Use of gerunds and gerundial formations in written expressions of Arab learners of Turkish as a foreign language in C1 level

Abstract

Gerunds lead to great simplicity and functionality in the Turkish language while increasing the expressive power, enabling the expression to become more concise and fluent. In the Common European Framework of Reference for Languages (CEFR, henceforth), an accepted guide in teaching Turkish as a foreign language, the correct and effective use of gerunds and gerundial formations is accepted as one of the grammatical competencies required for learners in C1 level. However, a few studies in the literature have investigated the learners' success in C1 level regarding grammatical competence. Based on this literature gap, the purpose of the research is to examine the use of gerunds and gerundial formations in the written expressions of the Arab learners of Turkish as a foreign language at the C1 level. For this purpose, the research is designed as a qualitative case study. The study sample includes 150 Arab learners in the C1 level who studied at TÖMER in the Black Sea Region, Central Anatolia Region, and Marmara Region in the 2019-2020 academic year and voluntarily participated in the research. The research data were collected from the learners' written expressions in the final exam and analyzed using document analysis. The scope of the study only included gerunds and gerundial formations. Frequency analysis, one of the sub-techniques of content analysis, was used to analyze the data. The data revealed that the 150 learners used 32 different gerunds and gerund particles in their written expressions.

Keywords

• gerund
• gerundial formation
• teaching Turkish as a foreign language; grammar teaching; Arab learners

Kaynakça

1. Adalı, O. (2004). Türkiye Türkçesinde biçimbirimler. İstanbul: Papatya Yayıncılık.
2. Aksan, D. (1998). Anlambilim. Ankara: Engin Yayınevi.
3. Albayrak, F. (2010). Türkçe öğrenen Moğol öğrencilerin yazılı anlatım yanlışlarının dil bilgisi açısından değerlendirilmesi.
4. (Unpublished master’s thesis). Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.
5. Alshirah, M. (2013). Arap kökenli öğrencilerin yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde karşılaştıkları zorluklar ve çözüm önerileri. (Unpublished master’s thesis). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
6. Atabay, N., Kutluk, İ. & Özel, S. (1983). Sözcük türleri. Doğan Aksan (Ed.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
7. Avcı, İ. A., Tepeli, Y., & Caner, M. (2017). B2 düzeyinde yabancı dil olarak Türkçe öğrenenlerin ortaç kullanımları: Bir durum çalışması. Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 3(1), 19-39.
8. Bakır, S. (2015). Yabancı uyruklu öğrencilerin öğrenme yaklaşımlarının, yazma becerisi öz yeterliklerinin ve Türkçe yazma becerilerinin incelenmesi. (Unpublished doctoral dissertation). Atatürk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.

9. Banguoğlu, T. (2007). Türkçenin grameri. (8th ed.) Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
10. Bayraktar, N. (2018). Türkçede fiilimsiler. (2nd ed.) Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
11. Benhür, M. H. T. (1993). Türkiye Türkçesinde sıfat-fiil ve zarf-fiil eklerinin fonksiyonları. (Unpublished master’s thesis). Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
12. Bilgin, N. (2014). Sosyal bilimlerde içerik analizi teknikler ve örnek çalışmalar. (3rd ed.). Ankara: Siyasal Kitabevi.
13. Boylu, E., Güney, E. Z., & Özyalçın, K. E. (2017). Yanlış çözümleme yaklaşımına göre Türkçeyi yabancı dil olarak öğrenen b1 seviyesi öğrencilerinin yazılı anlatımlarının değerlendirilmesi. International Journal of Languages’ Education and Teaching, 5(3), 184-202.
14. Bozkurt, F. (2017). Türkiye Türkçesi (dilbilgisi-anlatım). (5th ed.) Konya: Eğitim Yayınevi.
15. Büyükikiz, K. K. & Hasırcı, S. (2013). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenen öğrencilerin yazılı anlatımlarının yanlış çözümleme yaklaşımına göre değerlendirilmesi. Ana Dili Eğitimi Dergisi, 1(4), 51-62.
16. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E. K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., & Demirel, F. (2016). Bilimsel araştırma yöntemleri. (22nd ed.). Ankara: Pegem Akademi.
17. CEFR. (2018). Retrieved on May 13, 2019 from: https://rm.coe.int/cefr-companion-volume-with-new-descriptors-2018/1680787989
18. CEFR (2013). Retrieved on May 13, 2019 from: https://www.telc.net/fileadmin/user_upload/Publikationen/Diller_iain_Avrupa_Ortak_oneriler_AEeraevesi.pdf
19. Çotuksöken,Y. (2011). Türkiye Türkçesi’nin ekleri. İstanbul: Papatya Yayıncılık.
20. Demir, T. (2004). Türkçe dilbilgisi. Ankara: Kurmay Basımevi.
21. Deniz, G. K. (2017). Yabancı dil olarak Türkçenin öğretiminde fiilimsilerin incelenmesi. (Unpublished master’s thesis). Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Çanakkale.
22. Deniz Yılmaz, Ö. (2009). Türkiye Türkçesinde eylemsi. Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
23. Dolunay, S. K. (2012). Türkiye Türkçesinde zaman. Ankara: Berikan Yayınevi.
24. Ediskun, H. (1999). Türk dilbilgisi. (6th ed.). İstanbul: Remzi Kitabevi.
25. Emiroğlu, S. (2013). Türkçe öğrenen yabancı öğrencilerin yazılı anlatımlarında Türkçenin dil bilgisi ve yazım özellikleriyle ilgili karşılaştığı zorluklar. Uluslararası Dil ve Edebiyat Çalışmaları Konferansı “Balkanlarda Türkçe” Hëna e Plotë "Beder" Üniversitesi Bildiri Kitabı (pp. 350-369). Tiran/Albenia.
26. Esawi, H. (2015). C1 düzeyindeki Türkçe öğrenirlerinin yazılı anlatımları üzerine bir hata analizi. (Unpublished master’s thesis). Yıldırım Beyazıt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
27. Ergin, M. (2004). Türk dil bilgisi. İstanbul: Bayrak Basım/Yayım/Tanıtım.
28. Gencan, T. N. (2001). Dilbilgisi. Ankara: Ayraç Yayınevi.
29. Guzev, V. G. & Yılmaz, Ö. D. (2015). Ulaç (fiilin zarfsı şekli) kavramı üzerine. Dil Araştırmaları, 17, 19-29.
30. Gülsevin, G. (2001). Türkiye Türkçesinde birleşik zarf-fiiller. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2(2), 125-143.
31. Hasırcı, S. (2018). Yabancılara Türkçe öğretenlerin son çekim edatlarının öğretimine ilişkin görüşleri. Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 31 (Special isssue), 179-203.
32. Hepçilingirler, F. (2018). Türkçe dilbilgisi- öğretme kitabı. İstanbul: Kırmızı Kedi Yayınevi.
33. Hengirmen, M. (1995). Türkçe dilbilgisi. Ankara: Engin Yayınevi.
34. İlker, A. (2019). Kazak dil bilimi öğrencilerinin “-p”, “-arak” ve “-a” zarf-fiil eki üzerinden Türkiye Türkçesine intibak süreçleri. Türk Dünyası, 47, 137-148.
35. İnan, K. (2013). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenen İranlıların yazılı anlatımları üzerine bir inceleme. (Unpublished master’s thesis). Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
36. İnan, K. (2014). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenen İranlıların yazılı anlatımlarının hata analizi bağlamında değerlendirilmesi. Turkish Studies, 9(9), 619-649.
37. Jarbold, N. (2012). Moğalistan’ın Bayan-Ölgii bölgesindeki Kazak öğrencilerin Türkiye Türkçesi öğrenirken yaptıkları yazılı anlatım yanlışlarının dil bilgisi açısından incelenmesi. (Unpublished master’s thesis). Atatürk Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.
38. Kara, M. (2010). Gazi üniversitesi TÖMER öğrencilerinin Türkçe öğrenirken karşılaştıkları sorunlar ve bunların çözümüne yönelik öneriler. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 8(3), 661-696.
39. Karaağaç, G. (2016). Türkçenin dil bilgisi. (3rd ed.). Ankara: Akçağ Yayınları.
40. Karahan, L. (1995). Türkçede söz dizimi. Ankara: Akçağ Yayınları.
41. Karasar, N. (2012). Bilimsel araştırma yöntemi. (24th ed.). Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık.
42. Kasapoğlu, A. (2012). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenenler için ulaçların (zarf-fiillerin) öğretimine yönelik materyal geliştirme. (Unpublished master’s thesis). Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
43. Kılıç, T. (2017). Yedi iklim Türkçe ve İstanbul yabancılar için Türkçe öğretim setlerindeki fiilimsilerin kullanım sıklığının belirlenmesi. (Unpublished master’s thesis). Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Nevşehir.
44. Kıvırcık, Ş. Y. (2004). Türkçedeki bazı bileşik yapıların (isim-fiil, sıfat-fiil, zarf-fiil) yabancı dil olarak öğretiminde karşılaşılan sorunlar ve çözüm önerileri. (Unpublished master’s thesis). Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
45. Koç, N. (1996). Yeni dilbilgisi. (3rd ed.). İstanbul: İnkılap Kitabevi.
46. Korkmaz, Z. (2007). Gramer terimleri sözlüğü. (3rd ed.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
47. Korkmaz, Z. (2009). Türkiye Türkçesi grameri: (şekil bilgisi). (3rd ed.). Ankara: Türk Dil Kurumu Yayınları.
48. Koşucu, F. Z. (2007). Türkçenin yabancılara öğretiminde ulaçların düzeylere göre incelenmesi. (Unpublished master’s thesis). İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
49. Larsen-Freeman, D. (2001). Teaching grammar. In M. Celce-Murcia (Ed.), Teaching English as a second or foreign language (pp. 249-251). USA: Heinle and Heinle.
50. Polat, H. (2014). Türkçe öğrenen Rusların yazılı anlatımlarında yaptıkları dil yanlışları üzerine bir araştırma. (Unpublished doctoral dissertation). İnönü Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Malatya.
51. Polat, H. (2018). Türkçedeki bazı ulaçların anadili Rusça, Arapça ve İngilizce olanlara öğretimi “-(y)ıp, -mayıp/, -madan” ulaçları. Avrasya Dil Eğitimi ve Araştırmaları Dergisi, 2(1), 90-114.
52. Sezer, A. (1991). Türkçe sözdizimi. Dilbilim ve Türkçe. Ankara: Dil Derneği Yayınları.
53. TÜİK. (2019). Retrieved on May 13, 2019 from: http://www.tuik.gov.tr/PreTablo.do?alt_id=1067
54. Uçar, H. (2019). Türkçe-Arapça dilbilgisi öğretiminde transferin problemlerin çözümündeki kolaylaştırıcı etkisi. Mütefekkir Dergisi, 6(11), 145-162. DOI: 10.30523/mutefekkir.584403.
55. Ünal, R. (2010). Çağdaş Türkiye Türkçesi’nde başlıca zaman ulaçları. İstanbul: Dilmer Yayınları.
56. Yağmur Şahin, E. (2013). Yabancı dil olarak Türkçe öğrenen öğrencilerin yazılı anlatımlarındaki ek yanlışları. Tarih Okulu Dergisi, 6(15), 433-449.
57. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2016). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. (10th ed.). Ankara: Seçkin Yayıncılık.