An Evaluation of the Possibility of Request for Concordat in the Context of Management and Representation of Ordinary Partnership

Öz

Ordinary partnerships are a widely preferred type of partnership in practice, not only because of their ease of establishment but also because they offer the opportunity for multiple commercial partnerships operating in different fields of expertise to participate together in large-scale projects such as metro, tunnel, bridge, or dam construction. Despite being such a common type of partnership, the fact that ordinary partnerships lack legal entity and thus have no capacity to act, sue, or be a party to a lawsuit raises a number of issues that have occupied doctrine and practice for many years. The increasing liquidity problems in commercial life in recent years, especially during risky periods, have led partnerships to seek alternative solutions to a serious degree. It is observed that the institution of concordat is being applied to more frequently than before, as a way to weather hazardous periods financially without or with minimal damage. However, ordinary partnerships face a number of difficulties in initiating and conducting the concordat process if the need arises. In an ordinary partnership without legal personality, while each partner can apply separately for a concordat, it is also possible for all partners to apply jointly by unanimous decision. The partners to act together regarding the concordat request may be more reasonable and advantageous, especially in terms of ensuring that the preliminary concordat report, which includes a plan separately prepared by partners for the repayment of partnership debts is compatible with the preliminary reports of the other partners and that the responsibility is shared. This study aims to identify potential problems in this process and propose reasonable solutions, drawing upon Court of Cassation’s decisions.

Anahtar Kelimeler

• Ordinary Partnership
• Managenet
• Representation
• Concordat

Adi Ortaklığın Yönetimi ve Temsili Bağlamında Konkordato Talebinde Bulunma İhtimaline Dair Bir Değerlendirme

Öz

Adi ortaklıklar, kolay kurulabilme avantajı yanında, farklı uzmanlık alanlarında faaliyet gösteren birden fazla ticaret ortaklığının metro, tünel, köprü veya baraj inşaatları gibi büyük ölçekli projelerde birlikte yer alma imkânı sunması nedeniyle uygulamada yaygın olarak tercih edilen bir ortaklık türüdür. Böylesi yaygın tercihe rağmen, adi ortaklığın tüzel kişiliğinin bulunmaması ve neticesinde fiil ehliyeti ile birlikte dava ve taraf ehliyetine de sahip olmaması, doktrin ve uygulamayı uzun yıllardan beri meşgul eden birtakım sorunları gündeme getirmektedir. Son yıllarda artma eğilimi gösteren, ticari hayattaki likidite problemleri, özellikle riskli dönemlerde ortaklıkların farklı çözüm yolları bulma arayışını ciddi bir seviyeye getirmiş bulunmaktadır. Riskli dönemleri finansal açıdan hasarsız ya da en az hasarla geçirme imkânı açısından konkordato kurumuna öncesine nazaran daha çok başvurulduğu gözlenmektedir. Bu doğrultuda, konkordatoya başvurma gerekliliğinin doğması ihtimalinde adi ortaklıkları, sürecin başlatılma ve yürütülmesi hususunda birtakım zorluklar beklemektedir. Tüzel kişiliği olmayan adi ortaklığın, konkordato talebi açısından her bir ortağın ayrı ayrı başvuru yapabilme imkânı yanında ortakların oybirliği ile alacakları bir kararla başvuruyu birlikte yapabilmesi de mümkündür. Ortakların konkordato talebi hususunda birlikte hareket etme tercihi, özellikle ortaklık borçlarının ödenmesine yönelik planlamayı içeren ve her bir ortak tarafından ayrı ayrı hazırlanılacak konkordato ön raporunun, diğer ortakların ön raporlarıyla uyumlu bir şekilde ve sorumluluğun bölüşülerek hazırlanması imkânı açısından daha makul ve avantajlı olabilecektir. Bu çalışma, söz konusu süreçteki muhtemel sorunları tespit etmek yoluyla, Yargıtay kararlarından da yararlanmak suretiyle makul çözüm yolları önermeyi amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Adi Ortaklık
• Yönetim
• Temsil
• Konkordato

Kaynakça

1. Akın, Murat Yusuf, (2002), Şirketler Hukukunda ve Özellikle Anonim Şirketlerde Pay Sahibinin Sadakat Borcu, İstanbul: İMKB-Mart Matbaacılık.
2. Akkanat, Halil, (2004), Adi Ortaklıkta Haklı Sebeple İhraç Mümkün Müdür?, İÜHFM, C.LXII, S.1-2, S.333-349.
3. Akyürek, Ayhan/ Akyürek, Remziye, (2019), Konkordato Hukuku, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
4. Altay, Sümer/Eskiocak, Ali, (2019), Konkordato ve Yeniden Yapılanma Hukuku, 5. Baskı, İstanbul: Vedat Yayıncılık.
5. Alver, Cemil, (1991), Adi Şirket ve Ticaret Kanunu Genel Esasları, 2. Baskı, Ankara: Beyda Yayıncılık.
6. Ansay, Tuğrul, (1967), Adi Şirket Dernek ve Ticaret Şirketleri, Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü Yayınları-Başnur Matbaası.
7. Arkan, Sabih, (2001), Adi Şirket Ortağına Sözleşmeyle Verilen İdare Yetkisinin Kaldırılması ve Sonuçları, BATİDER, C.XXI, S.2, S.15-24.
8. Aşkan, Cengiz, (2003), Adi Şirketin Yönetimi, Ankara: Adil Yayınevi.

9. Bahtiyar, Mehmet, (2024), Ortaklıklar Hukuku, 17. Baskı, İstanbul: Beta Yayıncılık.
10. Barlas, Nami, (2016), Adi Ortaklık Temeline Dayalı Sözleşme İlişkileri, İstanbul: Vedat Yayıncılık.
11. Bilgili, Fatih, (2002), Adi Ortaklıkların Fiil Ehliyeti ve Alman Federal Mahkemesi’nin Verdiği Yeni Karar Karşısında Ortaya Çıkan Durum, Prof. Dr. Ömer Teoman’a 55. Yaş Günü Armağanı, C.I, S.197-213, İstanbul: Beta Yayıncılık.
12. Bilgili, Fatih/ Demirkapı, Ertan, (2013), Şirketler Hukuku, 9. Basım, Bursa: Dora Yayıncılık.
13. Doğan, Emsalgül, (2020), Konkordatonun Tasdiki Yargılaması, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
14. Domaniç, Hayri, (1988), Türk Ticaret Kanunu Şerhi, C.I, İstanbul: Temel Yayıncılık (TTK Şerhi).
15. Domaniç, Hayri, (1998), Adi-Kollektif ve Komandit Şirketler, 4. Bası, İstanbul: Eskin Matbaası (Adi-Kollektif Şirket).
16. Eren, Fikret, (2018), Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 6. Baskı, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
17. Girgin, Ömer Ali, (2020), Adi Ortaklığın Tüzel Kişiliğinin Bulunmamasının Arabuluculuk Bakımından Sonuçları, Adalet Dergisi S.64, S.564-583.
18. Güngör, Seda Ş., (2017), Adi Ortaklığın Ticaret Unvanı ve Unvanın Müştereken Kullanılması, İKÜHFD, Prof. Dr. İur. Merih Kemal Omağ’a Armağan I, C.16, S.2, S.801-816.
19. Hatemi, Hüseyin/Serozan, Rona/Arpacı, Abdülkadir, (1992), Borçlar Hukuku, Özel Bölüm, İstanbul: Filiz Kitabevi.
20. Kuru, Baki, (2000), İcra ve İflas Hukuku, 3. Basım, C.III, İstanbul: Alfa Basım (C.III).
21. Kuru, Baki, (2001), Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı, C.I, İstanbul: Demir Demir Yayıncılık (Hukuk Usulü).
22. Kuru, Baki, (2013), İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, 2. Baskı, İstanbul: Adalet Yayınevi.
23. Meıer-Hayoz, Arthur /Forstmoser, Peter, (2012), Schweizerisches Gesellschaftsrecht, Bern: Stämpfli Verlag.
24. Narbay, Şafak/ Deliduman, Seyithan, (2002), Alman Federal Mahkemesinin (Dış-) Adi Şirketin Hak ve Taraf Ehliyetine Sahip Olduğuna İlişkin 29.01.2001 Tarihli Kararı, Prof. Dr. Ömer Teoman’a 55. Yaş Günü Armağanı, C.I, S.577-594, İstanbul: Beta Yayıncılık.
25. Nomer, N. Füsun, (1999), Anonim Ortaklıkta Pay Sahibinin Sadakat Yükümü, İstanbul: Beta Yayıncılık.
26. Önel, Süleyman, (2012), Vergi Davalarında Dava Ehliyeti, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Konya.
27. Özekes, Muhammet, (2018), Konkordatoya Başvuru ve Geçici Mühlet Kararı, 7101 Sayılı Kanunda Konkordato ve Elektronik Tebligat Konularında Getirilen Yenilikler, İstanbul: On İki Levha Yayıncılık.
28. Özsungur, Fahri, (2017), Adi Ortaklık Kavramı ve Ticaret Şirketlerinin Tüzel Kişiliği Bulunmayan Bir Ortaklık Yapısı ile İşlettikleri Ticari İşletmelerin Ticaret Siciline Tescili, Anadolu Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C.I, S.5, S.41-56.
29. Öztek, Selçuk/ Budak, Ali Cem/ Tunç Yücel, Müjgan/ Kale, Serdar/ Yeşilova, Bilgehan, (2023), Yeni Konkordato Hukuku, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
30. Pekcanıtez, Hakan/ Atalay, Oğuz/ Özekes, Muhammet, (2023), Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı, 11. Baskı, İstanbul: On İki Levha Yayıncılık (Medeni Usul).
31. Pekcanıtez, Hakan/ Atalay, Oğuz/ Sungurtekin Özkan, Meral/ Özekes, Muhammet, (2013), İcra ve İflas Hukuku, 11. Baskı, Yetkin Basımevi, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
32. Pekcanıtez, Hakan/ Özekes, Muhammet/ Akkan, Mine/ Taş Korkmaz, Hülya, (2017), Pekcanıtez Usûl Medeni Usûl Hukuku, 15. Baskı, C.I, İstanbul: On İki Levha Yayıncılık (Usul Hukuku).
33. Peksöz, Vildan, (2022), Medenî Usûl Hukuku Açısından Adi Ortaklık İlişkileri, 2. Bası, İstanbul: On İki Levha Yayıncılık. Poroy, Reha/Tekinalp, Ünal/Çamoğlu, Ersin, (2014), Ortaklıklar Hukuku I, 13. Bası, İstanbul: Vedat Kitapçılık.
34. Pulaşlı, Hasan, (2015), Şirketler Hukuku Şerhi, 2. Baskı, C.I, Ankara: Adalet Yayınevi.
35. Sarısözen, Serhat, (2019), İcra-İflas ve Konkordato Hukukundaki Yenilikler, 3. Baskı, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
36. Solak, Ekrem/ Çakır, Aytuğ Ceyhun, (2024), Adi Ortaklığın Üçüncü Kişilerle İlişkisinde Ortaklığın Temsili ve Arabuluculuğa Başvuru, İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, S.15(1), S.15-28.
37. Şahin, Çağatay Serdar, (2020), Amerikan Hukuku ile Karşılaştırmalı Olarak Konkordato Mühletinin Alacaklılar Yönünden Sonuçları, İstanbul: On İki Levha Yayıncılık.
38. Şener, Oruç Hami, (2008), Adi Ortaklık, Ankara: Yetkin Yayıncılık.
39. Taşpolat Tuğsavul, Mine, (2023), Adi Ortaklık Sözleşmesinin İspatı Meselesi, TBB Dergisi, S.168, S.227-273.
40. Uyar, Talih, (2019), Yeni Konkordato Hukukumuzun Temel İlkeleri, Ankara, 2019: Türkiye Barolar Birliği Yayınları.
41. Ülgen, Hüseyin/ Helvacı, Mehmet/ Kendigelen, Abuzer/ Kaya, Arslan/ Nomer Ertan, N. Füsun, (2015), Ticari İşletme Hukuku, 4. Bası, İstanbul: On İki Levha Yayıncılık.
42. Üstündağ, Saim, (2009), İflas Hukuku, 8. Bası, İstanbul: Yaylacık Matbaacılık.
43. www.lexpera.com.tr (Lexpera)
44. www.mevzuat.kararara.com
45. www.relevancy.bger.ch
46. www.soorgla.com
47. Yalman, Macit/ Taylan, Erbay, (1976), Adi Ortaklık, Ankara: Olgaç Matbaacılık.