Sahel Bölgesi ve Türkiye
Öz
Son on yılda Türkiye, Afrika ile etkileşimini önemli ölçüde artırmıştır. Bu çalışma, Türkiye’nin SAHEL bölgesindeki katılımının stratejik motivasyonlarını ve evrimini analiz etmeye odaklanmaktadır. Birçok akademisyen için, 2000’li yılların başından bu yana Türkiye’nin dış politikası, Batı odaklı bir yaklaşımdan Doğu’ya dönük bir yaklaşıma kaymış olarak görülmektedir ve Türkiye’nin Sahra Altı Afrika’daki faaliyetleri de bu değişimi yansıtmaktadır. Bu makale, Türkiye’nin jeopolitik tahayyülü ve ‘merkez ülke’ olarak ulusal rol anlayışının Afrika’daki ve ötesindeki politikalarını daha derinlemesine anlamayı sağladığını savunarak alternatif bir bakış açısı sunma amacındadır. Türkiye’nin Sahra Bölgesi’ndeki mevcudiyetinin, savunma, eğitim ve altyapı alanlarındaki vaka çalışmaları üzerinden inceleyerek, bu çerçevelerin Türkiye’nin medeniyet devletleri ve Afro-Avrasya alanında önder olma hedefi doğrultusunda yürüttüğü katılımı nasıl şekillendirdiğine vurgu yapmaktadır. Çalışma, ulusal rol kavramı ve jeopolitik hayal gücünün ülkenin motivasyonlarını analiz etmedeki açıklayıcı gücüne de değinmektedir. Ancak tüm bu girişimlere rağmen, bu durum Sahel’in büyük bir Türk ekonomik ve siyasi stratejisinin tam bir bileşeni olduğu anlamına gelmemektedir. İkili İlişkiler artmış olsa da hiçbir Sahel ülkesi Türkiye’nin Afrika’daki ilk on ticaret ortağı arasında yer almamaktadır ve Türk ticareti ile yatırımlarının çoğu Kuzey Afrika’da kalmaktadır. Ancak buna rağmen Ankara, Sahra’nın küresel ve bölgesel güçler arasında rekabetin kritik bir cephe haline geldiğinin farkındadır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Adigbuo, R. (2007). Beyond IR Theories: The Case for National Role Conceptions. Politikon, 34(1), 83-97. https://doi.org/10.1080/02589340701336286
- Agnew, J. (2004). Geopolitics: Re-visioning World Politics. Londra: Routledge.
- Akca, A. (2019). Neo-Ottomanism: Turkey’s Foreign Policy Approach to Africa. New Perspectives in Foreign Policy, (17), 3-8.
- Akdeniz, E., ve Göker, E. (2011). The Historical “Stickiness” of Nationalism Inside Turkey’s Political Field. Turkish Studies, 12(3), 309-340. https://doi.org/10.1080/14683849.2011.604218
- Akgün, B., ve Özkan, M. (2020). Turkey’s Entrance to International Education: The Case of Turkish Maarif Foundation. Insight Türkiye, 22(1), 59-71.
- Angey-Sentuc, G. (2015). Challenging the Soft Power Analysis. A Case Study of African Students in the Gülen Movement’s Turkey. European Journal of Turkish Studies Social Sciences on Contemporary Türkiye, (21), 1-21. https://doi.org/10.4000/ejts.5254
- Arai, M. (2021). Turkish Nationalism in the Young Turk era, vol. 43. Leiden: Brill.
- Aras, B. (2018). Reform and Capacity Building in the Turkish Foreign Ministry: Bridging the Gap Between Ideas and Institutions. Turkey, The Arab Spring and Beyond içinde (ss. 29-45). Aras, B. ve Keyman, F. (Ed.). Londra: Routledge.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Afrika Çalışmaları, Türk Dış Politikası
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
9 Temmuz 2026
Gönderilme Tarihi
21 Mart 2026
Kabul Tarihi
9 Temmuz 2026
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2026 Sayı: 7