ESKİ KÜLTÜRLERDE AY’LA İLGİLİ BAZI KAVRAMLARIN KIPÇAK SÖZLÜKLERİNE YANSIMASI
Öz
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Argunşah, M., Güner, G. (2015). Codex Cumanicus. İstanbul: Kesit.
- Caferoğlu, A. (2012). “Türk Onomastiğinde Ay ve Güneş Unsurları”. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, 13 (0), 19-28.
- Çağbayır, Y. (2017). Ötüken Türkçe Sözlük, C.5. İstanbul: Ötüken.
- Eminoğlu, E. (2011). Kitâbü’l-Ef’al (Kıpçakça Satır Arası Sözlük), Ankara: Akçağ.
- Ercilasun, A.B. (2016). Türk Kağanlığı ve Türk Bengü Taşları. İstanbul: Dergâh.
- Ercilasun, A.B., Akkoyunlu, Z. (2014). Dîvânu Lugâti’t-Türk. Ankara: TDK.
- Esin, E. (2001). Türk Kozmolojisine Giriş, İstanbul: Kabalcı.
- Garkavets, A. (2010). Kıpçakskoye pis'mennoye naslediye, Tom III, Kıpçakskiy slovar. Almatı: Baur-Kasean.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Pelin Kocapınar
*
0000-0002-9752-725X
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
3 Eylül 2020
Gönderilme Tarihi
20 Mayıs 2020
Kabul Tarihi
2 Eylül 2020
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2020 Cilt: 30 Sayı: 2
Cited By
Kur’ân’da Gök Merkezli/Meteorolojik Karakterli Doğal Afetlerle İlgili Bazı Kavramların Bağlamsal Açıdan Değerlendirilmesi
Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi
https://doi.org/10.34085/buifd.1526933