GEL PİSİ PİSİ: BİLGE KARASU’NUN KEDİLERİ
Öz
Çağdaş Türk edebiyatının özgün isimlerinden Bilge Karasu’nun metinlerinde dile ve kurguya yön veren; aynı zamanda Karasu yazınının “sorunlar alanı”nda kendisine yer edinen en belirgin meselelerden birisi de hayvan sorusudur. Metinlerde karşımıza çıkan pek çok hayvanın arasında kediler ayrı bir yere sahiptir. Karasu’nun kişisel yaşamından yazın yaşamına kadar uzanan bir çizgide kediler belirgin bir öneme ve işleve sahip olmuşlardır. Bu makalede yazarın hem düşün dünyasına hem de yazınına kedilerin hangi yönlerden, nasıl etki ettiği açıklanmaya çalışılmıştır. Bunu yaparken de yazarın mektupları, denemeleri gibi verilerden faydalanılmış, metinmerkezli bir yaklaşımla da kurgusal metinleri analiz edilmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Karasu, B. (1982). Kısmet büfesi. İstanbul: Adam Yayıncılık.
- Karasu, B. (2004). Lağımlaranası ya da Beyoğlu. İstanbul: Metis.
- Karasu, B. (2009). Susanlar. İstanbul: Metis.
- Karasu, B. (2012a). Troya’da ölüm vardı. İstanbul: Metis.
- Karasu, B. (2012b). Narla incire gazel. İstanbul: Metis.
- Karasu, B. (2013a). Jean ve Gino’ya mektuplar. (S. Ongan, Çev.) İstanbul: YKY.
- Karasu, B. (2013b). Haluk’a mektuplar. İstanbul: Metis.
- Karasu, B. (2013c). Ne kitapsız ne kedisiz. İstanbul: Metis.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yasemin Koç
*
0000-0001-6667-4962
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
26 Aralık 2018
Gönderilme Tarihi
4 Ekim 2018
Kabul Tarihi
16 Ekim 2018
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Cilt: 20 Sayı: 4