Araştırma Makalesi

El-Hurûc Mine’l-Hilâf Kâidesi ve Şâfiî Mezhebinde Uygulanması

Cilt: 3 Sayı: 2 31 Aralık 2020
PDF İndir
TR EN

El-Hurûc Mine’l-Hilâf Kâidesi ve Şâfiî Mezhebinde Uygulanması

Öz

“Fakihin, şer’î bir meselenin hükmünde kendinden farklı bir sonuca ulaşan bir diğer fakihin görüşüyle -kendi benimsediği hükmü ihlal etmeden- amel etmesi” şeklinde tanımlanabilecek el-hurûc mine’l hilâf, fıkıh geleneğinde farklı fikirlere karşı hoşgörüyü ifade eden önemli kâidelerden biridir. Bu çalışmada el-hurûc mine’l hilâf hakkında bilgi sunulması ve Şirbînî’nin Muğnî’l-Muhtâc adlı eserinde söz konusu kâidenin uygulandığı meselelerin tespit ve tahlîli amaçlanmaktadır. Bu bağlamda hurûc mine’l hilâfın mahiyeti, ilgili kavramlar, hîlaf çeşitleri ve kâidenin uygulanması için gereken şartlar irdelenmiştir. İlkenin pratiğini yansıtması için Muğnî’l-Muhtâc’da hurûc mine’l-hilâfın uygulandığı konulardan temsil gücü yüksek olduğuna inanılan başlıca meseleler tahlil edilmiştir. Muğnî’l-Muhtâc’da hurûc mine’l-hilâfın tatbik edildiği meseleler ibâdât, muâmelât ve ʻukûbât başlıkları altında incelenmiştir. İbâdet konusunda bu kâidenin daha fazla uygulandığı ve hurûc mine’l-hilâfın uygulanmasına “efdal/daha faziletli”, “evlâ”, “müstehap”, “mendûp” ve “sünnet”; terkedilmesine ise “hilâf-ı evlâ” ve “mekruh” hükümlerinin verildiği görülmüştür. Nitekim bazı meselelerde hilâfa riâyet edilmemesi durumunda hilâfın söz konusu olduğu fiilin tekrar yapılması gerektiği belirtilmiştir. Ancak bunu yapmak vacip değil; müstehap görülmüştür. Bununla birlikte müçtehidin zannına göre sahih sünnete ters düşen ve yine onun mezhebine göre mekruh ya da haram olan bir fiilin yapılmasına neden olması halinde hilâfa riâyet edilmediği tespit edilmiştir.

Anahtar Kelimeler

Fıkıh , Şirbînî , Muğnî’l-Muhtâc , Hilâf , İhtiyât , Hoşgörü

Kaynakça

  1. Beyhakî, Ebûbekir Ahmed b. Hüseyin b. Ali. es-Sünenü’l-kübrâ. thk. Muhammed Abdulkâdir Atâ. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 3. Basım, 1422/2002.
  2. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammed b. İsmâ’îl b. İbrâhîm b. Muğîre el-Cuʻfî. Sahîhu’l-Buhârî. iʻtinâ, Ebû Abdillah Abdusselam b. Muhammed b. Ömer Alluş. Riyad: Mektebü’r-Rüşd, 2. Basım, 1427/2006.
  3. Büceyrimî, Süleymân b. Muhammed b. Ömer eş-Şâfiî. el-Büceyrimî ʻalâ’l-Hatîb. 4 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-İlmiyye, 1417/1996.
  4. Demîrî, Kemâluddin Ebü’l-Bekâ Muhammed b. Musa b. Îsâ. en-Necmü’l-vehhâc fî şerhi’l-Minhâc. iʻtinâ, Salâhuddîn Muhammed Me’mûn el-Hımsî vd. 10 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Minhâc, 1425/2004.
  5. Desûkî, Şemsüddîn Muhammed. Hâşiyetü’d-Desûkî ale’ş-Şerhi’l-Kebîr. b.y.: Dâru İhyâi’l-Kütübi’l-Arabiyye, ts.
  6. Ebû Zehra, Muhammed. İslam’da fıkhi mezhepler tarihi. çev. Abdulkadir Şener. yy: Hisar Neşriyat, 2. Basım, ty.
  7. Eşit, Yusuf. “Fıkıh Usûlünde İcmâ Ehliyeti Tartışmaları”. Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi 19/1 (2019), 168-184.
  8. Eşit, Yusuf. “Fıkhî hükümlerin Kat‘î ve Zannî Ayrımının İslam Medeniyetindeki Hoşgörü Kültürüne Katkısı”. Eleştiri ve Tahammül Ahlakı. ed. Mahsum Aytepe-Teceli Karasu. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2019.
  9. Halvetî, Muhammed b. Ahmed el-Buhûtî. Hâşiyetü’l-Halvetî ʻalâ Müntehâ’l-İrâdât. thk. Sâmî b. Muhammed b. Abdillah es-Sukayr- Muhammed b. Abdillah b. Sâlih el-Lüheydân. 7 Cilt. Suriye: Dâru’n-Nevâdir, 1432/2011.
  10. Hamevî, Ahmed b. Muhammed el-Hanefî. Ğamzu ‘uyûni'l-besâir şerhu kitâbi’l-Eşbâh ve’n-Nezâir. 4 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1405/1985.

Kaynak Göster

ISNAD
Bağçivan, Muhammet. “El-Hurûc Mine’l-Hilâf Kâidesi ve Şâfiî Mezhebinde Uygulanması”. Din ve Bilim - Muş Alparslan Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi 3/2 (01 Aralık 2020): 97-120. https://doi.org/10.47145/dinbil.821949.