Kronik başarısızlık: İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Taraflar Konferansı

The Conference of the Parties (COP) to the United Nations Framework Convention on Climate Change has played a central role in global climate governance since 1995. The conference functions as a multilateral forum, bringing together thousands of participants from public institutions, lobbyists, the private sector, academia, and civil society. Although landmark agreements such as the Kyoto Protocol and the Paris Agreement are heralded to the public as great successes, it is possible to point to the failure of the outcome over more than 30 years when it comes to mitigating climate change and adapting to it. When it comes to climate change, the gap between where the world is and where it should be is widening. Failure is clearly evident not only in terms of stopping climate change and adapting to it, but also in terms of the gap between the point reached and the goals set by climate governance, particularly the Framework Convention. This article addresses the gap between goals and implementation, the chronic inadequacy of climate finance, the powerful influence of fossil fuel lobbies, and procedural inequalities. The article is based on qualitative research. Academic sources, reports and decisions from official institutions, as well as court rulings, were used as sources.

İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi Taraflar Konferansı (Conference of the Parties – COP), 1995 yılından bu yana küresel iklim yönetişiminde merkezi bir rol üstlenmektedir. Konferans çok taraflı bir forum gibi çalışmakta; kamu kurumları, lobiciler, özel sektör, akademi ve sivil toplumdan binlerce katılımcıyı bir araya getirmektedir. Kyoto Protokolü ve Paris Anlaşması gibi köşe taşı niteliğinde uzlaşmalar kamuoyuna büyük başarı örnekleri olarak duyurulsa da iklim değişikliğiyle mücadele ve iklim değişikliğine uyum söz konusu olduğunda 30 yılı aşkın zaman zarfında ortaya çıkan sonucun başarısızlığını ortaya koymak mümkündür. İklim değişikliği söz konusu olduğunda dünyanın bulunduğu yerle olması gereken yer arasındaki mesafe gittikçe artmaktadır. Yalnızca iklim değişikliğini durdurma ve iklim değişikliğine uyum açısından değil, başta Çerçeve Sözleşme olmak üzere iklim yönetişiminin kendi belirlediği amaçlarla ulaştığı nokta arasındaki mesafe açısından dahi başarısızlık net bir şekilde ortaya konulabilir. Bu makalede; hedeflerle uygulama arasındaki mesafe, iklim finansmanın kronik yetersizliği, fosil yakıt çevrelerinin güçlü etkisi ve süreçsel eşitsizlikler ele alınmaktadır. Makale metot olarak nitel araştırmaya dayanmaktadır. Akademik kaynaklar, resmî kurumların raporları ve kararları yanında mahkeme kararları da kaynak olarak kullanılmaktadır.