İLKÇAĞ’DA VATANDAŞLIK EĞİTİMİ OLARAK TARİH ÖĞRETİMİ
Öz
Tarih öğretimi, vatandaşlık eğitiminin bir parçasıdır. Tarih öğretiminin niteliğini genellikle, tarihsel bilginin doğası ve dönemin çocuğa yönelik beklentileri belirler. İlkçağ uygarlıklarının tarih anlayışları ve çocuktan beklentileri, tarih öğretiminden beklentilerini etkilemiştir. Bu makalede Sümer, Eti, Musevi ve Eski Yunan uygarlıklarının vatandaşlık algıları ile, buna paralel olarak düzenlenen Tarih Öğretimi amaçları ele alınmıştır.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Akaya, Ş. (1938), Tarih İlminin Tarihi, Ulus Basımevi, Ankara.
- Anonim, (1995), Binbir Gece Masalları, (Çev.A.Ş.Onaran) Afa Yay. İstanbul.
- Aytaç, K., (1972), Avrupa Eğitim Tarihi, A.Ü. Basımevi, Ankara.
- Carr, E., H., (1987), Tarih Nedir?, Çev. M.Gizem Gürtürk, İletişim yay. İstanbul.
- Collingwood, R.,G., (1990), Tarih Tasarımı, Çev.Kurtuluş Dinçer, Ara Yay., İstanbul.
- Göksel, Ö.L., (1958), Tarihi Çocuklarımıza Nasıl Öğretelim?Aydın.
- Gulbenkian Komisyonu, (1996), Sosyal Bilimleri Açın, Çev.Şirin Tekeli, Metis Yayınları, İstanbul.
- Kağıtçıbaşı, Ç., (1994), Toplumsal Tarihte Çocuk Sempozyumu, “Türkiye’de Değişen Aile ve Çocuğun Değeri”, Tarih Vakfı Yay., İstanbul.
- Nev’i Efendi (1995), Netay’ic-el Fünûn, İnsan Yay., İstanbul.
- Pakalın,M.,Z., (1993), Osmanlı Tarih Deyimleri ve Terimleri Sözlüğü, M.E.B Yay. Ankara.