2003-2024 YILLARI ARASINDA TÜRKİYE’DE E-DEVLET KONUSUNDA HAZIRLANAN LİSANSÜSTÜ TEZLERİN BİBLİYOMETRİK ANALİZİ

Öz

Bu araştırmanın amacı, Türkiye’de 2003-2024 yılları arasında hazırlanan e-devlet konulu lisansüstü tezleri bibliyometrik yöntemle inceleyerek alandaki akademik üretimin mevcut durumunu ortaya koymaktır. E-devlet, kamu yönetiminde dijital dönüşümün önemli bir aracı olarak hem teknik hem de toplumsal boyutlarıyla dikkat çekmektedir. Bu nedenle çalışma, konunun akademik literatürdeki gelişim seyrini belirlemek ve gelecekteki araştırmalara yön göstermek açısından önem taşımaktadır. Araştırmada doküman analizi kapsamında YÖK Ulusal Tez Merkezi’nde erişime açık 241 tez incelenmiş, veriler yıl, üniversite, enstitü, ana bilim dalı, konu, dil ve tez türü değişkenleri çerçevesinde sınıflandırılarak betimsel istatistikler ile değerlendirilmiştir. Bulgular, e-devlet çalışmalarının zaman içinde artış eğiliminde olduğunu, özellikle Ankara ve İstanbul’daki üniversitelerin ön planda yer aldığını, kamu yönetimi ve siyaset bilimi alanlarının ağırlıklı olduğunu, ancak teknik ve sosyal disiplinlerin de katkı sunduğunu ortaya koymuştur. Tezlerin çoğunluğunun yüksek lisans düzeyinde ve Türkçe yazıldığı belirlenmiştir. Sonuç olarak, çalışma e-devlet araştırmalarında ulusal bağlamın güçlü olduğunu, ancak uluslararasılaşma ve disiplinler arası yaklaşımın geliştirilmesi gerektiğini göstermektedir. Elde edilen veriler, politika yapıcılar ve akademisyenler için yol gösterici nitelikte olup, gelecekte doktora düzeyindeki araştırmaların artırılması, yerel uygulamaların derinlemesine incelenmesi ve İngilizce yayınların teşvik edilmesi önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Kamu Yönetimi
• E-devlet
• Bibliyometrik Analiz
• Lisansüstü Tezler.

Bibliometric Analysis Of Graduate Theses Prepared On E-Government İn Turkey Between 2003 And 2024

Öz

The purpose of this research is to examine graduate theses on e-government prepared in Turkey between 2003 and 2024 using bibliometric methods to reveal the current status of academic production in the field. E-government, as a key tool for the digital transformation in public administration, attracts attention with both its technical and social dimensions. Therefore, this study is important for determining the development of this topic in academic literature and guiding future research. In this research, 241 theses accessible through the Council of Higher Education (YÖK) National Thesis Center were examined as part of the document analysis. Data were classified within the framework of year, university, institute, department, subject, language, and thesis type variables and evaluated using descriptive statistics. The findings revealed an increasing trend in e-government studies over time, with universities in Ankara and Istanbul being particularly prominent, with public administration and political science dominating the field, although technical and social disciplines also contributed. The majority of theses were at the master's level and written in Turkish. In conclusion, the study demonstrates the strength of the national context in e-government research, but that internationalization and interdisciplinary approaches need to be developed. The findings provide guidance for policymakers and academics, and it is recommended that future doctoral research be increased, local practices be examined in depth, and publications in English be encouraged.

Anahtar Kelimeler

• Public Administration
• E-government
• Bibliometric Analysis
• Postgraduate Theses.

Kaynakça

1. Akar, H. (2011). Yeni İletişim Teknolojileri ve Bu Teknolojilerin Halkla İlişkiler Çalışmalarında Kullanılması. Erciyes İletişim Dergisi, 1(3), 97-107.
2. Akçakaya, M. (2017). E-Devlet Anlayışı ve Türk Kamu Yönetiminde Edevlet Uygulamaları. Yüzüncü Yıl Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 3, 8-31.
3. Akman, K. ve Övgün, B. (2022). Devletin Gölgesinde Dijitalleşmenin Dönüştürdüğü Mahremiyet. Amme İdaresi Dergisi, 55(1),35-61.
4. Alaca, E., ve Yılmaz, B. (2016). Bilgi ve İletişim Teknolojilerinin Kullanımı ve Bilgi Toplumuna Dönüşüm: Türkiye’de Durum. Türk Kütüphaneciliği, 30(3), 507-523.
5. Alan, S. (2025). Turizm İşletmelerinde Dijital Dönüşüm: Bilgi İletişim Teknolojilerinin Rolü. Sosyal Bilimler Akademik Gelişim Dergisi (SOBAG), 3(1), 1-18.
6. Alkan, Ö., ve Ünver, Ş. (2020), Türkiye’de E-Devlet Hizmetlerinin Kullanımını Etkileyen Faktörlerin Analizi. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 34(4), 1431-1453.
7. Asgarkhani, M. (2005). Digital Government and İts Effectiveness İn Public Management Reform: A Local Government Perspective. Public Management Review, 7(3), 465-487.
8. Baysal, C., ve Yangil, F. (2023). Sürdürülebilir Liderliğin Dünü, Bugünü ve Geleceği: Web of Science’de Taranan Çalışmaların Bibliyometrik Analizi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 78, 111-134.

9. Çarıkçı, O. (2010). Türkiyede E-Devlet Uygulamaları Üzerine Bir Araştırma. Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2(12), 95-122.
10. Delibaş, K., ve Akgül, A.E. (2010). Dünyada ve Türkiye’de E-Devlet Uygulamaları: Türkiye’de E-Demokrasi Ve E-Katılım Potansiyellerinin Harekete Geçirilmesi. Sosyoloji Araştırmaları Dergisi, 13(1), 100-144.
11. Demirel, D. (2006). E-devlet ve Dünya Örnekleri. Sayıştay Dergisi, 61, 83-118.
12. Demirhan, Y., ve Türkoğlu, İ. (2014). Türkiye’de E-devlet Uygulamalarının Bazı Yönetim Süreçlerine Etkisinin Örnek Projeler Bağlamında Değerlendirilmesi. Uluslararası Yönetim İktisat ve İşletme Dergisi, 10(22), 235-256.
13. Demirkıran, S. (2025). Türkiye’de ve Avrupa Birliği’nde E-Devlet Üzerine Yazılan Çalışmaların Bibliyometrik Analiz ile Karşılaştırılması. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 27(2), 503-517.
14. Duman, E., ve Aktel, M. (2021). Türkiye’nin E-Devlet Kapısı (Dijital Türkiye Portalı). Süleyman Demirel Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 11(2), 613-641.
15. Duman, H., Yıldız, M., ve Özbilgin, İ. (2025). E-Devlet Çalışmalarında Yeni Bir Kavram: Musibet-Temelli Bilişim. Yönetim Bilişim Sistemleri Dergisi, 11(1), 45-61.
16. Göçoğlu, V. (2019). Türkiye’de Merkezi Yönetimin Sosyal Medya Kullanımı: Bakanlıkların Twitter Hesapları Üzerine Bir Analiz. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 2(2), 422-444.
17. Göçoğlu, V. (2020). Kamu Hizmetlerinin Sunumunda Dijital Dönüşüm: Nesnelerin İnterneti Üzerine Bir İnceleme. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 9(1), 615-628.
18. Göçoğlu, V., Kurt, İ.D., ve Öktem, M.K. (2019). İdari Reformun Yüz Yılı: Türk Kamu Yönetimi Reformlarının Karar Verme Yaklaşımları Çerçevesinde Değerlendirilmesi. Ombudsman Akademik, 5(10), 39-79.
19. Kan, M.E., ve Avci, S.B (2025). Türkiye’de Yönetsel (İdari) Yolsuzlukların Nedenleri: Mahkeme Tutanakları Üzerine Bir İnceleme. Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 9(2), 259-283.
20. Kaplan, A.B., ve Kaplan, F.N. (2020).Yeni İletişim Teknolojileri ve Yapay Zekâ Uygulamaları Bağlamında İhtiyaç Olgusunun Değişimi ve Toplumsal Dönüşüm. The Journal of Social Sciences, 7(46), 178-193.
21. Kaya, H.P. (2019). Türkiye’de Denetim Alanında Yazılmış Olan Doktora Tezlerinin Değerlendirilmesi. Karabük Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9(2), 556-576.
22. Kıral, B. (2020). Nitel Bir Veri Analizi Yöntemi Olarak Doküman Analizi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 170-189.
23. Kutlu, Ö., Sevinç, İ., ve Kahraman, S. (2018). Türkiye’de E-Devlet Uygulamalarında Güvenlik Risklerinin Analizi. Turkish Studies Information Technologies & Applied Sciences, 13(21), 129-156.
24. Mısırdalı Yangil, F. (2024). Sürdürülebilirlik Stratejileri: WEB of Science Veri Tabanında Taranan Çalışmaların Bibliyometrik Analizi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 82, 228-245.
25. Mogalakwe, M. (2006). The Use of Documentary Research Methods in Social Research. African Sociological Review, 10(1), 221-230.
26. Nair, G., ve Balta, E. (2017). Bilgi İletişim Teknolojileri Kullanımında Sınırları Aşan Bir Sosyal Sorun Alanı Olarak Unutulma Hakkı. Cumhuriyet Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 41(2), 113-126.
27. Ozan, M.S. (2020). E-Government in Turkey: An Assessment For Public Administration. Journal of Social and Humanities Sciences Research, 7(63), 3733-3739.
28. Öktem, K. (2015). Türkiye’de E-devletin Kazanımı. İ.Ü. Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 52, 11-34.
29. Özkan Özen, Y.D. (2025). A Study on Supply Chain 5.0 Research: A Visual Analysis by Bibliometrix R-Tool. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 70, 177-183.
30. Palmatier, R. W., Houston, M. B. ve Hulland, J. (2018). Review Articles: Purpose, Process and Structure. Journal of the Academy of Marketing Science, 46(1), 1-5. https://doi.org/10.1007/s11747-017-0563.
31. Sak, R., Şahin Sak, İ.T., Öneren Şendil, Ç., ve Nas, E. (2021). Bir Araştırma Yöntemi Olarak Doküman Analizi. Kocaeli Üniversitesi Eğitim Dergisi, 4(1), 227-250.
32. Saylam, A. (2022). E-Devlet Kavramının Dijital Devlet Ve Elektronik/Dijital Yönetişim Kavramları Ekseninde Değerlendirilmesi. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 57(3), 2144-2163.
33. Seçmen, H.İ. (2022). Gelişen İletişim Teknolojileri Kapsamında Halkla İlişkiler Faaliyetlerine Genel Bir Bakış. The Journal of Academic Social Science, 10(124), 401-416.
34. Serdarasan, Ş., Yılmaz, H., Doğan, E., Koç, B., Kayır, M.H., ve Çatalyürek, M.B. (2021). Lojistik ve Tedarik Zinciri Alanında TR Dizin’de İndekslenen Çalışmaların Bibliyometrik Analizi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 68, 164-184.
35. Sevinç, İ., ve Şahin, A. (2013). Kamu Çalışanlarının E-Devlet Uygulamalarında Karşılaştıkları Sorunların Belirlenmesine Yönelik Karaman İlinde Bir Araştırma. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 18(2), 197-212.
36. Snyder. S. (2019). Literature Review as a Research Methodology: An Overview and Guidelines. Journal of Business Research, 104, 333-339. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2019.07.039.
37. Soysal, A.N. (2022). Hizmet İnovasyonu Konulu Çalışmaların Bibliyometrik Analizi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 72, 142-158.
38. Şahin, A., ve Örselli, E., (2003). E-Devlet Anlayışı Sürecinde Türkiye. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 9, 343-356.
39. Tarhan, A. (2014). Medyayla İlişkilerde Kurumsal Web Sayfalarının Kullanımı: Halkla İlişkiler Odaklı Bir Değerlendirme. Selçuk İletişim, 8(2), 61-89.
40. Tepe, G., ve Mucan Özcan, B. (2021). Review and Bibliometric Analysis of Industry 4.0 in Social Sciences. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 67, 159-175.
41. Turan, S., ve Esenoğlu, C. (2006). Bir Meşrulaştırma Aracı Olarak Bilişim ve Kitle İletişim Teknolojileri: Eleştirel Bir Bakış. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi İİBF Dergisi, 1(2), 71-86.
42. Yıldırım, K. (2022). Yerel ve Ulusal E-Devlet Gelişim Modelleri ve Belirleyicileri Üzerine Bir İnceleme. Akademik Yaklaşımlar Dergisi, 13(1), 270-297.
43. Yıldız, A. (2022). Bir Araştırma Metodolojisi Olarak Sistematik Literatür Taramasına Genel Bakış. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(Özel Sayı 2), 367-386.
44. Yılmaz, A., ve Bozkurt, Y. (2014). Türkiye’de E-Devlet Pratiğinin Atipik Bir Örneği: Tek Adımda Hizmet Birimleri. Cumhuriyet Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 15(1), 293-311. Yükseköğretim Kurulu Başkanlığı Tez Merkezi. (2025). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi.