The Impact of Green Organizational Behavior and Environmental Awareness on Organizational Performance

Abstract

Green organizational behavior manifests when employees develop environmentally conscious attitudes and actions that support sustainability within business processes. Today, the rapid depletion of natural resources and increasing environmental issues compel companies to adopt sustainable approaches. In this context, adopting green behaviors in the environmentally-impactful textile industry is not only an environmental responsibility but also a strategic necessity for corporate success. The aim of this study, which was conducted on textile workers, is to determine the effect of green organizational behavior and environmental awareness on organizational performance. The sample consists of 522 individuals working in the textile sector in Istanbul, selected through a random sampling method. Utilizing a quantitative design, the research applied descriptive statistics, exploratory factor analysis, confirmatory factor analysis, correlation analysis, and a structural equation model (SEM) to identify relationships and test hypotheses. The study examined the impact of green organizational behavior and environmental awareness on organizational performance; the findings indicated that environmental sensitivity and employee participation positively influence performance. The adoption of green practices by employees is evaluated as a strong supporting factor in achieving the sustainability goals of organizations.

Keywords

• Green Organizational Behavior
• Environmental Awareness
• Organizational Performance
• Sustainability.

Yeşil Örgütsel Davranış ve Çevre Bilincinin Örgütsel Performansa Etkisi

Öz

Yeşil örgütsel davranış, çalışanların çevreye duyarlı tutum ve eylemler geliştirerek iş süreçlerinde sürdürülebilirliği desteklemesiyle ortaya çıkar. Günümüzde doğal kaynakların hızla tükenmesi ve çevresel sorunların artması, işletmeleri sürdürülebilirlik odaklı yaklaşımlar benimsemeye zorlamaktadır. Bu bağlamda, çevresel etkisi yüksek olan tekstil sektöründe yeşil davranışların benimsenmesi, sadece çevresel sorumluluk değil, aynı zamanda kurumsal başarı açısından da stratejik bir gerekliliktir. Tekstil çalışanları üzerinde yapılan bu çalışmanın amacı, yeşil örgütsel davranış ve çevre bilincinin örgütsel performansa etkisini belirlemektir. Çalışmanın örneklemi, İstanbul’da tekstil sektöründe çalışan ve tesadüfi örneklem yöntemi ile seçilen, 522 kişiden oluşmaktadır. Nicel desen ile tasarlanan araştırmada, tanımlayıcı istatistikler, açıklayıcı faktör analizi, doğrulayıcı faktör analizi, korelasyon analizi ve ilişkilerin belirlenmesine ve hipotezlerin test edilmesine yönelik yapısal eşitlik modeli (YEM) uygulanmış ve sonuçlar değerlendirilmiştir. Araştırmada, yeşil örgütsel davranış ve çevre bilincinin örgütsel performansa etkisi incelenmiş; elde edilen sonuçlar, çevresel duyarlılık ve çalışan katılımının performans üzerinde olumlu etkileri olduğunu göstermiştir. Yeşil uygulamaların çalışanlar tarafından sahiplenilmesi, kurumların sürdürülebilirlik hedeflerine ulaşmasında güçlü bir destekleyici unsur olarak değerlendirilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Yeşil Örgütsel Davranış
• Çevre Bilinci
• Örgütsel Performans
• Sürdürülebilirlik

Kaynakça

1. Ağraş, S. ve Çetinkaya, F. (2023). Tekstil sektöründe çevresel duyarlılık ve sürdürülebilirlik politikalarına yönelik bir içerik analizi. Equinox Journal of Economics Business and Political Studies, 10(1), 26-48. https://doi.org/10.48064/equinox.1173118
2. Akandere, G. (2019). Çalışanların çevresel tutkusunun yeşil davranışlar üzerindeki etkisi. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 17(4), 387-404. https://doi.org/10.18026/cbayarsos.628077
3. Ali, A., ve Juan, H. (2024). Trends and trajectories in employee green behavior research. Frontiers in Sociology, 9, 1486377. https://doi.org/10.3389/fsoc.2024.1486377
4. Ameer, R. ve Othman, R. (2012). Sustainability practices and corporate financial performance: a study based on the top global corporations. Journal of Business Ethics, 108, 61-79. https://doi.org/10.1007/s10551-011-1063-y
5. Anderson, J. C. ve Bateman, T. S. (2000). Individual environmental initiative: championing natural environmental issues in U.S. business organizations. The Academy of Management Journal, 43(4), 548–570. https://doi.org/10.2307/1556355
6. Arcury, T. A. (1990). Environmental attitude and environmental knowledge. Human Organization, 49(4), 300–304. https://doi.org/10.17730/humo.49.4.y6135676n433r880
7. Ayaz Arda, Ö. ve Aslan, T. (2020). Çevre yönetimi uygulamalarının örgütsel performansla ilişkisi üzerine bir araştırma: çevresel proaktifliğin aracılık etkisi. Business & Management Studies: An International Journal, 8(3): 3582-3614. http://dx.doi.org/10.15295/bmij.v8i3.1516
8. Bohlmann, C., van den Bosch, J. ve Zacher, H. (2018). The relative importance of employee green behavior for overall job performance ratings: A policy-capturing study. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 25(5), 1002-1008. https://doi.org/10.1002/csr.1516

9. Boiral, O. (2009). Greening the corporation through organizational citizenship behaviors. Journal of Business Ethics, 87(2), 221–236. https://doi.org/10.1007/s10551-008-9881-2
10. Bulinska-Stangrecka, H. ve Bagienska, A. (2021). Culture-based green workplace practices as a means of conserving energy and other natural resources in the manufacturing sector. Energies, 14(19), 6305. 1-21. https://doi.org/10.3390/en14196305
11. Chaudhary, R. (2020). Green human resource management and employee green behavior: An empirical analysis. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 27(2), 630-641. https://doi.org/10.1002/csr.182
12. Daily, B. F. ve Huang, S. (2001). Achieving sustainability through attention to human resource factors in environmental management. International Journal of Operations & Production Management, 21(12), 1539–1552. https://doi.org/10.1108/01443570110410892
13. Dunlap, R. E. ve Jones, R. E. (2002). Environmental concern: Conceptual and measurement issues. Handbook of Environmental Sociology, 3(6), 482-524.
14. Ehrhart, M. G. (2004). Leadership and procedural justice climate as antecedents of unit-level organizational citizenship behavior. Journal of Applied Psychology, 89(4), 793–796. https://doi.org/10.1111/j.1744-6570.2004.tb02484.x
15. Erbaşı, A. (2019). Yeşil örgütsel davranış ölçeği: Bir ölçek geliştirme çalışması. İstanbul Management Journal, 86, 1-23. https://dergipark.org.tr/tr/pub/imj/issue/45658/572519
16. Erbaşı, A., ve Özalp, Ö. (2016). The effect of environmental passion and green organizational behavior on organisational commitment. Eurasian Business and Economics Journal, 2, 297-306. https://busecon.eurasianacademy.org/dergi//S2/23-Business&Economics.pdf
17. Erökten, S. (2015). Bölgelere göre öğrencilerde çevre bilincinin karşılaştırılması. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 38(38), 169-179. https://tinyurl.com/yaxzjpkh
18. Erten, S. (2004). Çevre eğitimi ve çevre bilinci nedir, çevre eğitimi nasıl olmalıdır?. Çevre ve İnsan Dergisi, (65/66). https://tinyurl.com/5n8hb446
19. Garvin, D. A. (1993). Building a learning organization. Harvard Business Review, 71(4), 78-91.
20. Graves, L. M. ve Sarkis, J. (2018). The role of employees' leadership perceptions, values, and motivation in employees' provenvironmental behaviors. Journal of Cleaner Production, 196, 576-587. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2018.06.013
21. Gürbüz, H., ve Sadık, F. (2017). Ortaokul öğrencilerinin çevreye yönelik tutumlarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(1), 44–61. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefad/issue/27706/291278.
22. Harrison, W., ve Hartman, S. J. (2014). Organizational sustainability: exploring green organizational culture and performance. Journal of Management and Marketing Research, 15, 1–9. https://www.aabri.com/manuscripts/131517.pdf.
23. Hart, S. L. (1995). A natural-resource-based view of the firm. The Academy of Management Review, 20(4), 986-1014. https://doi.org/10.2307/258963
24. Hart, S. L. ve Milstein, M. B. (1999). Global sustainability and the creative destruction of industries. MIT Sloan Management Review, 41(1), 23. https://tinyurl.com/4d4898f2
25. Hungerford, H. R. ve Volk, T. L. (1990). Changing learner behavior through environmental education. The Journal of Environmental Education, 21(3), 8–21. https://doi.org/10.1080/00958964.1990.10753743
26. İrge, N. T. (2022). Çevresel duyarlılığın çalışanların yeşil örgütsel davranışlarına etkisinde kişilik özelliklerinin aracı rolü. İşletme Araştırmaları Dergisi, 14(2), 1293-1315. https://doi.org/10.20491/isarder.2022.1442
27. Jaciow, M., Rudawska, E., Sagan, A., Tkaczyk, J., ve Wolny, R. (2022). The influence of environmental awareness on responsible energy consumption: The case of households in Poland. Energies, 15(15), 5339. https://doi.org/10.3390/en15155339
28. Jackson, S. E., Renwick, D. W., Jabbour, C. J., ve Muller-Camen, M. (2011). State-of-the-art and future directions for green human resource management: Introduction to the special issue. German Journal of Human Resource Management, 25(2), 99-116. https://doi.org/10.1177/239700221102500203
29. Kaiser, F. G., Wolfing, S. ve Fuhrer, U. (1999). Environmental attitude and ecological behaviour. Journal of Environmental Psychology, 19(1), 1–19. https://doi.org/10.1006/jevp.1998.0107
30. Kanıbir, H. (2004), Yeni bir rekabet gücü kaynağı olarak entellektüel sermaye ve organizasyonel performansa yansımaları. Journal of Aeronautics and Space Technologies, 1(3), 77–85. https://jast.hho.msu.edu.tr/index.php/JAST/article/view/99
31. Kaplan, R. S. ve Norton, D. P. (1996). The balanced scorecard: Translating strategy into action. Boston: Harvard Business School Press. https://tinyurl.com/4pfzthu3
32. Karabetyan, L. (2019). Örgütsel öğrenme, bilgi yönetimi ve inovasyonun örgütsel performansa etkisi hizmet işletmelerinde bir uygulama (Yayınlanmamış Doktora Tezi). İstanbul Arel Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü. İstanbul.
33. Katz, I. M., Rauvola, R. S., Rudolph, C. W., ve Zacher, H. (2022). Employee green behavior: a meta‐analysis. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 29(5), 1146-1157. https://doi.org/10.1002/csr.2260
34. Kempston, S., Coles, S. R., Dahlmann, F. ve Kirwan, K. (2025). UK electric vehicle battery supply chain sustainability: A systematic review. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 210. 115216. https://doi.org/10.1016/j.rser.2024.115216
35. Kline, R. B. (2011) Principles and practice of structural equation modelling. Guilford Press.
36. Kollmuss, A. ve Agyeman, J. (2002). Mind the gap: Why do people act environmentally and what are the barriers to pro-environmental behavior?. Environmental Education Research, 8(3), 239-260. https://doi.org/10.1080/13504620220145401
37. Krara, W., Alzubi, A., Khadem, A. ve Iyiola, K. (2025). The nexus of sustainability innovation, knowledge application, and entrepreneurial success: Exploring the role of environmental awareness. Sustainability, 17(2), 716. https://doi.org/10.3390/su17020716
38. Kuzgun, Ş. (2025). Yeşil yenilik ve sürdürülebilirlik performansı ilişkisinde algılanan yeşil örgütsel davranışın aracı rolü. JOEEP: Journal of Emerging Economies and Policy, 10(1), 265-282. https://dergipark.org.tr/en/pub/joeep/issue/91797/1562112#article_cite
39. Mostafa, M. M. (2007). Gender differences in Egyptian consumers’ green purchase behaviour: The effects of environmental knowledge, concern and attitude. International Journal of Consumer Studies, 31(3), 220–229. https://doi.org/10.1111/j.1470-6431.2006.00523.x
40. Norton, T.A., Parker, S.L., Zacher, H. ve Ashkanasy, N.M. (2015). Employee green behavior: a theoretical framework, multilevel review, and future research agenda. Organization & Environment, 28(1), 103-125. https://doi.org/10.1177/1086026615575773
41. Ones, D. S. ve Dilchert, S. (2012a). Employee green behaviors. S. E. Jackson, D. Ones & S. Dilchert (Ed.), Managing Human Resources for Environmental Sustainability içinde (s. 85-116). San Francisco: Jossy-Bass.
42. Ones, D. S. ve Dilchert, S. (2012b). Environmental sustainability at work: A call to action. Industrial and Organizational Psychology, 5(4), 444-466. https://doi.org/10.1111/j.1754-9434.2012.01478.x
43. Paillé, P., Chen, Y., Boiral, O. ve Jin, J. (2014). The Impact of human resource management on environmental performance: An employee-level study. Journal of Business Ethics, 121(3), 451-466. http://dx.doi.org/10.1007/s10551-013-1732-0
44. Renwick, D. W. S., Redman, T. ve Maguire, S. (2013). Green human resource management: a review and research agenda. International Journal of Management Reviews, 15(1), 1-14. https://doi.org/10.1111/j.1468-2370.2011.00328.x
45. Robertson, J. L. ve Barling, J. (2013). Greening organizations through leaders' influence on employees' pro-environmental behaviors. Journal of Organizational Behavior, 34(2), 176-194. https://doi.org/10.1002/job.1820
46. Sart G., Sezgin, F. H. ve Demir, N. (2018). Mobbingin mesleki tükenmişlik algısı üzerine etkileri: Kadın akademisyenler örneği. Beykoz Akademi Dergisi, 6(1), 118-135. https://dergipark.org.tr/tr/pub/beykozad/issue/52132/681503
47. Schultz, P. W. (2001). The structure of environmental concern: Concern for self, other people, and the biosphere. Journal of Environmental Psychology, 21(4), 327–339. https://doi.org/10.1006/jevp.2001.0227
48. Simula, H., Lehtimäki, T. ve Salo, J. (2009). Managing greenness in technology marketing. Journal of Systems and Information Technology, 11(4), 331-346. http://dx.doi.org/10.1108/13287260911002486
49. Sönmez, R. V. (2020). Okul yöneticilerinin yeşil örgütsel davranışlarını belirlemeye yönelik bir araştırma. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8(4), 1107-1119. https://doi.org/10.18506/anemon.628691
50. Srivastava, A.P., Mani, V., Yadav, M. ve Joshi, Y. (2020). Authentic leadership towards sustainability in higher education-an integrated green model. International Journal of Manpower, 41(7), 901-923. https://doi.org/10.1108/IJM-08-2019-0404
51. Turunç, Ö. (2006). Bilgi teknolojileri kullanımının işletmelerin örgütsel performansına etkisi, hizmet sektöründe bir araştırma (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Isparta.
52. Wackernagel, M., Schulz, N. B., Deumling, D., Linares, A. C., Jenkins, M., Kapos, V., Monfreda, C., Loh, J., Myers, N., Norgaard, R. ve Randers, J. (2002). Tracking the ecological overshoot of the human economy. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, 99(14), 9266-9271. http://www.jstor.org/stable/3059187.
53. Xiaoyi, Z., Yang, H., Kumar, N., Bhutto, M. H., Kun, W. ve Hu, T. (2023). Assessing Chinese textile and apparel industry business sustainability: the role of organization green culture, green dynamic capabilities, and green innovation in relation to environmental orientation and business sustainability. Sustainability, 15(11), 8588. https://doi.org/10.3390/su15118588.
54. Yazıcıoğlu, Y., ve Erdoğan, S. (2014). SPSS Uygulamalı Bilimsel Araştırma Yöntemleri. Detay Yayıncılık.
55. Yiğit, B. (2022). Green organizational behavior: An example from the textile industry. Journal of Emerging Economies and Policy, 7(2), 186-192. https://dergipark.org.tr/en/pub/joeep/issue/69748/1170250#article_cite
56. Yüksel, A., Uçgun, S. ve Uçkun, C. G. (2022). Çalışanların yeşil örgütsel davranışlarına ilişkin bir araştırma. Academic Social Resources Journal, 7(43), 1380-1387. http://dx.doi.org/10.29228/ASRJOURNAL.65931
57. Zhang, Y., Luo, Y., Zhang, X. ve Zhao, J. (2019). How green human resource management can promote green employee behavior in China: A technology acceptance model perspective. Sustainability, 11(19), 5408. https://doi.org/10.3390/su11195408