Afetlere Dirençli Mahalle Tasarımı Stüdyosundan Çıkarılan Dersler

Bu çalışma, Düzce Üniversitesi Mimarlık Bölümü 2022-2023 Bahar Yarıyılı'nda yürütülen MMR302 Mimari Tasarım III stüdyosunda öğrenciler tarafından geliştirilen “Afetlere Dirençli Komşuluk Ünitesi” temalı projeleri incelemektedir. Araştırmanın amacı, mimarlık eğitiminde afetlere dirençlilik kavramının nasıl işlendiğini ve bu kavramın öğrenci projelerinde nasıl mekânsal çözümlere dönüştürüldüğünü değerlendirmektir. Çalışmada, nitel araştırma yöntemlerinden içerik analizi tekniği kullanılarak, öğrencilerin proje sunumları, çizimleri, raporları ve jüri değerlendirme notları analiz edilmiştir. Değerlendirmeler kentsel ölçek ve mimari ölçek olarak ikiye ayrılmıştır. İçerik analizinde, afet ve dirençlilik tanımları, kullanılan kavramlar, yer seçimi ve tehlike tanımı, mekânsal çözümler ana konularında incelenmiştir. Sonucunda, öğrencilerin dirençlilik kavramını mekânsal tasarımlarına entegre etme konusunda önemli bir farkındalık geliştirdikleri gözlemlenmiştir. Özellikle yeşil ve mavi altyapı kullanımı, modüler ve esnek tasarım yaklaşımları, topluluk katılımını teşvik eden mekânlar ve alternatif ulaşım stratejileri gibi konularda yaratıcı çözümler ürettikleri belirlenmiştir. Bu bulgular, mimarlık eğitiminde teorik bilgilerin pratik uygulamalarla pekiştirilmesinin önemini ortaya koymaktadır. Ayrıca, disiplinlerarası yaklaşımların ve topluluk katılımının teşvik edilmesi, öğrencilerin daha kapsamlı ve sürdürülebilir çözümler geliştirmelerine katkı sağlamaktadır. Sonuç olarak, bu çalışma, mimarlık eğitiminde afetlere dirençlilik kavramının önemini vurgulamakta ve bu kavramın tasarım stüdyolarında etkin bir şekilde işlenmesinin gerekliliğini ortaya koymaktadır.

This study examines the "Disaster Resilient Neighborhood Unit" themed projects developed by the students in MMR302 Architectural Design III studio, conducted in the Spring Semester of 2022-2023 at Düzce University, Department of Architecture. The objective of the present study is to evaluate the manner in which the concept of disaster resilience is processed in the context of architectural education and how this concept is transformed into spatial solutions in student projects. In the present study, a content analysis technique, a qualitative research method, was utilized to systematically examine a comprehensive array of student project-related documentation, including presentations, drawings, reports, and jury evaluation notes. The evaluations were divided into two categories: urban scale and architectural scale. In the content analysis, the following main topics were examined: definitions of disaster and resilience, concepts used, site selection, and hazard definition. Spatial solutions were also analyzed. Consequently, it was observed that the students developed a significant awareness in integrating the concept of resilience into their spatial designs. It was determined that they produced creative solutions on issues such as the use of green and blue infrastructure, modular and flexible design approaches, spaces that encourage community participation, and alternative transportation strategies. These findings underscore the significance of integrating theoretical knowledge with practical applications in architectural education. Furthermore, the promotion of interdisciplinary approaches and community participation has been demonstrated to facilitate the development of more comprehensive and sustainable solutions. Consequently, this study underscores the significance of disaster resilience in architectural education and highlights the imperative for its effective integration into design studios.