Diener, E., Suh, E. M., Lucas, R. E. ve Smith, H. L. (1999). Subjective well-being: Three decades of progress. Psychological Bulletin, 125(2), 276-302. doi: 10.1037/0033-2909.125.2.276.
Diener, E., Oishi, S. ve Lucas, R. E. (2003). Personality, culture, and subjective well-being: Emotional and cognitive evaluations of life. Annual Review of Psychology, 54, 403-425. doi: 10.1146/annurev.psych.54.101601.145056.
Dockery, M. (2005). Happiness, life satisfaction, and the role of work: Evidence from two Australian surveys. Perth: Curtin University of Technology.
Edwards, J. R. ve Rothbard, N. P. (2000). Mechanisms linking work and family: Clarifying the relationship between work and family constructs. Academic of Management Review, 25, 178-199. doi: 10.2307/259269
Eryılmaz, A. ve Öğülmüş, S. (2010). Ergenlikte öznel iyi oluş ve beş faktörlü kişilik modeli. Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(3), 189-203. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefad/issue/59502/855340
Friedman, S. D., Christensen, P. ve DeGroot, J. (1998). Work and life: The end of zero-sum game. Harvard Business Review, 76, 119-129. Erişim adresi: http://worklife.wharton.upenn.edu/wp-content/uploads/2012/11/Friedman-et-al-The-End-of-the-Zero-Sum-Game-HBR-19981.pdf
Fornell, C. ve Larcker, D. (1981). Evaluating structural equation models with unobservable and measurement error. Journal of Marketing Research, 18(1), 39–50. doi: 10.2307/3151312.
Frone, M. R., Russell, M. ve Cooper, M. L. (1992). Prevalence of work-family conflict: Are work and family boundaries asymmetrically permeable. Journal of Organizational Behavior, 13(7), 723-729. doi: 10.1002/job.4030130708.
Gadermann, A. M., Schonert-Reichl, K. A. ve Zumbo, B. D. (2010). Investigating validity evidence of the satisfaction with life scale adapted for children, Social Indicators Research, 96, 229-247. doi: 10.1007/s11205-009-9474-1
Gençay, S. (2009). Beden eğitimi öğretmen adaylarının umutsuzluk ve yaşam doyumlarının bazı değişkenler açısından incelenmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 8(27), 380-388. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/esosder/issue/6141/82421
Gerçek, M., Elmas Atay, S. ve Dündar, G. (2015). Çalışanların iş-yaşam dengesi ile kariyer tatmininin, işten ayrılma niyetine etkisi. Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6(11), 67-86. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/326551071_CALISANLARIN_IS-YASAM_DENGESI_ILE_KARIYER_TATMINININ_ISTEN_AYRILMA_NIYETINE_ETKISI_Merve_GERCEK_Sevgi_ELMAS_ATAY_Gonen_DUNDAR
Gouveia, V. V., Milfont, T. L., da Fonseca, P. N. ve de Miranda Coelho, J. A. P. (2009). Life satisfaction in Brazil: Testing the psychometric properties of the satisfaction with life scale (SWLS) in five Brazilian samples. Social Indicators Research, 90, 267-277. doi: 10.1007/s11205-008-9257-0.
Greenspoon, P. J. ve Saklofske, D. H. (1998). Confirmatory factor analysis of the multidimensional students’ life satisfaction scale. Personality and Individual Difference, 25, 965-971. doi: 10.1016/S0191-8869(98)00115-9.
Greenhaus, J. H. ve Beutell, N. J. (1985). Sources of conflict between work and family roles. Academy of Management Review, 10, 76-88. doi: 10.2307/258214.
Greenhaus, J. H. ve Powell, G. N. (2006). When work and family are allies: A theory of work-family enrichment. Academy of Management Review, 31(1), 72-92. doi: 10.5465/AMR.2006.19379625.
Grunberg, L., Moore, S. ve Greenberg, E. S. (1998). Work stress and problem alcohol behavior: A test of the spill-over model. Journal of Organizational Behavior, 19(5), 487-502. doi: 10.1002/(SICI)1099-1379(199809)19:5<487::AID-JOB852>3.0.CO;2-Z.
Haar, J. M. (2006). The downside of coping: Work-family conflict, employee burnout and the moderating effects of coping strategies. Journal of Management and Organization, 12, 146-159. doi: 10.1017/S1833367200004089.
Haar, J. M., Russo, M., Suñe, A., Ollier-Malaterre, A. (2014). Outcomes of work–life balance on job satisfaction, life satisfaction and mental health: A study across seven cultures. Journal of Vocational Behavior, 85, 361–373. doi: 10.1016/j.jvb.2014.08.010
Hair, J. F., Anderson, R. E., Tatham, R. L. ve Black, W. C. (2010). Multivariate data analysis (5th Ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Haybron, D. (2007). Life satisfaction ethical reflection and the science of happiness. Journal of Happiness Studies, 8(1), 99-138. doi: 10.1007/s10902-006-9006-5.
Hsieh, C. M. (2003). Counting importance: The case of life satisfaction and relative domain importance. Social Indicators Research, 61(2), 227-240. doi: 10.1023/A:1021354132664.
İlhan, T. ve Özbay, Y. (2010). Yaşam amaçlarının ve psikolojik ihtiyaç doyumunun öznel iyi oluş üzerindeki yordayıcı rolü. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 4(34), 109-118. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/200142
Jagodzinski, W. (2010). Economic, social, and cultural determinants of life satisfaction: Are there differences between Asia and Europe?. Social Indicators Research, 97, 85-104. doi: 10.1007/s11205-009-9555-1.
Johnson, K. (2004). Flexible working: Changing the manager’s role. Management Decision, 42(6), 721-737. doi: 10.1108/00251740410542302.
Jyothi, S. V. ve Jyothi, P. (2012). Assessing work-life balance: From emotional intelligence and role efficacy of career women. Advances in Management, 5(6), 35-43. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/238597747_Assessing_Work-Life_Balance_From_Emotional_Intelligence_and_Role_Efficacy_of_Career_Women
Karatepe, O. M. ve Bekteshi, L. (2008). Antecedents and outcomes of work–family facilitation and family-work facilitation among frontline hotel employees. International Journal of Hospitality Management, 27(4), 517-528. doi: 10.1016/j.ijhm.2007.09.004.
Keser, A. (2005). İş doyumu ve yaşam doyumu ilişkisi: Otomotiv sektöründe bir uygulama. Çalışma ve Toplum, 4, 77-95. Erişim adresi: https://www.acarindex.com/dosyalar/makale/acarindex-1423874182.pdf
King, W. (1987). Comparison of job satisfaction, life satisfaction, and performance of overeducated and other workers. Journal of Social Psychology, 125(5), 421-434. doi: 10.1080/00224545.1987.9713727.
Klun, S. (2008). Work-life balance is a cross-generational concern-and a key to retaining high performer at accenture. Global Business and Organizational Excellence, 27(6), 14-20. doi: 10.1002/joe.20229.
Kumari, L. (2012). Employees’ contribution on work life balance and its relations with job satisfaction in Indian public sector banks. International Journal of Exclusive Management Research, 2, 1-13. Erişim adresi: https://ijemr.in/wp-content/uploads/2018/01/Employees-perception-on-Work-Life-Balance-and-job-satisfaction-in-Public-Sector-Banks.pdf
Lavallee, F. L., Hatch, P. M., Michalos, A. C. ve McKinley, T. (2006). Development of the contentment with life assessment scale (CLAS): Using daily life experiences to verify levels of self-reported life satisfaction. Social Indicators Research, 83, 201-244. doi: 10.1007/s11205-006-9054-6.
Leiter, M. P. ve Durup, M. J. (1996). Work, home and in-between a longitudinal study of spillover. Journal of Applied Behavioral Science, 32, 29-47. doi: 10.1177/0021886396321002.
Lucas, R. E., Diener, E. & Suh, E. (1996). Discriminant validity of well-being measures. Journal of Personality and Social Psychology, 71, 616-628. doi: 10.1037//0022-3514.71.3.616.
Malone, E. K. ve Raja, R. A. (2013) Work-life balance and organizational commitment of women in the U.S. construction industry. Journal of Professional Issues in Engineering Education & Practice, 139(2), 87-98. doi: 10.1061/(ASCE)CO.1943-7862.0000809
Marks, S. R. ve MacDermid, S. M. (1996). Multiple roles and the self: A theory of role balance. Journal of Marriage and the Family, 58(2), 417-432. doi: 10.2307/353506.
Marques, S. C., Pais-Ribeiro, J. L. ve Lopez, S. J. (2007). Validation of a Portuguese version of the students’ life satisfaction scale. Applied Research in Quality of Life, 2, 83-94. doi: 10.1007/s11482-007-9031-5.
Maruyama, T., Hopkinson, P. G. ve James, P. W. (2009). A multivariate analysis of work-life balance outcomes from a large-scale telework programme. New Technology, Work and Employment, 24(1), 76-88. doi: 10.1111/j.1468-005X.2008.00219.x.
Nam, T. (2014). Technology use and work-life balance. Applied Research in Quality of Life, 9, 1017–1040. doi: 10.1007/s11482-013-9283-1
Mert, İ. S. ve Bekmezci, M. (2016). İki kariyerli aile çalışanlarında iş ve yasam tatmini. Türk Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 1(1), 46-56. Erişim adresi: http://tursbad.hku.edu.tr/tr/download/article-file/347235
Myers, D. G. ve Diener, E. (1995). Who is happy?. Psychological Science, 6, 10-19. doi: 10.1111/j.1467-9280.1995.tb00298.x.
Narayanan, A. G. V. ve Narayanan, R. L. (2012). An emprical study on factors affecting work-life balance of IT professionals. European Journal of Social Sciences, 31(3), 302-313. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/288389412_An_empirical_study_on_factors_affecting_work-life_balance_of_IT_professionals
Netemeyer, R. G., Boles, J. S. ve McMurrian, R. (1996). Development and validation of work-family conflict and family-work conflict scales. Journal of Applied Psychology, 81(4), 400-410. doi: 10.1037/0021-9010.81.4.400.
Oishi, S. (2006). The concept of life satisfaction across cultures: An IRT analysis. Journal of Research in Personality, 40, 411-423. doi: 10.1016/j.jrp.2005.02.002.
Ozben, S. (2013). Social skills, life satisfaction and loneliness in Turkish university students. Social Behavior and Personality, 41(2), 203-214. doi: 10.2224/sbp.2013.41.2.203.
Önder, N. (2013). Türkiye’de kadın işgücünün görünümü. ÇSGB Çalışma Dünyası Dergisi, 1(1), 35-61. Erişim adresi: https://docplayer.biz.tr/30212-Turkiye-de-kadin-isgucunun-gorunumu.html
Özdevecioğlu, M. ve Doruk, N. Ç. (2009). Organizasyonlarda iş-aile ve aile-iş çatışmalarının çalışanların iş ve yaşam tatminleri üzerindeki etkisi. Erciyes Üniversitesi İİBF Dergisi, 33, 69-99. Erişim adresi: http://iibf.erciyes.edu.tr/dergi/sayi33/5.k%FDs%FDm.pdf
Pavot, W. ve Diener, E. (1993). Review of the satisfaction with life scale. Psychological Assessment, 5(2), 164-172. doi: 10.1037/1040-3590.5.2.164.
Pavot, W. ve Diener, E. (2008). The satisfaction with life scale and the emerging construct of life satisfaction. Journal of Positive Psychology, 3, 137–152. doi: 10.1080/17439760701756946
Perrone, K. (2007). Relationships between parental attachment, work and family roles, and life satisfaction. Career Development Quarterly, 55(3), 237-248. doi: 10.1002/j.2161-0045.2007.tb00080.x.
Perry-Smith, J. E. ve Blum, T. C. (2000). Research notes-work-family human resource bundles and perceived organizational performance. Academy of Management Journal, 43(6), 11-24. doi: 10.5465/1556339.
Rice, R. W., Near, J. ve Hunt, R. (1980). The job satisfaction-life satisfaction relationships: A review of emprical research. Basic and Applied Social Psychology, 1(1), 37-64. doi: 10.1207/s15324834basp0101_4.
Sakthivel, R. ve Kamalanabhan (2011). Work life balance reflections on employee satisfaction. Serbian Journal of Management, 6(1), 85-96. doi: 10.5937/sjm1101085R
Saldamlı, A. (2008). Otel işletmelerinde bölüm yöneticilerinin iş ve yaşam tatminini belirlemeye yönelik bir alan araştırması. Marmara Üniversitesi İİBF Dergisi, 25(2), 693-719. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/muiibd/issue/484/4337
Shankar, T. ve Bhatnagar, J. (2010). Work life balance, employee engagement, emotional consonance/dissonance and turnover intention. The Indian Journal of Industrial Relations, 46(1), 74-87. doi: 10.2307/25741098.
Tait, M., Padgett, M. Y. ve Baldwin, T. T. (1989). Job and life satisfaction: A reevaluation of the strength of the relationship and gender effects as a function of date of the study. Journal of Applied Psychology, 74(3), 502-507. doi: 10.1037/0021-9010.74.3.502.
Topaloğlu, E. O., Sönmez, R. ve Yazgan A. E. (2019). Çalışmaya tutkunluk ve iş yaşam dengesi arasındaki ilişki: Banka çalışanları üzerine. Journal of BRSA Banking and Financial Markets, 13(1), 59-76. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/bddkdergisi/issue/57335/812493
Turunç, Ö. ve Çelik, M. (2010). Algılanan örgütsel desteğin çalışanların iş-aile, aile-iş çatışması, örgütsel özdeşleşme ve işten ayrılma niyetine etkisi: Savunma sektöründe bir araştırma. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 14(1), 209-232. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/ataunisosbil/issue/2825/38175
Türk Dil Kurumu (1998). Türkçe sözlük, Ankara: Türk Dil Kurumu.
Ueda, Y. (2012). The effects of the perception of work-life balance on acceptance of work arrangement request. International Business Research, 5(8), 24-32. doi: 10.5539/ibr.v5n8p24.
Umer, R. ve Zia-ur-Rehman, M. (2013). Impact of work life balance and work life conflict on the life satisfaction of working women: A case study of higher education sector of twin cities of Pakistan. Academic Research International, 4(5), 445-458. Erişim adresi: http://paper.researchbib.com/view/paper/9849
Veenhoven, R. (2000). The four qualities of life: Ordering concepts and measures of the good life. Journal of Happiness Studies, 1, 1-39. doi: 10.1007/978-94-007-5702-8_11.
Yiğit, R., Dilmaç, B. ve Deniz, M. E. (2011). İş ve yaşam doyumu: Konya Emniyet Müdürlüğü alan araştırması. Polis Bilimleri Dergisi, 13(3), 1-18. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/profile/Buelent-Dilmac2/publication/344434133_IS_VE_YASAM_DOYUMU_KONYA_EMNIYET_MUDURLUGU_ALAN_ARASTIRMASI/links/5f74cf4b92851c14bca34595/IS-VE-YASAM-DOYUMU-KONYA-EMNIYET-MUeDUeRLUeGUe-ALAN-ARASTIRMASI.pdf
Waumsley, J. A., Houston, D. M. ve Marks, G. (2010). What about us? Measuring the work-life balance of people who do not have children. Review of European Studies, 2(2), 3-17. doi: 10.1016/j.sbspro.2013.04.243.
Webber, M., Sarris, A. ve Bessell, M. (2010). Organisational culture and the use of work-life balance initiatives: Influence on work attitudes and work-life conflict. The Australian and New Zealand Journal of Organisational Psychology, 3(54), 54-65. doi: 10.1375/ajop.3.1.54.
Young, M. (1999). Work-family baclash: Begging the question, what’s fair?. Annals of the American Academy of Political and Social Science, 562, 32-46. doi: 10.1177/000271629956200103.
Zedeck, S. ve Mosier, K. (1990). Work in the family and employing organization. American Psychologist, 45, 240-251. doi: 10.1037/0003-066X.45.2.240.

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

-

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yazarlar

Mustafa Bekmezci Bu kişi benim
Türkiye

İbrahim Sani Mert Bu kişi benim
Türkiye

Mohammad Abubakar Bu kişi benim
Türkiye

Yayımlanma Tarihi

24 Mart 2021

Gönderilme Tarihi

27 Haziran 2019

Kabul Tarihi

25 Aralık 2020

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2021 Cilt: 21 Sayı: 1

DOI

https://doi.org/10.18037/ausbd.902535

IZ

https://izlik.org/JA44WM55UY

Kaynak Göster

RIS / Bibtex

APA

Bekmezci, M., Mert, İ. S., & Abubakar, M. (2021). İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21(1), 1-22. https://doi.org/10.18037/ausbd.902535

AMA

1.Bekmezci M, Mert İS, Abubakar M. İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi. AÜSBD. 2021;21(1):1-22. doi:10.18037/ausbd.902535

Chicago

Bekmezci, Mustafa, İbrahim Sani Mert, ve Mohammad Abubakar. 2021. “İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi”. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 21 (1): 1-22. https://doi.org/10.18037/ausbd.902535.

EndNote

Bekmezci M, Mert İS, Abubakar M (01 Mart 2021) İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 21 1 1–22.

IEEE

[1]M. Bekmezci, İ. S. Mert, ve M. Abubakar, “İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi”, AÜSBD, c. 21, sy 1, ss. 1–22, Mar. 2021, doi: 10.18037/ausbd.902535.

ISNAD

Bekmezci, Mustafa - Mert, İbrahim Sani - Abubakar, Mohammad. “İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi”. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 21/1 (01 Mart 2021): 1-22. https://doi.org/10.18037/ausbd.902535.

JAMA

1.Bekmezci M, Mert İS, Abubakar M. İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi. AÜSBD. 2021;21:1–22.

MLA

Bekmezci, Mustafa, vd. “İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi”. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, c. 21, sy 1, Mart 2021, ss. 1-22, doi:10.18037/ausbd.902535.

Vancouver

1.Mustafa Bekmezci, İbrahim Sani Mert, Mohammad Abubakar. İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi. AÜSBD. 01 Mart 2021;21(1):1-22. doi:10.18037/ausbd.902535

İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi

İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Tatminini Yordamasında Çalışılan Sektörün Düzenleyici Etkisi

Öz

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

Ayrıntılar

Birincil Dil

Konular

Bölüm

Yazarlar

Yayımlanma Tarihi

Gönderilme Tarihi

Kabul Tarihi

Yayımlandığı Sayı

DOI

IZ

Kaynak Göster

Cited By

COVID-19 Algılanan Stres ve Tehdidinin, Çalışanların İş Yaşam Dengesi ve Motivasyonu Üzerindeki Etkisi

Çalışanların İş-Yaşam Dengesinin Yaşam Doyumuna Etkisi: Otel İşletmelerinde Bir Uygulama

Quiet Quitting: Building a Comprehensive Theoretical Framework

İŞ YAŞAM DENGESİ VE İŞ MOTİVASYONU ALGISINI DEĞİŞTİREN BİR OLGU OLARAK KENDİ İŞİNDE ÇALIŞMAK

ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİ SOSYAL GİRİŞİM DÜZEYİ VE YAŞAM TATMİNİ DÜZEYİ İNCELEMESİ