THE IMPACT OF AFAD’S TRAINING POLICIES ON PERFORMANCE: AN ANALYSIS BASED ON 2023–2024 REPORTS

Yıl 2025, Cilt: 6 Sayı: 2, 399 - 417, 30.12.2025

Rahile Güran Göven

Öz

This study comparatively examines the training activities, drills, and performance indicators reported in AFAD’s 2023 and 2024 Administrative Activity Reports through document and content analysis methods. The findings reveal a significant improvement in preparedness and response capacity, evidenced by a 25% increase in the number of drills in 2024 and an 11.1% reduction in emergency response time. Training activities reached millions of individuals, enhancing disaster awareness at the societal level, while professional and institutional training programs strengthened operational capacity. The results indicate that AFAD has been shifting from a reactive understanding of disaster management toward a more proactive approach, and that training programs contribute not only to quantitative achievements but also meaningfully to social resilience and individual risk perception. Furthermore, the findings emphasize the need to strengthen KPI-based monitoring and evaluation processes, alongside strategic improvement recommendations concerning human resources

Anahtar Kelimeler

Disaster Management , Human Resources Management , Training and Development , Training and Development

AFAD’IN EĞİTİM POLİTİKALARININ PERFORMANS ÜZERİNDEKİ ETKİSİ: 2023–2024 RAPORLARINA DAYALI BİR İNCELEME

Öz

Bu çalışma, AFAD’ın 2023 ve 2024 İdare Faaliyet Raporları’nda yer alan eğitim, tatbikat ve performans göstergelerini doküman ve içerik analizi yöntemiyle karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Bulgular, 2024’te tatbikat sayısının %25 artması ve olay müdahale süresinin %11,1 azalmasıyla hazırlık ve müdahale kapasitesinde belirgin bir gelişme olduğunu ortaya koymuştur. Eğitim faaliyetleri milyonlarca kişiye ulaşarak afet bilincini artırırken, profesyonel ve kurumsal düzeydeki eğitimler operasyonel kapasiteyi güçlendirmiştir. Sonuçlar, AFAD’ın reaktif anlayıştan proaktif bir afet yönetimi yaklaşımına yöneldiğini, eğitim programlarının ise yalnızca nicel başarılarla sınırlı kalmayıp toplumsal direnç ve bireysel risk algısına da anlamlı katkılar sunduğunu göstermektedir. Ayrıca bulgular, insan kaynağına yönelik stratejik iyileştirme önerilerinin yanı sıra KPI bazlı izleme ve değerlendirme süreçlerinin güçlendirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.

Anahtar Kelimeler

Afet yönetimi , insan kaynakları yönetimi , eğitim ve geliştirme

Kaynakça

• AFAD. (2013). Türkiye Afet Müdahale Planı (TAMP). Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı.
• AFAD. (2014). Afet yönetimi terimleri sözlüğü. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı.
• AFAD. (2019). Türkiye'de afet yönetimi ve doğa kaynaklı afet istatistikleri. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı.
• AFAD. (2021). 2021-2025 Stratejik Planı. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı.
• AFAD. (2023). 2023 İdare Faaliyet Raporu. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı.
• AFAD. (2024). 2024 İdare Faaliyet Raporu. Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığı.
• Alexander, D. (2013). Resilience and disaster risk reduction: An etymological journey. Natural Hazards and Earth System Sciences, 13(11), 2707–2716. https://doi.org/10.5194/nhess-13-2707-2013
• Argyris, C., & Schön, D. A. (1978). Organizational learning: A theory of action perspective. Addison-Wesley.
• Baldwin, T. T., & Ford, J. K. (1988). Transfer of training: A review and directions for future research. Personnel Psychology, 41(1), 63–105. https://doi.org/10.1111/j.1744-6570.1988.tb00632.x
• Bruneau, M., Chang, S. E., Eguchi, R. T., Lee, G. C., O'Rourke, T. D., Reinhorn, A. M., ... Von Winterfeldt, D. (2003). A framework to quantitatively assess and enhance the seismic resilience of communities. Earthquake Spectra, 19(4), 733–752. https://doi.org/10.1193/1.1623497
• Coombs, W. T. (2014). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding (4th ed.). Sage.
• Coppola, D. P. (2011). Introduction to international disaster management (2nd ed.). Butterworth-Heinemann.
• Değirmenci, Y., & Altunay, F. (2024). Öğretmen Adaylarının Deprem Farkındalık Düzeylerinin Çeşitli Değişkenler Açısından İncelenmesi. Türk Deprem Araştırma Dergisi, 6(1), 161-180.
• Dinçer, Ö. (1998). Stratejik yönetim ve işletme politikası. Beta Yayınları.
• Erol, A. M. (2025). Dirençli kentler: Mekansal planlama ve ulaşım. Doğal Afetler ve Çevre Dergisi, 11(1), 354–366. https://doi.org/10.21324/dacd.1517221
• Feinstein, A. H., & Cannon, H. M. (2002). Constructs of simulation evaluation. Simulation & Gaming, 33(4), 425–440. https://doi.org/10.1177/1046878102238606
• Gardner, H. (1983). Frames of mind: The theory of multiple intelligences. Basic Books.
• Genç, N. (2021). Afet yönetimi. Seçkin Yayıncılık.
• Holling, C. S. (1973). Resilience and stability of ecological systems. Annual Review of Ecology and Systematics, 4, 1–23. https://doi.org/10.1146/annurev.es.04.110173.000245
• Kadıoğlu, M. (2011). Afet yönetimi: Beklenilmeyeni beklemek, en kötüsünü yönetmek. Marmara Belediyeler Birliği Yayınları.
• Kennedy, J., Ashmore, J., Babister, E., & Kelman, I. (2008). The meaning of 'build back better': Evidence from post-tsunami Aceh and Sri Lanka. Journal of Contingencies and Crisis Management, 16(1), 24–36. https://doi.org/10.1111/j.1468-5973.2008.00529.x
• Kirkpatrick, D. L., & Kirkpatrick, J. D. (2006). Evaluating training programs: The four levels (3rd ed.). Berrett-Koehler Publishers.
• Knowles, M. S. (1980). The modern practice of adult education: From pedagogy to andragogy. Cambridge Books.
• Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice Hall. Manyena, S. B. (2006). The concept of resilience revisited. Disasters, 30(4), 434–450. https://doi.org/10.1111/j.0361-3666.2006.00331.x
• Manyena, S. B., O'Brien, G., O'Keefe, P., & Rose, J. (2011). Disaster resilience: A bounce back or bounce forward ability? Local Environment, 16(5), 417–424. https://doi.org/10.1080/13549839.2011.583049
• Mitroff, I. I., & Pearson, C. M. (1993). Crisis management: A diagnostic guide for improving your organization's crisis-preparedness. Jossey-Bass.
• Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.
• Phillips, J. J., & Phillips, P. P. (2007). Show me the money: How to determine ROI in people, projects, and programs. Berrett-Koehler Publishers.
• Sawalha, I. H. S. (2020). A contemporary perspective on the disaster management cycle. Foresight, 22(4), 469–482. https://doi.org/10.1108/FS-11-2019-0097
• Senge, P. M. (2006). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization (Revised ed.). Doubleday.
• Shaw, R., Shiwaku, K., Kobayashi, H., & Kobayashi, M. (2004). Linking experience, education, perception and earthquake preparedness. Disaster Prevention and Management, 13(1), 39–49. https://doi.org/10.1108/09653560410521689
• Sözen, E., & Genç, M. (2023). Üniversite öğrencilerinin deprem bilgi düzeyleri ve sürdürülebilir deprem farkındalıkları arasındaki ilişkinin araştırılması. Türk Deprem Araştırma Dergisi, 5(2), 148-165.
• Taşkapu, H., & Işıkçelik, F. Üniversite Öğrencilerinin Afet Risk Algısı Düzeylerinin İncelenmesi. Türk Deprem Araştırma Dergisi, 7(1), 75-82.
• Tekin, Ö. F. (2015). Kriz yönetimi ve kamu yönetimi için önemi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu Dergisi, 18(2), 119–135.
• Tierney, K. (2014). The social roots of risk: Producing disasters, promoting resilience. Stanford University Press.
• Tutar, H. (2000). Kriz ve stres yönetimi. Seçkin Yayıncılık.
• UNDRR. (2015). Sendai framework for disaster risk reduction 2015–2030. United Nations Office for Disaster Risk Reduction.
• UNDRR. (2017). Terminology on disaster risk reduction. United Nations Office for Disaster Risk Reduction.
• UNISDR. (2009). UNISDR terminology on disaster risk reduction. United Nations International Strategy for Disaster Reduction.