The Effect of the Nature of the Work on Overtime

Öz

Labor law is a branch of law that regulates the rights and obligations arising from the individual employment relationship between the worker and the employer, aiming to protect the worker against the employer who is in a stronger position economically and organizationally. One significant reflection of this protective approach is the legal limitation of working hours to protect the worker's physical and mental integrity and to enable them to maintain their social life. Within this framework, the institution of overtime work is regulated as a mechanism that prevents labor from going uncompensated by paying the worker increased wages or granting compensatory time off for work exceeding the legal working hours.

In labor law legislation, overtime work is not considered a normal element of working life but an exceptional practice. However, its frequent occurrence in practice increases the importance of the limits and protective regulations of this institution. Especially, the proof of overtime work constitutes a significant problem area. Because there is no explicit regulation on this matter in the legislation. This gap is filled by applying the provisions of the Code of Civil Procedure (HMK) pursuant to Article 9 of the Labor Courts Law (İMK). Nevertheless, the fact that documents showing overtime work are mostly under the control of the employer creates a serious evidentiary difficulty for the worker. For this reason, the nature of the work is of central importance both in determining the existence of overtime and in proving it. This importance becomes even more pronounced especially in disputes based on witness statements.

This study examines the impact of the nature of the work on overtime and the problems related to the evaluation and proof of overtime in different forms of work, in light of practices and judicial decisions.

Anahtar Kelimeler

• Proof
• Overtime
• Working Hours
• Nature of Work
• Judicial Decisions

İşin Niteliğinin Fazla Çalışmaya Etkisi

Öz

İş hukuku, işçi ile işveren arasındaki bireysel çalışma ilişkisinden doğan hak ve yükümlülükleri düzenleyen; ekonomik ve örgütsel açıdan daha güçlü konumda bulunan işveren karşısında görece zayıf durumda bulunan işçiyi korumayı ve çalışma ilişkisinde adil bir denge tesis etmeyi amaçlayan bir hukuk dalıdır. Bu koruyucu işlevin somut yansımalarından biri, işçinin maddi ve manevi varlığını sürdürebilmesi ile sosyal yaşamını devam ettirebilmesi amacıyla çalışma sürelerinin hukuken sınırlandırılmasıdır. Bu bağlamda fazla çalışma kurumu, işçiyi koruma ilkesi temelinde şekillenmiş olup, yasal sınırları aşan çalışmalar karşılığında işçiye artırımlı ücret ödenmesi veya serbest zaman kullandırılması öngörülmüştür. Böylece fazla çalışma, işçi bakımından ya ücret artışı ya da dinlenme imkânı şeklinde telafi edilerek emeğin karşılıksız kalmasının önüne geçilmektedir. İş hukuku mevzuatımızda fazla çalışma kurumu, çalışma yaşamının olağan bir unsuru değil, istisnai nitelikte bir çalışma unsurudur. Bununla birlikte uygulamada fazla çalışma kurumuna sıklıkla rastlanması, konunun normatif sınırlarının ve koruyucu mekanizmalarının önemini artırmaktadır. Özellikle uygulamada en çok karşılaşılan sorunlardan birisi, fazla çalışmanın ispatı hususudur. Zira mevzuatımızda fazla çalışmanın ispatına ilişkin ne İş Kanunu(İK) ne de diğer kanunlarda doğrudan hukuki düzenleme bulunmamaktadır. Ancak bu boşluk İş Mahkemeleri Kanunu(İMK) m.9 uyarınca Hukuk Muhakemeleri Kanunu(HMK)’nun ilgili hükümleri uygulanarak giderilebilecektir. Bunla beraber fazla çalışmayı gösteren başlıca deliller olan ücret bordroları, puantaj kayıtları ve işyerine giriş-çıkış belgeleri genellikle işverenin hâkimiyetinde olduğu için işçi ciddi ispat zorluğu ile karşılaşmaktadır. Bu güçlük özellikle kayıt tutma yükümlüğü bulunan işverenin çalışma saatlerine ilişkin kayıtları düzenlenmemesi halinde daha da belirginleşmektedir. Bu nedenle işin niteliği hem fazla çalışmanın hukuki varlığı hem de ispatı açısından merkezi bir kavram olarak dikkati çekmektedir. Ayrıca tanık beyanlarının yoğun biçimde kullanıldığı fazla çalışmaya ilişkin uyuşmazlıklarda işin niteliği daha da önem kazanmaktadır. Bu çalışma, işin niteliğinin fazla çalışma üzerindeki etkisini, iş türüne göre fazla çalışmanın nasıl değerlendirilmesi gerektiğini ve uygulamada sıkça karşılaşılan özel çalışma biçimlerine ilişkin fazla çalışmanın ispatını, uygulama ve yargı kararları ışığında ele almaktadır.

Anahtar Kelimeler

• İspat
• Fazla Çalışma
• Çalışma Süreleri
• İşin Niteliği
• Yargı Kararları

Destekleyen Kurum

YOK

Etik Beyan

ETİK KURALLARINA UYULMUŞTUR.

Teşekkür

BAŞTA DANIŞMAN HOCAM PROF. DR. ERTUĞRUL YUVALI OLMAK ÜZERE ÜZERİMDE EMEĞİ OLAN TÜM HOCALARIMA SONSUZ ŞÜKRANLARIMI SUNARIM.

Kaynakça

1. AKTEKİN, Ş. (2006). ATAD'ın Çağrı Üzerine Çalışma Sırasında Göreve Hazır Olarak Geçirilen Tüm Sürenin Çalışma Süresine Dâhil Edileceğine İlişkin “SIMAP Kararı”nın Çalışma Süresi Yönergesi'ne Etkileri Bakımından İncelenmesi. Sicil İş Hukuku Dergisi, (1), 222-228.
2. AKYİĞİT, E. (2023). Bireysel İş Hukuku Ders Kitabı (3. b.). Ankara: Seçkin.
3. ALBAYRAK, H. (2024). Medeni Usul Hukukunda İspat Kolaylığı Kavramı. Kırıkkale Hukuk Mecmuası, 4(2), 933-976.
4. ALP, M. (2011). Tele Çalışma (Uzaktan Çalışma). içinde Prof. Dr. Sarper Süzek'e Armağan (C. II). (S. BAŞTERZİ, Editör). İstanbul: Beta, 795-854 (Tele Çalışma).
5. ALP, M. (2022). İş İlişkisinin Kurulması, Hükümleri ve İşin Düzenlenmesi. içinde Yargıtay ve Bölge Adliye Mahkemelerinin İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Kararlarının Değerlendirilmesi 2019-2020 (G. ALPAGUT, Editör). İstanbul: On İki Levha, 11-183.
6. ALP, N. S. (2020). Yargıtay Kararları Işığında Konut Kapıcıları ve Bunların Fazla Çalışması. Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 24(2), 251-301 (Konut Kapıcıları).
7. ALPAGUT, G. (2012). İş İlişkisinin Kurulması, Hükümleri ve İşin Düzenlenmesi Açısından Yargıtay'ın 2010 Yılı Kararlarının Değerlendirilmesi. Yargıtay'ın İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Kararlarının Değerlendirilmesi 2010. İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Türk Millî Komitesi, İstanbul, 1-83 (Değerlendirme 2010).
8. ALPAGUT, G. (2021). Teknolojik Gelişmelerin İşçilik Haklarına Etkisi: Daimî Ulaşılabilirlik. (E. DEMİR, B. GEMİCİ FİLİZ, Ed.). Prof. Dr. Turhan Esener III. İş Hukuku Uluslararası Kongresi. Ankara: Seçkin, 317-338.

9. ARICI, K. (2022). Türk İş Hukuku-I Ferdi İş İlişkileri Hukuku. Ankara: Gazi.
10. ARSLAN, R., YILMAZ, E., TAŞPINAR AYVAZ, S., HANAĞASI, E. (2024). Medeni Usul Hukuku (10. b.). Ankara: Yetkin.
11. ASTARLI, M. (2007). Avrupa Birliği Adalet Divanının Doktorların Nöbet Hizmetinde (Bereitschaftsdienst) Geçen Çalışma Sürelerine İlişkin “Vorel” Kararının İncelenmesi. Kamu-İş İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 9(3), 19-29 (Vorel Kararı).
12. ASTARLI, M. (2008). Alman ve Türk Hukuklarında Fazla Saatlerle Çalışma Ücretlerinin Asıl Ücrete Dâhil Olduğuna İlişkin Sözleşme Hükümleri ve Geçerlilik Koşulları. Kamu-İş İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 9(4), 1-29 (Sözleşme Hükümleri).
13. ASTARLI, M. (2008). İş Hukukunda Çalışma Süreleri. Ankara: Turhan (Çalışma Süreleri).
14. ASTARLI, M. (2011). Üst Düzey Yöneticilerin Çalışma Süreleri ve Fazla Çalışma Ücreti Talepleri (Yargıtay Kararlarına Genel Bir Bakış). içinde Prof. Dr. Sarper Süzek'e Armağan (C. II). (S. BAŞTERZİ, Ed.). İstanbul: Beta, 53-70 (Üst Düzey Yöneticiler).
15. AYDEMİR, M. (2022). İş Hukukunda Belgelerin İtibarsızlığı. Sicil İş Hukuku Dergisi, (47), 45-75.
16. AYKAÇ, H. B. (2023). Çağrıya Hazır Nöbette Beklemek ve Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin İcap Nöbeti İçtihadına İlişkin Bir Değerlendirme. Sicil İş Hukuku Dergisi, (49), 98-119.
17. BAECK, U., DEUTSCH, M., WINZER, T. (2020). Arbeitszeitgesetz: ArbZG (4. Aufl.). München: C.H. Beck.
18. BAŞBUĞ, A., YÜCEL BODUR, M. (2021). İş Hukuku (6. b.). İstanbul: Beta.
19. BAŞKURU, K. (2020). 4857 Sayılı İş Kanunu'nda Düzenlenen Ücret Alacakları Bakımından İspat Yükü ve Deliller. İstanbul: On İki Levha.
20. BAYCIK, G. (2018). İş İlişkisinin Kurulması, Hükümleri ve İşin Düzenlenmesi. (K. DOĞAN YENİSEY, Ed.). Yargıtay'ın İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Kararlarının Değerlendirilmesi 2016. İstanbul: On İki Levha, 1-355 (Değerlendirme).
21. BOYDAK, A. B. (2019). İşyerinde Radyasyona Maruz Kalabilecek İşçiler İçin Çalışma Süreleri ve İzin Hakkı. TBB Dergisi, (141), 455-468.
22. BUDAK, A. C., KARAARSLAN, V. (2024). Medeni Usul Hukuku (8. b.). Ankara: Adalet.
23. CENGİZ, S. (2025). Fazla Çalışmanın İspatında Kullanılan İspat Araçları. içinde İş ve Sosyal Güvenlik Hukuku Alanında Uluslararası Araştırmalar-I. Eğitim (A. TERZİOĞLU, Ed.). Ankara, 31-94.
24. CENGİZ, S. (2025). Deprem ve Diğer Afetlerin İş Sözleşmesine Etkileri. Uluslararası 1. “Sınırdaki Ay” Hatay Bilimsel Araştırmalar Kongresi, Hatay, 5-7 Şubat 2025, 93-113 (Tam Metin Bildiri). (Deprem).
25. CENGİZ, S. (2025). İş Hukukunda İspat Kavramının Psikolojik Taciz Açısından Değerlendirilmesi. Çukurova Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, (7), 321-363 (İspat).
26. CENGİZ, S. (2026). İşyerinde Psikolojik Tacize Maruz Kalan İşçilerin İş Hukuku Kapsamında Kullanabilecekleri Haklar (2. b.). İstanbul: On İki Levha (Haklar).
27. CİVAN, O. E. (2020). Türk Hukukunda Anonim Şirket Yönetim Kurulu Üyelerinin ve Limited Şirket Müdürlerinin Hukuki Statüsü. Çankaya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1), 711-747.
28. ÇELEBİ DEMİR, D. (2022). Yargıtay Kararları Işığında Üst Düzey Yöneticinin Fazla Çalışma Ücreti. Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 19(73), 111-144.
29. ÇELİK, N., CANİKLİOĞLU, N., CANBOLAT, T., ÖZKARACA, E. (2023). İş Hukuku Dersleri (36. b.). İstanbul: Beta.
30. ÇİFTÇİ, G. E., TÜFEKÇİ, İ. (2025). İş Stresi ve Duygusal Emeğin Müşteri Memnuniyeti ve Satış Performansı Üzerindeki Etkisi: Tıbbi Mümessiller Üzerine Bir Araştırma. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 60(4), 4398-4421.
31. ÇİL, Ş. (2016). Fazla Çalışma Ücretinin Temel Ücret İçinde Ödenmesi Uygulaması. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, 74 (Prof. Dr. Fevzi Şahlanan'a Armağan), 269-312 (Fazla Çalışma).
32. ÇİL, Ş. (2018). İş Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk ve 7036 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunu Uygulaması Tazminat ve Alacaklarda Hesaplamalar İş Güvencesi. Ankara: Yetkin (Arabuluculuk).
33. ÇİL, Ş. (2020). İş Hukukunda Çalışma Süreleri. İş Hukukunda Güncel Sorunlar (L. AKIN, Editör). Ankara: Seçkin (Çalışma Süreleri).
34. ÇİL, Ş. (2022). İş Hukuku Yargıtay İlke Kararları (9. b.). Yetkin, Ankara. (İlke Kararları).
35. DELAVY, R. (2016). Die Höhere Leitende Tätigkeit Im Arbeitsrecht Nach Aktueller Rechtsprechung. Expert Focus, 90(4), 220-221.
36. DEMİR, E. (2016). Bireysel İş Hukuku Bakımından Konut Kapıcılarının Hakları. İstanbul Kültür Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 15(2), 577-599.
37. DEMİRAL, C. (2005). Avrupa Adalet Divanı'nın Çalışanların Nöbette Geçen Sürelerinin De Çalışma Süresine Dâhil Edilmesine İlişkin Kararı “SIMAP Kararı”. Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2(5), 153-165.
38. DOĞAN YENİSEY, K. (2009). Bireysel İş İlişkisinin Kurulması ve İşin Düzenlenmesi Açısından Yargıtay'ın 2006 Yılı Kararlarının Değerlendirilmesi. Yargıtay'ın İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Kararlarının Değerlendirilmesi 2006. İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Türk Millî Komitesi, İstanbul. (Değerlendirme 2006).
39. DOĞAN YENİSEY, K. (2015). İş İlişkisinin Kurulması, Hükümleri ve İşin Düzenlenmesi. Yargıtay'ın İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Kararlarının Değerlendirilmesi 2013. İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Türk Millî Komitesi, İstanbul, 9-149 (Değerlendirme 2013).
40. DOĞAN, S. (2020). İş Hukukunda İşçinin Ara Dinlenmesi. Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 26(2), 1179-1202.
41. DULAY YANGIN, D., KUTLU MUTLUER, M. (2022). Avrupa Adalet Divanı'nın Çağrıya Hazır Bekleme Süresinin Nitelendirilmesine İlişkin Yaklaşımı: DJ v. Radiotelevizija Slovenija (C-344/19), RJ v. Stadt Offenbach am Main (C-580/19) ve MG v. Dublin City Council (C-214/20) Kararları Çerçevesinde Değerlendirmeler. İzmir Bakırçay Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 9(2), 481-512.
42. DUNAND, J.-P. (2013). Art. 328. Commentaire Du Contrat De Travail. Bern: Stämpfli.
43. DÜNDAR, E. (2012). Uluslararası Düzenlemeler ve Avrupa Birliği Çerçevesinde Deniz İş Hukukunda Gemi Adamlarının Çalışma Süreleri. Ankara: Seçkin.
44. EKİN, A. (2016). İş Hukuku Uygulamasında Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışmanın Hukuki Sonuçları. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi Mecmuası, 74 (Prof. Dr. Fevzi Şahlanan'a Armağan), 337-370.
45. EKMEKÇİ, Ö., YİĞİT, E. (2022). Bireysel İş Hukuku. İstanbul: On İki Levha.
46. EMMEL, F. (2003). Aus Dem Arbeitsrecht: Wer Übt Eine Höhere Leitende Tätigkeit Aus? Neue Zürcher Zeitung, 239.
47. EMMEL, F. (2016). Arbeitsrecht: Die Überstundenabgeltung Für Leitende Angestellte. Neue Zürcher Zeitung, 253. (Überstundenabgeltung).
48. ENGİN, M. (2007). Denkleştirme Esası Uygulanmasında Çalışma ve Dinlenme Sürelerine İlişkin Emredici Hükümler. Sicil İş Hukuku Dergisi, (5), 69-75.
49. ERAT, E. (2024). Uzaktan Çalışmanın Bir Türü Olarak Tele Çalışma ve Tele Çalışanın Ücret ve Ücret Eklerinin Değerlendirilmesi. Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, (60), 555-588.
50. EREN, F. (2024). Borçlar Hukuku Özel Hükümler (12. b.). Ankara: Yetkin.
51. EYRENCİ, Ö. (2011). Yargıtay Kararları Işığında Fazla Saatlerle Çalışmanın Saptanması. içinde Prof. Dr. Sarper Süzek'e Armağan (C. II). (S. BAŞTERZİ, Editör). İstanbul: Beta (Fazla Saatlerle Çalışma).
52. EYRENCİ, Ö., TAŞKENT, S., ULUCAN, D., BASKAN, E. (2020). Bireysel İş Hukuku (10. b.). İstanbul: Beta.
53. HENSSLER, M., LUNK, S. (2016). Leitende Angestellte und das Arbeitszeitrecht – Betrachtungen De Lege Lata und De Lege Ferenda. Neue Zeitschrift für Arbeitsrecht, (33), 1425-1430.
54. HROMADKA, W. (2015). Arbeiter und Angestellte – Ein Nachruf. Recht der Arbeit, (68), 65-75.
55. HROMADKA, W., MASCHMANN, F. (2018). Arbeitsrecht Band 1: Individualarbeitsrecht (7. Aufl.). Berlin: Springer.
56. İPÇİOĞLU, İ., UYSAL, G. (2009). İnsan Kaynakları Uygulamaları ve Duygusal Bağlılık Arasındaki İlişki: İlaç Firmaları Satış Gücü Üzerine Bir Analiz. İş-Güç Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 11(3), 133-148.
57. İSHAKBEYOĞLU, S. (2024). 4857 Sayılı Kanuna Göre Fazla Çalışma ve İspatı. Ankara: Seçkin.
58. JAVILLIER, J. C. (1992). Droit Du Travail (4. éd.). Paris: LGDJ.
59. JUNKER, A. (2015). Grundkurs Arbeitsrecht (14. Aufl.). München: C.H. Beck.
60. KAR, B. (2021). İş Yargılaması Usulü (2. b.). Ankara: Yetkin.
61. KARACAN ÇETİN, H. (2019). Fazla Çalışma. İstanbul: On İki Levha.
62. KATSABIAN, T., DAVIDOV, G. (2022). Flexibility, Choice and Labour Law: The Challenge of On-Demand Platforms. University of Toronto Law Journal, (72), 1-33.
63. KAYIRGAN, H. (2023). 4857 Sayılı İş Kanunu Uyarınca Fazla Çalışma. Ankara: Adalet.
64. KEMER, N. (2022). İş Yargılamasında İspat ve Deliller. Ankara: Seçkin.
65. PEKCANITEZ, H., ATALAY, O., ÖZEKES, M. (2024). Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı (12. b.). İstanbul: On İki Levha.
66. PEKŞEN, M. Ş. (2025). İş Hukuku Boyutuyla Şua İzni. Çalışma ve Toplum, 87(4), 1913-1942.
67. PHILLIPS, E. (1997). On-Call Time Under the Fair Labor Standards Act. Michigan Law Review, 95(8), 2633-2655.
68. RAY, J., ROJOT, J. (2002). Comparative Study of the Impact of Electronic Technology on Workplace Disputes. Comparative Labor Law and Policy Journal, 24(1), 117-146.
69. ROLFS, C., GIESEN, R., KREIKEBOHM, R., UDSCHING, P. (2021). Beck'scher Online-Kommentar Arbeitsrecht (59. Ed.). München: C.H. Beck.
70. SCHAUB, G., KOCH, U. (2022). Arbeitsrecht Von A-Z (27. Aufl.). München: C.H. Beck.
71. SCHWARTZ, L. (2005). 40 U.S.F. L. Rev. 217 (2005-2006). University of San Francisco Law Review, 40(1), 217-240.
72. SECO. (2006). Commentaire De L'Ordonnance 1 Relative À La Loi Sur Le Travail: Art. 9 Fonction Dirigeante Élevée. Bern. (Art. 9).
73. SECO. (2016). Wegleitung Zur Verordnung 1 Zum Arbeitsgesetz: Art. 73a Verzicht Auf Die Arbeitszeiterfassung. Bern. (Art. 73a).
74. SENYEN KAPLAN, E. T. (2022). Bireysel İş Hukuku (12. b.). Ankara: Gazi.
75. SOYER, M. P. (1993). Ferdi İş İlişkisinin Kurulması ve İşin Düzenlenmesi. Yargıtay'ın İş Hukukuna İlişkin Kararlarının Değerlendirilmesi Semineri 1991. İstanbul: MESS.
76. SOYER, M. P. (2004). Yeni Düzenlemeler Karşısında Fazla Saatlerle Çalışmaya İlişkin Bazı Düşünceler. Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 3, 797-808 (Düşünceler).
77. SUCIU, A., ION, G. (2019). Stand-By Time From Home Is Paid Working Time. European Employment Law Cases.
78. SÜMER, H. H., KAYIRGAN, H. (2022). İşçilik Alacakları ve Hesaplamaları (3. b.). Ankara: Seçkin.
79. SÜZEK, S. (2023). İş Hukuku (23. b.). İstanbul: Beta.
80. ŞAHİN EMİR, A. (2022). İcap Nöbetinde Geçen Sürenin Çalışma Süresinden Sayılması. Çalışma ve Toplum, 72(1), 329-348.
81. ŞAKAR, M. (1985). Bireysel İş Hukuku Açısından Kapıcıların Hukuki Durumu. Yargıtay Dergisi, 11(1-2), 130-155.
82. ŞUA, İ. H. (2023). Apartman Görevlileri ve Site Çalışanlarının İş Hukuku Problemleri. Ankara: Seçkin.
83. ŞUA, İ. H. (2024). Tır Şoförlerinin İş Hukuku Problemleri. Ankara: Seçkin (Tır Şoförleri).
84. TANRIVER, S. (2024). Medeni Usul Hukuku (C. I) (6. b.). Ankara: Yetkin.
85. TEMİR, A. (2021). Apartman Yönetimi ve Kapıcılar (3. b.). Ankara: Seçkin.
86. TEMUR AYDIN, N. B. (2025). 4857 Sayılı İş Kanunu'na Göre Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Ücreti. Ankara: Seçkin.
87. TUNCAY, A. C. (2013). İşin Düzenlenmesi Açısından Yargıtay'ın 2011 Yılı Kararlarının Değerlendirilmesi. Yargıtay'ın İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Kararlarının Değerlendirilmesi 2011. İstanbul: MESS (Değerlendirme 2011).
88. TÜRK TABİPLER BİRLİĞİ MERKEZ KONSEYİ. (2016). İcapçılık Yükümlülüğü. Ankara: Türk Tabipleri Birliği.
89. URHANOĞLU, İ., KAYNAR KIROĞLU, D. (2024). Deprem ve Diğer Doğal Tehlikelerin İş Sözleşmesine Etkileri. Türkiye Adalet Akademisi Dergisi, (57), 443-482.
90. URHANOĞLU, İ., KAYNAR KIROĞLU, D. (2025). Üst Düzey Yöneticilerin Fazla Çalışma Ücret Talebi: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi'nin 12.12.2023 Tarihli Kararının İncelenmesi. Hukuk ve Hayat Dergisi, 15(3), 484-522.
91. USTA, O. (1999). Türk İş Hukukunda Kapıcılık. Yargıtay Dergisi, 25(3), 358-398.
92. UŞAN, M. F. (1999). İş ve Sosyal Güvenlik Hukukunda Konut Kapıcıları. Kamu-İş İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 5(1), 63-100.
93. ÜNAL ADANIR, C. (2023). İş Hukukunda Üst Düzey Yöneticiler (2. b.). İstanbul: On İki Levha.
94. ÜNAL ADANIR, C. (2023). İş Yargısında Çalışma Süresinin Düzenlenmesi ve Fazla Çalışma (Avrupa Birliği Adalet Divanı Kararları ile Karşılaştırmalı). Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Hukuk Araştırmaları Dergisi, 29(2), 1292-1319 (Fazla Çalışma).
95. ÜNAL, A. C. (2014). Türk ve Yabancı Hukuk Sistemlerinde CEO'nun Hukuki Konumu. İstanbul: On İki Levha.
96. ÜNAL, T. (2019). Türk İş Hukukunda Çalışma Süresi Kavramı ve Çalışma Süresinden Sayılan Haller. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Ankara: Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
97. ÜNLÜTÜRK ULUTAŞ, Ç., ULUTAŞ, T. B. (2015). Angarya ve Zorla Çalıştırma: Uluslararası Düzenlemeler ve Yüksek Mahkeme Kararları Işığında Bir Değerlendirme. Uluslararası Suçlar ve Tarih, 8(40), 327-339.
98. YARDIMCIOĞLU, D. (2024). Konut Kapıcılarının Ücret Alacaklarından Kat Malikleri ile Yöneticilerin Sorumluluğu. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 32(2), 869-898.
99. YAVAŞ, M. (2015). Medeni Yargılamanın Amacı Bağlamında İspat Yükü Kavramı. Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 21(2), 741-762.
100. YAYVAK NAMLI, İ. (2024). Radyasyonla Çalışan İşçilerin Çalışma Süreleri ve Fazla Çalışma. Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (174), 445-469.
101. YEŞİLMEN, E. (2025). Fazla Çalışmanın İspatında İşverenle Husumetli Tanık Beyanlarına İlişkin Yargı İçtihadının Değerlendirilmesi: Özellikle İşverenin Çalışma Sürelerini Belgeleme Yükümlülüğü Açısından. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 33(2), 881-913.
102. YILDIRIM, K. (2011). Uluslararası Düzenlemelerde Fazla Çalışma ve Ülke Uygulamaları. TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 23(4), 34-103.
103. YILMAZ, G. (2021). İş Hukukunda Fazla Çalışma. İstanbul: On İki Levha.
104. YİĞİT, Y. (2020). Bireysel İş Hukuku Açısından Zorlayıcı ve Zorunlu Sebeplere Bağlı Olarak Ortaya Çıkan Çalışma Koşullarının Yeni Koronavirüs (COVID-19) Nedeniyle Gerçekleştirilen Son Yasal Değişiklikler Bağlamında Değerlendirilmesi. İstanbul Hukuk Mecmuası, 78(2), 265-297.
105. YORULMAZ, Ç. (2020). Türk İş Hukukunda Zorlayıcı Neden Kapsamında Yeni Koronavirüs Salgınının Değerlendirilmesi. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 28(3), 1343-1382.
106. YUVALI, E. (2009). Türk Hukukunda Olağan Nedenlerle Fazla Çalışma ve AB Ülkelerindeki Fazla Çalışma Hükümlerine Genel Bir Bakış. Kamu-İş İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 10(4), 55-83 (Genel Bir Bakış).
107. YUVALI, E. (2012). İş Hukukunda Zorlayıcı Neden ve Zorunlu Neden Kavramları ile Bu Kavramların İş Sözleşmesi Üzerindeki Etkileri. Kamu-İş İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 12(3), 1-30 (Zorlayıcı Neden).
108. YUVALI, E. (2014). Türk Çalışma Hayatında Esneklik Politikalarının Çalışma Sürelerine Etkileri. Leges İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 1(1), 27-53 (Esneklik Politikaları).
109. YUVALI, E. (2017). Türk İş Hukukunda Konut Kapıcıları. Legal İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, (56), 1741-1772.
110. YUVALI, E. (2022). Fazla Çalışmanın İspatı ve Fazla Çalışma Bakımından İncelenmesi Gereken Özel Durumlar. (A. DÜZGÜNKAYA, Editör). İstanbul, 293-330 (Fazla Çalışma).
111. YUVALI, E. (2023). İş Hukuku Yargılamasında İspat ve Deliller. (H. TOKBAŞ, Editör). İstanbul (İspat ve Deliller).
112. YUVALI, E., KANTARCI, N. G. (2019). Kamu Kurumlarındaki Fazla Çalışmaların Yazılı (Resmî) Kayıtla İspat Zorunluluğu Hakkında Yargıtay Karar Tahlili. Sicil İş Hukuku Dergisi, 41, 245-259 (Karar Tahlili).
113. YÜCEL BODUR, M. (2019). Yoğunlaştırılmış İş Haftası, Denkleştirme Süresi ve Bundan Doğan Hukuki Sorunlar. Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 9(1), 285-352.