Kanonik İmge, Kültürel Bellek ve Sözlü Edebiyat Arasındaki Simbiyotik İlişkilerin Belirginleştirilmesi, Açımlanması ve Değerlendirilmesi

İmgelerin her andalığının ve yerdeliğinin hepimizi kaçınılmaz olarak birer imge tüketicisine dönüştürdüğü bu çağda özgün kültürel imgelerin önemi ve bu türden imgelerin kaynağı olan alanların, aracıların ve aktörlerin anlamı ve değeri giderek artmaktadır. Sembolleştikçe sosyalleşen, sosyalleştikçe anonimleşen, anonimleştikçe kanonlaşan evrensel, doğurgan, yaratkan, dinamik, rekabet gücünü arttırıcı ve markalaşma potansiyeli yüksek kültürel imgeler açısından en işlek belleklerden biri ise ulusların sözlü edebiyatlarıdır. Sözlü edebi belleklere içkin kanonik imgeler günümüzde kültürel yaratıcı endüstrileri oluşturan çeşitli sektörlerde bir ham madde, yaratıcılık, inovasyon, tasarım ve esin kaynağı olarak değerlendirilmektedir. Türk sözlü edebiyatı da bu bakımdan kadim, güçlü ve zengin bir belleğe sahip olmasına rağmen bu kültürel sermayeden özellikle Türk kültür ekolojisinin sürdürülebilir ekonomik kalkınmasına katkı sağlanması hususunda henüz yeterince yararlanılamamaktadır. Kültürel bellek, kanonik imgeler ve sözlü gelenekler arasındaki organik ilişkileri belirginleştiren yerli araştırmaların ve çalışmaların yetersizliği ise bu pratik problemin en önemli teorik ve metodolojik nedenleri arasında sayılabilir. İşte bu çalışmada bahse konu eksikliğin giderilmesine katkı sağlamak adına bir yandan kültürel bellek, kanonik imge ve sözlü edebiyat arasındaki simbiyotik ilişkiler felsefi, psikolojik ve sosyo-kültürel boyutlarıyla çözümlenecek öte yandan ise sözlü edebiyat kanonik imgeler belleğinin kültürel yaratıcı sektörlere entegrasyonunu destekleyebilecek alternatif yaklaşımlar ve eylem planları sunulacaktır.