Teori ve Pratikte Namaz Sonrası Tesbihât
Öz
Tesbihât, en genel anlamıyla Allah’ı zikretmek, noksanlıklardan beri tutmak ve
şükretmek gibi anlamları ihtiva etmektedir. Allah’ı zikretmek ise İslâm hukukuna
göre farzdır. Namazlardan sonra yapılan zikr ve tesbihât da bu farza icabet etmenin
önemli bir vesilesidir. Ancak namaz sonrası yapılan tesbihâtın şer’i hükmü farz değil
sünnettir. İslâm’ın rükünlerinden biri olan namazdan sonra yapılan “tesbihât”,
birçok hikmete matuftur. Tesbihât, Allah’a yaklaşmak ve Hz. Peygamber (s.a.v.)’in
önemli bir sünnetini yerine getirme gayesi ile de asr-ı saadetten günümüze kadar
kesintisiz olarak uygulana gelmiştir. Mezheplerde farklı uygulamalarla kendisini
gösteren bu ibadet, Hz. Peygamber ve sahabe tarafından bireysel olarak uygulanmıştır.
Tesbihâtın, sonraki dönemlerde cehrî ve cemaatle tatbik edilmesi ise talim
amaçlıdır. Tesbihat uygulamalarındaki farklılığın kaynağı Hz. Peygamber’den varid
olan rivâyetlerin çeşitliliğidir. Dolayısıyla tesbihâtta standart bir formattan söz etmek
mümkün değildir.
Anahtar Kelimeler:
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Ali, Ahmed b. Muhammed (v. 770/1369), el-Misbâhu’l-Munîr, (thk.), Eymen Abdurrazâk eş-Şû Dâru’l-Fayhâ, Dimeşk 2016. Buhârî, Ebû Abdullah Muhammed b. İsmail, Sahîhu’l-Buhâri, (v. 256/870), (thk.), İzzeddîn Zallî, İmâd et-Tayyâr, Yâsir Hasan Muessetu’r- Risâle Nâşirûn, Beyrût 2014. İhsan AKAY 167 Dendeşî, Muhammed Bâsim Mîkâtî, Muhammed Zuhrî Me’sarânî, Abdullah Ahmed, el-Kutûf min Lugati’l-Kur’ân, Mektebetu Lubnân Nâşirûn, Beyrut 2007. Ebû Davûd, Süleyman b. el-Eşas es-Sicistânî (v. 275/889), Sunenu Ebî Dâvûd, (thk.), Halîl Me’mûn Şîhâ, Dâru’l-Ma‘rife, Beyrût 2001. Ezherî, Muhammed b. Ahmed, (v. 370/980) Tehzîbu’l-Luga, (thk.), Muhammed Avez Murgib, Dâru İhyâi’t-Turâsi’l-Arabî, Beyrut 2001.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
25 Haziran 2017
Gönderilme Tarihi
22 Nisan 2017
Kabul Tarihi
5 Haziran 2017
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2017 Cilt: 5 Sayı: 9
