YENİ TOPLUMSAL HAREKETLERDEN YEŞİL SİYASETE: EKOLOJİ HAREKETİNİN SİYASALLAŞMASI VE ALMAN YEŞİLLER PARTİSİ ÖRNEĞİ

Öz

Bu çalışma, 20. yüzyılın ikinci yarısından itibaren ortaya çıkan yeni toplumsal hareketlerin çevre hareketleri aracılığıyla nasıl siyasal bir nitelik kazandığını ve bu sürecin yeşil siyaset anlayışının doğuşuna nasıl zemin hazırladığını incelemektedir. Çalışmanın temel amacı, yeni toplumsal hareketlerin ortaya çıkış koşullarını açıklamak ve bu bağlamda çevre hareketlerinin siyasal alana etkisini ortaya koymaktır. Bu kapsamda, ekoloji hareketinin siyasal bir ideolojiye ve parti örgütlenmesine dönüşüm süreci, Alman Yeşiller Partisi örneği üzerinden değerlendirilmektedir. Çalışmada, yeni toplumsal hareketler kuramı çerçevesinde çevre hareketlerinin gelişimi analiz edilmekte; ekoloji düşüncesinin siyasal alanda kurumsallaşma süreci ele alınmaktadır. Bu doğrultuda yeşil ideolojinin temel ilkeleri ve siyasal pratikleri incelenmektedir. Bu çalışmanın literatüre katkısı, çevre hareketlerinden yeşil siyaset anlayışına geçiş sürecini bütüncül bir çerçevede ele alarak, özellikle Alman Yeşiller Partisi örneği üzerinden ekoloji temelli siyasetin kurumsallaşma dinamiklerini sistematik biçimde ortaya koymasıdır. Yöntem olarak literatür taramasına dayalı nitel bir yaklaşım benimsenmiştir. Akademik çalışmalar, tarihsel gelişmeler incelenerek çevre hareketlerinin siyasal alana nasıl taşındığı analiz edilmiştir. Çalışmanın temel problemi, çevre hareketlerinin nasıl toplumsal bir protesto olmaktan çıkarak siyasal bir ideolojiye ve parti örgütlenmesine dönüştüğüdür. Bulgular, çevre sorunlarının giderek küresel bir nitelik kazanmasının ve modernleşmenin yarattığı sosyal ve ekolojik sorunların yeni toplumsal hareketlerin ortaya çıkışında belirleyici olduğunu göstermektedir. Ekoloji hareketi, yalnızca çevreyi korumaya yönelik bir sivil girişim olmaktan çıkıp, alternatif yaşam biçimlerini savunan ve mevcut siyasal sistemleri eleştiren bir düşünce akımına dönüşmüştür. Bu süreçte çevre hareketleri güçlü bir sivil toplum ağı oluşturmuş ve siyasal temsil arayışı sonucunda yeşil partilerin ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Sonuç olarak çalışma, çevre hareketlerinin zamanla siyasal bir kimlik kazandığını ve yeşil siyasetin yeni toplumsal hareketlerin önemli bir ürünü olduğunu ortaya koymaktadır. Alman Yeşiller Partisi örneği ise çevre hareketlerinin siyasal sisteme entegre olabileceğini ve alternatif bir siyaset anlayışı geliştirebileceğini göstermesi açısından önemli bir deneyim sunmaktadır. Bu durum, çevre sorunlarının günümüzde yalnızca çevresel değil aynı zamanda siyasal ve toplumsal bir mesele olarak değerlendirilmesi gerektiğini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Yeni Toplumsal Hareketler
• Çevre Hareketleri
• Yeşil Siyaset
• Alman Yeşiller Partisi
• Siyasal Kurumsallaşma

Etik Beyan

-Derleme makalesi olduğu için etik kurulu izni ve/veya yasal/özel izin alınmasını gerektiren bir durum yoktur. -Bu makalede bilimsel araştırma ve yayın etiği kurallarına uyulmuştur. -Bu makale Turnitin tarafından kontrol edilmiştir.

From New Social Movements to Green Politics: The Politicization of the Ecology Movement and the Example of the German Green Party

Öz

This study examines how new social movements that emerged in the second half of the 20th century gained a political character through environmental movements, and how this process paved the way for the birth of green politics. The main aim of the study is to explain the conditions under which new social movements emerged and, in this context, to reveal the impact of environmental movements on the political sphere. In this context, the transformation process of the ecological movement into a political ideology and party organization is evaluated through the example of the German Green Party. The study analyzes the development of environmental movements within the framework of new social movements theory; it addresses the process of institutionalization of ecological thought in the political sphere. Accordingly, the fundamental principles and political practices of green ideology are examined. The contribution of this study to the literature lies in its holistic approach to the transition process from environmental movements to green politics, systematically revealing the institutionalization dynamics of ecology-based politics, particularly through the example of the German Green Party. A qualitative approach based on a literature review has been adopted as the method. Academic studies and historical developments have been examined to analyze how environmental movements were transferred to the political sphere. The central problem addressed in this study is how environmental movements transformed from social protests into political ideologies and party organizations. The findings demonstrate that the increasing global nature of environmental problems and the social and ecological challenges created by modernization have been decisive in the emergence of new social movements. The ecological movement has evolved from a mere civil initiative aimed at environmental protection into a school of thought advocating alternative lifestyles and criticizing existing political systems. In this process, environmental movements have formed a strong civil society network and, as a result of their search for political representation, have paved the way for the emergence of green parties. Consequently, the study reveals that environmental movements have acquired a political identity over time, and that green politics is a significant product of these new social movements. The example of the German Green Party offers an important experience in demonstrating that environmental movements can integrate into the political system and develop an alternative understanding of politics. This shows that environmental problems today should be considered not only as environmental issues but also as political and social matters.

Anahtar Kelimeler

• New Social Movements
• Environmental Movements
• Green Politics
• German Green Party
• Political Institutionalization

Kaynakça

1. Bahro, R.(1989). Nasıl Sosyalizm? Hangi Yeşil? Niçin Tinsellik? (Çev. Tanıl Bora), Ayrıntı Yayınları.
2. Becker-Schaum, C. (2006). The Origins of the German Greens. In F. Zelko & C. Brinkmann (Eds.), Green Parties: Reflections On The First Three Decades. Heinrich Böll Foundation. https://www.ghi-dc.org/fileadmin/publications/Other/green-parties.pdf
3. Bomberg, E. (1998). Green Parties And Politics in the European Union. Routledge.
4. Bora, T. (1988). Yeşiller ve Sosyalizm. İletişim Yayınları.
5. Cartel, N. (2007). The Politics of Environment, Cambridge University Press, New York. https://doi.org/10.1017/CBO9780511819179
6. Castells, M. (2006). Enformasyon Çağı: Ekonomi, Toplum ve Kültür İkinci Cilt: Kimliğin Gücü. (Çev. Ebru Kılıç), İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları. https://iletisimkutuphanem30419862.wordpress.com/wp-content/uploads/2018/01/manuel-castells-kimlic49fin-gc3bccc3bc.pdf
7. Demir, Ö., & Acar, M. (2005). Sosyal Bilimler Sözlüğü. Adres Yayınları.
8. Frankland, E. G. (1995). Germany: The Rise, Fall And Recovery of Die Grünen. In D. Richardson & C. Rootes (Eds.), The Green Challenge. Routledge. https://www.taylorfrancis.com/chapters/edit/10.4324/9780203976999- 11/germany-rise-fall-recovery-die-gr%C3%BCnen-gene-frankland

9. Görmez, K. (2003). Çevre Sorunları ve Türkiye. Gazi Kitabevi.
10. Haklı, S.Z. (2017). Yeşil Düşüncenin İktidarı: Alman Yeşiller Partisi. In H. Olgun & O. İmga (Ed.), Yeşil ve Siyaset & Siyasal Ekoloji Üzerine Yazılar. Liberte Yayınları.
11. Heywood, A. (2014). Küresel Siyaset. Adres Yayınları.
12. Heywood, A. (2015). Siyaset. Adres Yayınları.
13. Kaplan, A. (1999). Küresel Çevre Sorunları ve Politikaları, Mülkiyeliler Birliği Vakfı Yayınları.
14. Keleş, R. (1997). Çevre ve Siyaset. İçinde R. Keleş (Yay. haz.), İnsan Çevre Toplum (ss. 236-286). İmge Kitabevi.
15. Keleş, R. ve Can Hamamcı (2005). Çevre Politikası, İmge Kitabevi.
16. Lang, A. (2013). Germany’s 2013 Election: Shaping The Future?, House of Commons Library, London. https://researchbriefings.files.parliament.uk/documents/RP13-73/RP13-73.pdf
17. Müller-Rommel, F. (1994). Green Parties Under Comparative Perspective, Working Paper, Barcelona. https://ddd.uab.cat/pub/worpap/1994/hdl_2072_1368/ICPS99.pdf
18. Müller-Rommell, F. (1989). Green Parties and Alternative Lists Under Cross-National Perspective, New Politics in Western Europe, Ed. Ferdinand Müller- Rommel, Westview Press, San Francisco. https://www.taylorfrancis.com/chapters/edit/10.4324/9780429044298-1/green-parties-alternative-lists- cross%E2%80%93national-perspective-ferdinand-m%C3%BCller-rommel
19. Ökmen, M. (2004). Politika ve Çevre. İçinde M. C. Marin & U. Yıldırım (Ed.), Çevre Sorunlarına Çağdaş Yaklaşımlar (ss. 327-368). Beta. https://www.mustafaokmen.org/images/stories/YAYINLAR/KENTLESME- CEVRE/CEVRE-SORUNLARA-CAGDAS-YAKL.pdf
20. Önder, T. (2003a). Ekoloji, Toplum ve Siyaset. Odak Yayınevi.
21. Önder, T. (2003b). Yeşil Siyaset. In M. Türköne (Ed.), Siyaset. Lotus Yayınları.
22. Özer, M. (2001). Derin Ekoloji. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 10(4), 61-79. https://www.researchgate.net/profile/Mehmet-Oezer- 10/publication/348010287_Derin_Ekoloji/links/5fece32592851c13fed7d3f2/Derin-Ekoloji.pdf
23. Parkin, S. (2006). The Origins And Future Of Green Parties: The UK, Europe and Beyond. In F. Zelko & C. Brinkmann (Eds.), Green Parties: Reflections On The First Three Decades. Heinrich Böll Foundation. https://www.ghi-dc.org/fileadmin/publications/Other/green-parties.pdf
24. Radcliffe, J. (2000). Green Politics: Dictatorship or Democracy?, Macmillan Press, London. https://www.amazon.com/Green-Politics-Dictatorship-Democracy-Radcliffe/dp/0333739418
25. Şakacı, B. K. (2010). Düşünceden partileşmeye Yeşiller. Çalışma Ortamı Dergisi. https://calismaortami.fisek.org.tr/icerik/dusunceden-partilesmeye-yesiller/
26. Şimşek, C. M. (1993). Yeşiller. Der Yayınları.
27. Touraine, A. (2002). Modernliğin Eleştirisi (H. T. Tanrıöver, Çev.). Yapı Kredi Yayınları.
28. Üste, R. B. (2015). Doğanın Siyaset Paradigması: Yeşil ve Siyaset. Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, 7(2), 38-54. https://izlik.org/JA78BM62EY
29. Wall, D. (2010). The No Nonsense Guide to Green Politics, New Internationalist, Oxford. https://padlet- uploads.storage.googleapis.com/1712423973/cfa9346bb830420293dbb34c0f65f9e2/_No_nonsense_guides_ _Wall__Derek___No_Nonsense_Guide_to_Green_Politics_New_Internationalist__2014_.pdf