İLKÖĞRETİMDE EV ÖDEVLERİNE YÖNELİK ETÜT ÇALIŞMALARI: KAVRAMSAL BİR ANALİZ

Öz

Gelişen ve değişen eğitim anlayışıyla birlikte, yapılandırmacı eğitim ve öğretimin yapısına
uygun ev ödevleri konusunda, anne- babalar, çocuklarına yeteri kadar yardımcı olamamaktadırlar.
Bununla birlikte, ev ödevlerindeki karmaşıklık da gittikçe artmaktadır ve ev
ödevlerinin, her zaman, evde yapılması gereken çalışmalar olmadığı görüşü de yaygınlık kazanmaktadır.
Bu nedenle, Millî Eğitim Bakanlığı tarafından 2006 yılında, çocukların gün içerisinde
yaptığı çalışmaları değerlendirmek, çocukları ertesi günün çalışmalarına hazırlamak ve
çocuklara verimli ders çalışma becerisini kazandırmak amacıyla, sınıf öğretmeninin nezaretinde
“ilköğretim etüt programları”nın uygulanması gerekli görülmüştür. 2006 yılından bu yana,
ilköğretim okullarında uygulanmakta olan etüt çalışmalarının verimli olup olmadığı, öğrenci
başarısına ne ölçüde katkı sağladığı ve velilerin hangi amaçlarla çocuklarını etüt çalışmalarına
gönderdikleri gibi konular önem kazanmaktadır. Özellikle, ailesi çalışan ve evde kendisiyle
ilgilenecek kimsesi olmayan öğrenciler için planlanmış olan okul sonrası etüt çalışmaları, öğrencilerin
ev ödevlerine yardımcı olmak için güvenli bir çalışma yeri olmakta ve öğrencilerin
zamanlarını verimli bir şekilde geçirmelerine olanak sağlamaktadır.
Bu çalışma ile genel anlamda okul sonrası ilköğretimde uygulanmakta olan etüt çalışmaları
daha geniş içerikle ele alınarak incelenmeye çalışılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• İlköğretim Okulu, Etüt Çalışması, Ev Ödevi, Performans Ödevi

Kaynakça

1. ALBAYRAK, Mustafa; YILDIZ, Ali; BERBER, Kadir ve BÜYÜKKASAP, Erdoğan. (2004),
2. “İlköğretimde Ders Dışı Etkinlikler ve Bunlarla İlgili Öğrenci Davranışları Hakkında
3. Velilerin Görüşleri”, Kastamonu Eğitim Dergisi, C. XII, S. 1, (ss. 13-18).
4. BECK, Elizabeth L. (1999), “Prevention and Intervention Programming: Lessons From An
5. After-School Program”, Urban Review, Vol. 31, No. 1, (ss. 107-124).
6. BEYDOĞAN, H. Ömer ve ŞAHİN, Çavuş. (2000), “İlköğretim Okullarında Ev Ödevinin
7. Amacına Ulaşma Düzeyi”, IX. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, 27-30 Eylül 2000, Erzurum.
8. BLOOM, Benjamin S. (1995), İnsan Nitelikleri ve Okulda Öğrenme, (çev. D.A. Özçelik), Milli

9. Eğitim Basımevi, İstanbul.
10. BROCK, Cynthia H.; LAPP, Diane; FLOOD, James; FISHER, Dougles ve HAN, K. Tao.
11. (2007), “Does Homework Matter? An Investigation Of Teacher Perceptions About
12. Homework Practices For Children From Nondominant Backgrounds”, Urban Educations,
13. Vol. 42, No. 4, (ss. 349-372).
14. COOPER, Harris. (1989), Homework: White Plains, Longman, NY.
15. COOPER, Harris ve VALENTINE, Jeffrey C. (2001), “Using Research To Answer Practical
16. Questions About Homework”, Educational Psychologist, Vol. 36, (ss. 143-153).
17. COOPER, Harris; LINDSAY, James J.; NYE, Barbara ve GREATHOUSE, Scott. (1998),
18. “Relationships Among Attitudes About Homework, Amount of Homework Assigned
19. and Completed, and Student Achievement”, Journal of Educational Psychology, Vol.
20. , No. 1, (ss. 70–83).
21. COSDEN, Merith; MORRISON, Gale; ALBANESE, A. Leslie ve MACIAS, Sandra. (2001),
22. “When Homework Is Not Home Work: After-School Programs for Homework Assistance”,
23. Educational Psychologist, Vol. 36, Is. 3, (Summer), (ss. 211-221).
24. EPSTEIN, Joyce L. (2001), School, Family and Community Partnerships: Prepearing Educators And
25. Improving Schools, Boulder Co.,Westview.
26. ERDEM, Ali Rıza. (2005), Etkili ve Verimli (Nitelikli) Eğitim, Anı Yayıncılık, Ankara.
27. FOYLE, Harvey C. ve BAILEY, G.D. (1988), Homework: Going Beyond and Being Creative,
28. Microfich, ED: 294-809, (ss. 1-2).
29. GARMEZY, Norman. (1985), “Stress Resistant Children: The Search for protective Factors”,
30. Recent Research in Developmental Psychology, (ed. J. E. Stevenson), Pergamon Press, Oxford,
31. (ss. 213–233).
32. HALPERN, Robert. (1992), “The Role of After-School Programs in the Lives of Inner-City Children:
33. A Study of the ‘Urban Youth Network’”, Child Welfare, No. 71, (ss. 215–230).
34. HOLLOWAY, John H. (2000), “Extracurricular Activities: The Path to Academic Success?”,
35. Educational Leadership, Vol. 57, No. 4, (January).
36. KAZMIERZAK, Karen S. (1994), “Current Wisdom on Homework and the Effectiveness of a
37. Homework Checking System”, Exit Research Projecet, Indiana University, Southbend, (ss.
38. -36).
39. KÜÇÜKAHMET, Leyla. (2003), Öğretimde Planlama ve Değerlendirme, 14. baskı, Nobel Yayınları,
40. Ankara.
41. LEONE, Carla M. ve RICHARDS, Maryse H. (1989), “Classwork and Homework in Early
42. Adolescence: The Ecology of Achievement”, Journal of Youth and Adolescence, No. 18, (ss.
43. –548).
44. MEB. (2003), 27 Ağustos 2003 tarih ve 25212 sayılı İlköğretim Kurumları Yönetmeliği.
45. MEM. (2006), Çanakkale İli İlköğretim Kurumları Etüd Yönergesi, Sayı: 428-6410, Çanakkale.
46. MORSE, J. (1999), “Where It’s an Unaffordable Luxury”, Time, No. 153, (January 25), (ss. 59).
47. MORTON-YOUNG, Tommie. (1995), After School and Parent Education Programs For At-Risk Youth
48. and Their Families, IL: Springfield, Charles Thomas (ED 381248).
49. OĞUZKAN, Ferhan. (1985), Orta Dereceli Okullarda Öğretim, Emel Matbaacılık, Ankara.
50. OLIMPIA, Daniel E.; SHERIDAN Susan M. ve JENSON, William R. (1994), “Homework: A
51. Natural Means Of Home-School Collaboration”, School Psychology Quarterly, Vol. 9, No.
52. , (ss. 60-80).
53. ÖZER, Niyazi ve DÖNMEZ, Burhanettin. (2007), “Okul Güvenliğine İlişkin Kurumsal Etkenler
54. ve Alınabilecek Önlemler”, Milli Eğitim Dergisi, S. 173, (Kış), (ss. 299-313).
55. PASCHAL, R. A.; WEINSTEIN, H.J. ve WALBER, G. (1984), “The Effects of Homework On Learning;
56. A Quantitive Synthesis”, Journal of Education Research, Vol. 78, No. 2, (ss. 97-104).
57. POSNER, Jill K. ve VANDELL, Deborah L. (1994), “Low-income Children’s After-School Care:
58. Are There Beneficial Effects of After-School Programs?”, Child Development, No. 65, (ss.
59. –456).
60. POSNER, Jill K. ve VANDELL, Deborah L. (1999), “After-School Activities and the Development
61. of Low-income Urban Children: A longitudinal Study”, Developmental Psychology, No. 35,
62. (ss. 868–879).
63. SCHINKE, Steven P.; ORLANDI Mario A. ve COLE, Kristin C. (1992), “Boys & Girls Clubs in
64. Public Housing Developments: Prevention Services for Youth at Risk”, Journal of Community
65. Psychology (OSAP Special Issue), (ss. 118–128).
66. SCHWARTZ, Wendy. (1996), “After School Programs For Urban Youth”,
67. Eric Digest, (erişim:
68. http://eric.web.tc.columbia.edu/digest/dig114.html).
69. SWEAT, Joan ve ZAHNER, Jane. (2004), “Parents and Teachers Teach Students After
70. School(PATTS)”, (erişim: http://teach.valdosta.edu./are/vol3no1-pdf/sweat3-Article-0430.
71. pdf, erişim tarihi: 28 Haziran 2008).
72. TEKIŞIK, Hüseyin H. (1990), “Okullarda Ev Ödevi Sorunu”, Çağdaş Eğitim Dergisi, Y. 15, S. 151
73. (Ocak).
74. TEZCAN, Mahmut. (1992), Eğitim Sosyolojisi, Zirve Ofset, Ankara.
75. WILLWERTH, James. (1993), “Hello? I’m Home Alone”, Time, No. 141, (March), (ss. 46–47).
76. www.hamittekinio.k12.tr/rehberlik.htm-82k, (erişim tarihi: 09 Şubat 2008)