Bazı soya (Glycine max) çeşit ve hatlarının yağ içeriği ile yağ asitleri bileşimlerinin araştırılması
Öz
Soya dünyada tarımı en fazla yapılan yağlı
tohumlardan birisidir. Bu çalışmada Batı Akdeniz Tarımsal Araştırma Enstitüsü
tarafından tescil ettirilen üç çeşit soya (BATEM-Erensoy, Umut-2002, Ataem-7)
ile ıslah çalışmaları neticesinde geliştirilen ve çeşit adayı olarak belirlenen
ileri kademedeki (F8-F9) 11 adet soya hattının (BATEM-201, BATEM-202,
BATEM-204, BATEM-208, BATEM-214, BATEM-215, BATEM-301, BATEM-306, BATEM-308,
BATEM-322, BATEM-323) yağ içeriği ile yağ asitleri bileşimini ortaya koymak
amacıyla gerçekleştirilmiştir. Örneklerin yağ içeriği soxhelet yağ ekstraksiyon
cihazı ile, yağ asitleri bileşimi de GC-MS/FID cihazı ile belirlenmiştir.
Araştırma kapsamına incelenen çeşit ve hatların yağ içeriği %19.91 (BATEM-204)
ile %21.76 (BATEM-322) arasında değişmektedir. Örneklerin tamamında baskın yağ
asidi linoleik asit (%49.99-55.28) olup bu yağ asidini sırasıyla oleik
(%22.68-27.92), palmitik (%11.28-11.99), linolenik (%5.38-6.61), stearik asit
(%3.62-4.46) ve 11-eikosenoik asit (%0.11 ile %0.24) takip etmiştir. Araştırma
bulguları mevcut çeşit ve hatlarda yağ ve yağ asitleri bileşimi bakımından
geniş bir varyasyon olduğunu göstermektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Acar, N. (2014). Değişik kökenli farklı soya [Glycine max L.(Merrill)] çeşitlerinin Kahramanmaraş koşullarında ana ürün ve II. ürün olarak verim ve kalite özelliklerinin incelenmesi. Yüksek lisans Tezi, Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Kahramanmaraş.
- Anonymous (2014). Türk Gıda Kodeksi Zeytinyağı ve Pirina Yağı Analiz Metotları Tebliği. Tebliğ No: 2014/53. Resmi Gazete, Sayı: 29181.
- AOAC (2005). Official Methods of Analysis AOAC INTERNATIONAL. 18th Edition, Washington DC, the USA.
- Ay, B. (2012). Türkiye’de ıslah edilmiş yeni soya (Glycine max. L. Merrill) çeşitlerinin Orta Karadeniz Bölgesi koşullarında verim ve kalite performanslarının belirlenmesi. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Tarla Bitkileri Anabilim Dalı Yüksek Lisans Tezi, Samsun, Türkiye, 68 s.
- Deliboran, A. (2009). Harran ovası koşullarında farklı sulama miktarlarının ve fosfor magnezyum dozlarının soyada (Glycine max. L.) verim ve kalite unsurları üzerine etkisi. Harran Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Toprak Anabilim Dalı Doktora Tezi, Şanlıurfa, Türkiye, 343 s.
- Düzgüneş, O., Kesici, T., Kavuncu, O., Gürbüz, F. (1987). Araştırma ve Deneme Metotları. Ankara Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Yayınları No: 1021, Ankara, Türkiye, 381 s.
- Esteves, E.A., Martino, H.S.D., Oliveira, F.C.E., Bressan, J., Costa, N.M.B. (2010). Chemical composition of a soybean cultivar lacking lipoxygenases (LOX2 and LOX3). Food Chem 122: 238-242.
- FAO (2018). Statistical database, http://www.fao.org/faostat/en/#data/QC, Accessed 18 June 2018.
- Galao, O.F., Carrao-Panizzi, M.C., Mandarino, J.M.G., Junior, O.O.S., Maruyama, S.A., Figueiredo, L.C., Bonafe, E.G., Visentainer, J.V. (2014). Differences of fatty acid composition in Brazilian genetic and conventional soybeans (Glycine max (L.) Merrill) grown in different regions. Food Res Int 62: 589–594.
- Grela, E.R., Günter, K.D. (1995). Fatty acid composition and tocopherol content of some legume seeds. Anim Feed Sci Technol 52: 325-331.