A Research on the Leisure Management Skills and Digital Addiction of Communication Faculty Students

Öz

Digitalization and communication technologies continue to develop in parallel. This process has made people dependent on digital tools. People can now do most of the work they need to do in their daily lives digitally from their phones or computers. People who integrate with the digital world now spend most of their time in digital environments. People who easily get their work done in these environments and socialize with a single click spend most of their free time on the internet. Increasing time spent in digital environments and the opportunities offered in these environments have made people dependent on the digital world. In this context, it is important to reduce digital addiction and make people spend their free time productively. Especially young people's frequent and unconscious use of social media environments has connected them more to digital environments and caused them to spend more of their free time in these environments. Therefore, this research aimed to reveal the relationship between the leisure time management skills of the Faculty of Communication students studying at Çanakkale Onsekiz Mart University and digital addiction. Quantitative method was used in the research, and descriptive statistical analysis technique was used. The obtained data were processed with a statistical program. 438 students were reached through purposeful sampling, one of the non-probability sampling types, and an online survey was administered. As a result of the research, it was found that female students' digital addictions were higher than male students, Radio, Television and Cinema department students' digital addictions were higher than Journalism department students, and there was a positive significant relationship between students' leisure time attitude and inability to abandon digital tools and excessive use. In addition, it is seen that the most important leisure time management skill for students is setting goals for their leisure time. However, one of the important results that emerged is that students cannot control themselves regarding the time they use digital tools, and realize that their productivity decreases due to their use of digital tools.

Anahtar Kelimeler

• Internet
• Digitalization
• Leisure Management
• Digital Addiction
• Communication Faculty students

İletişim Fakültesi Öğrencilerinin Boş Zaman Yönetim Becerileri ve Dijital Bağımlılıkları Üzerine Bir Araştırma

Öz

Dijitalleşme ile iletişim teknolojileri birbirine paralel olarak gelişimini sürdürmektedir. Bu süreç insanları dijital araçlara bağımlı hale getirmiştir. İnsanlar günlük hayatlarında gerçekleştirmesi gereken çoğu işi artık telefonlarından ya da bilgisayarlarından dijital olarak yapabilmektedir. Dijital dünyayla bütünleşen insanlar artık zamanlarının çoğunu dijital ortamlarda geçirmektedir. Kolaylıkla işlerini bu ortamlardan halleden ve tek tuşla sosyalleşen insanlar boş zamanlarının çoğunu internet ortamında geçirmektedir. Dijital ortamlarda geçirilen sürelerin uzaması ve bu ortamlarda sunulan imkânlar insanları dijital dünyaya bağımlı hale getirmiştir. Bu bağlamda dijital bağımlılığın azaltılması ve insanların boş zamanlarını verimli bir şekilde değerlendirmesi önem taşımaktadır. Özellikle gençlerin sosyal medya ortamlarını sıklıkla ve bilinçsizce kullanmaları onları dijital ortamlara daha çok bağlamış ve boş zamanlarını daha çok bu ortamlarda geçirmelerine yol açmıştır. Dolayısıyla bu araştırmada Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesinde öğrenimlerini sürdüren İletişim Fakültesi öğrencilerinin boş zaman yönetimine dair becerilerinin dijital bağımlılıkla olan ilişkisinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Çalışmada nicel yöntem kullanılmış ve betimsel istatistik analiz tekniğinden yararlanılmıştır. Elde edilen veriler istatistik programı ile işlenmiştir. Olasılık dışı örnekleme türlerinden biri olan amaçlı örnekleme yoluyla 438 öğrenciye ulaşılmış ve çevrim içi anket uygulanmıştır. Çalışma sonucunda kadın öğrencilerin dijital bağımlılıklarının erkek öğrencilere göre daha yüksek olduğu, Radyo Televizyon ve Sinema bölümü öğrencilerin dijital bağımlılıklarının, Gazetecilik bölümü öğrencilerine göre daha yüksek düzeyde olduğu, öğrencilerin boş zaman tutumu ile dijital araçları bırakamama ve aşırı kullanım arasında pozitif düzeyde anlamlı bir ilişki olduğu bulunmuştur. Ayrıca öğrencilerin boş zaman yönetimi becerilerinden en çok boş zamanları için amaç belirledikleri görülmektedir. Fakat öğrencilerin dijital araçları kullanma süresi konusunda kendilerini kontrol edemedikleri, dijital araçları kullanmaları sebebiyle üretkenliklerinin azaldığını fark ettikleri ortaya çıkan önemli sonuçlardandır.

Anahtar Kelimeler

• İnternet
• Dijitalleşme süreci
• Boş zaman yönetimi
• Dijital bağımlılık
• İletişim Fakültesi öğrencileri.

Kaynakça

1. Acar, N. (2024). Sosyal medya bağımlılığı: Kökenleri, tanı kriterleri ve tedavi teknikleri. Turkish Online Journal of Design Art and Communication, 14(4), 1099-1114. https://doi.org/10.7456/tojdac.1515522 adresinden alındı.
2. Akgül, B., & Karaküçük, S. (2015). Boş zaman yönetimi ölçeği: Geçerlik-güvenirlik çalışması. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 12(2), 1867-1880. doi:10.14687/ijhs.v12i2.3445
3. Arslan, A. (2020). Üniversite öğrencilerinin dijital bağımlılık düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. International e-Journal of Educational Studies, 4(7), 27-41. https://doi.org/10.31458/iejes.600483 adresinden alındı
4. Arslankoç, S., Salduz Doruk, Ç., & Koçak, O. (2023). Genç yetişkinlerde dijital bağımlılık ve öz-kontrol ilişkisinde psikolojik sağlamlığın aracı rolü. Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 34, 467-495. https://doi.org/10.15182/diclesosbed.1300592 adresinden alındı
5. Aytaç, Ö. (2005). Kapitalizm ve boş zaman. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(1). https://dergipark.org.tr/tr/pub/ogusbd/issue/10986/131474 adresinden alındı
6. Badrić, M., Prskalo, I., & Matijević, M. (2015). Primary school Pupils’ free time activities. Croatian Journal of Education, 17(2), 299-332. doi:10.15516/cje.v17i2.1630
7. Bardakçı, S., & Arslan, A. (2021). Üniversite öğrencilerinin dijital bağımlılıklarının sosyal kaygı düzeyleri üzerindeki etkisinin incelenmesi. Milli Eğitim Dergisi, 50(230), 899-922. https://doi.org/10.37669/milliegitim.710703 adresinden alındı
8. Bayrak, A., Demi̇rel, M., & Demi̇rel, D. H. (2023). Dijital oyun bağımlılığının ciddi boş zaman faaliyeti perspektifinden incelenmesi. Çatalhöyük Uluslararası Turizm ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 11, 1-11. https://doi.org/10.58455/cutsad.1326110 adresinden alındı

9. Bozdoğan, M., & Dağdelen, E. Ö. (2022). Seyahat, çalışma ve boş zamanın kesişiminde yeni bir grup: Dijital göçebeler. İnsan Hareketliliği Uluslararası Dergisi, 2(2), 270-297. https://dergipark.org.tr/en/pub/ijhm/issue/83003/1429131 adresinden alındı
10. Çömlekçi, M. F., & Başol, O. (2019). Gençlerin sosyal medya kullanım amaçları ile sosyal medya bağımlılığı ilişkisinin incelenmesi. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 17(4), 173-188. https://doi.org/10.18026/cbayarsos.525652 adresinden alındı
11. Çuhadar, A., Demirel, M., Er, Y., & Serdar, E. (2019). Lise öğrencilerinde boş zaman yönetimi ve gelecek beklentisi ilişkisi. Journal of International Social Research, 12(66). http://dx.doi.org/ 10.17719/jisr.2019.3689 adresinden alındı
12. Demirel, M., Er, Y., Kaya, A., & Çuhadar, A. (2022). Dijital bağımlılık ve boş zaman yönetiminin günlük hayata etkisinin incelenmesi. Gümüşhane Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(13), 1292-1306. https://doi.org/10.36362/gumus.1150233 adresinden alındı
13. Deuze, M. (2011). Media life. Media. Culture&Society, 33(1), 137-48. doi:10.1177/0163443710386518
14. Ersöz, B., & Özmen, M. (2020). Dijitalleşme ve bilişim teknolojilerinin çalışanlar üzerindeki etkileri. AJIT-E: AcademicJournal of Information Technology, 11(42), 170-179. https://doi.org/10.5824/ajite.2020.03.007.x adresinden alındı
15. Evci, V. Y. (2022). An evaluation on the problem of digital addiction in youth. Journal of Social Sciences and Education, 5(1), 115-134. https://doi.org/10.53047/josse.1092958 adresinden alındı
16. Güzel, E. (2016). Dijital kültür ve çevrimiçi sosyal ağlarda rekabetin aktörü: “Dijital habitus". Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 4(1), 82-103. https://doi.org/10.19145/guifd.26114 adresinden alındı
17. Haefeli, J., Lischer, S., & Schwarz, J. (2011). Early detection items and responsible gambling features for online gambling. International Gambling Studies,, 11(3), 273–288.
18. Karanfil, B., & Uyar, A. (2023). Exploring there lationship between digital addiction and online learning readiness levels of university students. Journal of Educational Technology& Online Learning, 6(3), 647-664. https://doi.org/10.31681/jetol.1268410 adresinden alındı
19. Katavić, I., Matijašević, B., Radelj, P., Stepanić, J., & Žebec, M. (2024). Review of recent literature about leisure time of school-aged children and youth in Croatia. Interdisciplinary Description of Complex Systems, 22(1), 25-58. https://doi.org/10.7906/indecs.22.1.2 adresinden alındı
20. Kazaz, M., & Acar, N. (2024). The new environmental factor of depression, anxiety and stress: Excessive social network loading. Kıbrıs Türk Psikiyatri ve Psikoloji Dergisi, 6(3), 262-268. https://doi.org/10.35365/ctjpp.24.3.08 adresinden alındı
21. Kesici, A., & Tunç, N. F. (2018). The development of the digital addiction scale for the university students: Reliability and validity study. Universal Journal of Educational Research, 6(1), 91-98. doi:10.13189/ujer.2018.060108
22. Neuman, R. (2018). Dijital Fark: Gündelik Hayatta Dijitalleşme ve Medya Etkileri Kuramı. İstanbul: The Kitap. OECD. (2018). Going Digital in a Multilateral World. OECD Publishing. OECD. (2018). Going Digital in a Multilhttps://one.oecd.org/document/C/MIN(2018)6/en/pdf adresinden alındı
23. Öztat, F., & Gülnar, B. (2024). Yalnızlık, olumlu ve olumsuz deneyim düzeyleri ile sosyal medya kullanım ilişkisi. Kafkas Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi(34), 801-827. https://doi.org/10.56597/kausbed.1495136 adresinden alındı
24. Parker, S. (1995). Sociology of Leisure: A Reader. B. Bramham, & A. Tomlinson içinde, Sociology of Leisure: A Reader (s. 28-37). London: E & FN Spon.
25. Plenković, J. (2000). Youth Free Time. Rijeka: Sveučilište u Rijeci.
26. Sili Kalem, A. (2022). Gündelik hayatın dijitalleşmesi karşısında sosyoloji. Medeniyet ve Toplum Dergisi, 6(2), 95-102. https://dergipark.org.tr/tr/pub/metder/issue/73969/1221459 adresinden alındı
27. Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2013). Using multivariate statistics (6th ed.). Allyn and Bacon.
28. Yang, X., Liao , T., Wang, , Y., Ren, , L., & Zeng, , J. (2024). Yang, X., Liao, T., Wang, Y., The association between digital addiction and interpersonal relationships: A systematic review and meta-analysis. Clinical Psychology Review, 102501. https://doi.org/10.1016/j.cpr.2024.102501 adresinden alındı
29. Yayla, Ö., & Çetiner, H. (2019). Boş zamanların değerlendirilmesinde etkili olan faktörlerin boş zaman tatminine etkisi. Turizm Akademik Dergisi, 6(1), 219-228. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/751120 adresinden alındı
30. Yazıcıoğlu, Y., & Erdoğan, S. (2014). Spss uygulamalı bilimsel araştırma yöntemleri. Detay Yayıncılık.
31. Yengin, D. (2019). Teknoloji bağımlılığı olarak dijital bağımlılık. Turkish Online Journal Of Design Art and Communication- Tojdac, 9(2), 130-144. doi: 10.7456/10902100/007
32. Yücel, G., & Adiloğlu, B. (2019). Dijitalleşme-yapay zekâ ve muhasebe beklentiler. Muhasebe ve Finans Tarihi Araştırmaları Dergisi, 17, 47-60. https://dergipark.org.tr/en/pub/muftad/issue/46942/589319 adresinden alındı
33. Zach, S., & Lissitsa, S. (2016). Internet use and leisure time physical activity of adults–a nationwide survey. Computers in Human Behavior, 60, 483-491. https://doi.org/10.1016/j.chb.2016.02.077 adresinden alındı