SEX-BASED WAGE DISCRIMINATION IN TURKISH LABOR MARKET: DIFFERENCES NUTS LEVEL 1 REGIONS

Öz

Gender-based wage discrimination is one of the important problems that harm the individual improvement of women, prevent their integration with the society and make the development of the economy difficult. In the present study, it was aimed to determine gender-based wage discrimination and regional differences using the TUIK Household Labor Force Survey data set of 2015. By using Blinder-Oaxaca decomposition method, three different models were created and it was determined that the wage difference was caused mainly by discrimination based on gender. Wage discrimination was mostly observed in East Marmara, West Marmara and Aegean regions. In Western Anatolia, the Mediterranean, Central Anatolia and Western Black Sea regions, although there was an effect on the increase of women's wages, it was determined that men had higher wages due to gender discrimination against women.

Anahtar Kelimeler

• Wage Discrimination,Blinder-Oaxaca Decomposition Method,Gender Discrimination

TÜRKİYE'DE EMEK PİYASALARINDA CİNSİYETE DAYALI ÜCRET AYRIMCILIĞI: IBBS DÜZEY 1'e GÖRE FARKLILIKLAR

Öz

Cinsiyete dayalı ücret ayrımcılığı, kadınların bireysel gelişimlerine zarar veren, toplum ile bütünleşmelerini engelleyen ve ekonominin gelişmesini zorlaştıran önemli sorunlardan biridir. Mevcut çalışmada 2015 yılı TÜİK Hanehalkı İşgücü Anket veri seti kullanılarak cinsiyete dayalı ücret ayrımcılığı ve bölgesel farklılıkların tespit edilmesi amaçlanmıştır. Blinder-Oaxaca ayrıştırma yöntemi kullanılarak üç farklı model oluşturulmuş ve ücret farkının büyük oranda cinsiyete dayalı ayrımcılıktan kaynaklandığı tespit edilmiştir. Ücret ayrımcılığının en fazla Doğu Marmara, Batı Marmara ve Ege bölgelerinde olduğu görülmüştür. Batı Anadolu, Akdeniz, Orta Anadolu ve Batı Karadeniz bölgelerinde ise kadınların ücretlerinin artması yönünde bir etki tespit edilmesine rağmen, kadınlar aleyhine var olan cinsiyet ayrımcılığı nedeniyle erkeklerin daha yüksek ücret aldıkları tespit edilmiştir. 

Anahtar Kelimeler

• Ücret Ayrımcılığı,Blinder-Oaxaca Ayrıştırma Yöntemi,Cinsiyet Ayrımcılığı

Kaynakça

1. Aktaş. Y. (2015). İnsan Kaynakları Yönetimine Giriş. Bir Bakışta İnsan Kaynakları Yönetimi (Ed. Ekrem Ersin Cesur. Esra Cesur ve Ergün Özkan). 7-86. Dora Yayınları. Bursa.
2. Alonso. N., Trillo. D. (2014). Women. Rural Environment and Entrepreneurship. Procedia Social and Behavioral Sciences. 161. 149-155.
3. Aytaç. S., Keser. A. (2017). Çalışma Yaşamında Kariyer. Umuttepe Yayınları. Kocaeli.
4. Biçerli. M.K. (2007). Çalışma Ekonomisi. Beta Yayınları. İstanbul.
5. Blinder. A.S. (1973). Wage Discrimination: Reduced Form and Structural Estimates. The Journal of Human Resources. 8(4). 436-455.
6. Böckerman. P., Skedinger. P., Uusitalo. R. (2018). Seniority Rules. Worker Mobility and Wages: Evidence from Multi-country Linked Employer-employee Data. Labour Economics. 51. 48-62.
7. Cergibozan. R., Özcan. Y. (2012). Türkiye için Bölgelere Göre Ücret Ayrıştırma Analizi: Ekonometrik Yaklaşım. Kırklareli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi. 1(1). 27-48.
8. Çelik Uğuz. S., Topbaş. F. (2016). Turizmde Kadın İstihdamı ve Ücret Ayrımcılığı: Karşılaştırmalı Bir Analiz. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi. 27(1). 62-78.

9. Demirkaya. H., Konakay. G. (2015). Ücret ve Ödemeler Yönetimi. İnsan Kaynakları Yönetimi (Ed. Ali Akdemir ve Harun Demirkaya). 341-378. Orion Yayınları. İstanbul.Dergipark (2018). http://dergipark.gov.tr (Erişim tarihi: 02.12.2018).
10. Duman. A. (2018). Education Mismatches in the Labor Markets and Their Impact on Wages across Sectors: Evidence from Turkey. Sosyoekonomi. 26(37). 227-242.
11. Eraslan. V. (2012). Türkiye İşgücü Piyasasında Ücret Seviyesinde Cinsiyet Ayrımcılığı: Blinder-Oaxaca Ayrıştırma Yöntemi. İktisat Fakültesi Mecmuası. 62(1). 231-248.
12. Ertürk. E.M. (2017). Toplumsal Cinsiyet. Davranış Bilimleri (ed. Memet Zencirkıran). 377-407. Dora Yayınları. Bursa.
13. Grune. J.A., Reder. N. (1983). Pay Equity: An Innovative Public Policy Approach to Eliminating Sex-Based Wage Discrimination. Public Personnel Management Journal. 12(4). 395-403.
14. Hisarcıklılar. M., Ercan. H. (2005). Gender Based Wage Differentials in Turkey. Bilgi. 10(1). 45-62.
15. Hofer. H., Titelbach. G., Winter-Ebmer. R. (2014). Wage Discrimination against Immigrants in Austria? ECONSTOR Working Paper. No: 1406. Linz. Austira.
16. Işığıçok. Ö. (2005). XXI. Yüzyılda İstihdam ve İnsana Yakışır İş. Ezgi Kitabevi. Bursa.
17. Işığıçok. Ö. (2007). Sosyal Diyalog. Ezgi Kitabevi. Bursa.
18. Kampelmann. S., Rycx. F. (2018). New Evidence on Wage Discrimination against Immigrants on the Belgium Labour Market. Ipswich Policy Note III. Bruxelles. Belgium.
19. Kaya. G., Selim. R. (2018). The Gender Wage Inequality in Turkey. PressAcademia Procedia. 7(2018). 408-413.
20. Keser. A. (2011). Çalışma Psikolojisi. Ekin Yayınları. Bursa.
21. Keser. A., Kümbül Güler. B. (2016). Çalışma Psikolojisi. Umuttepe Yayınları. Kocaeli.
22. Koray. M. (2005). Sosyal Politika. İmge Kitabevi. Ankara.
23. Mercan. M.A., Karakaş. M. (2015). Industry-Level Female-Male Wage Gap in Turkey. Bilig. 73. 157-170.
24. Navarro-Gómez. M.L., Rueda-Narváez. M.F. (2014). Sexual-Based Wage Discrimination when Educational Outcomes are Endogenous: The Spanish Case. Procedia Social and Behavioral Sciences. 116. 1869-1874.
25. Newell. A., Reilly. B. (1996). The Gender Wage Gap in Russia: Some Empirical Evidence. Labour Economics. 3(3). 337-356.
26. Oaxaca. R. (1973). Male-Female Wage Differentials in Urban Labor Markets. International Economic Review. 14(3). 693-709.
27. OECD (2018). Labour Force Participation Rate by Sex. https://stats.oecd.org (Erişim Tarihi: 03.12.2018).
28. Önsal. N. (2017). Endüstri İlişkileri Sözlüğü. Türk Metal Sendikası Yayınları. Ankara.
29. Özbay Daş. Z., Doğruel. F. (2017). Türkiye’de Ücret Eşitsizliği: 1994-2011 Döneminde Ne Değişti? Marmara İktisat Dergisi. 1(2). 171-194.
30. Schober. T., Winter-Ebmer. R. (2011). Gender Wage Inequality and Economic Growth: Is There Really a Puzzle? – A Comment. World Development. 39(8). 1476-1484.
31. Seguino. S. (2000). Gender Inequality and Economic Growth: A Cross- country Analysis. World Development. 28(7). 1211–1230. Sosyal Bilimler Veri Tabanı (2018). http://trdizin.gov.tr/search/searchResults.xhtml (Erişim tarihi: 02.12.2018).
32. Soysal. P. (2015). İşgücünün Kadınsılaşması: Varsıl Kürenin Yoksul Yerlileri. Bir Bakışta İnsan Kaynakları Yönetimi (Ed. Ekrem Ersin Cesur. Esra Cesur ve Ergün Özkan). 331-356. Dora Yayınları. Bursa.
33. Thevenon. O. (2009). Increased Women’s Labour Force Participation in Europe: Progress in the Work-Life Balance or Polarization of Behaviours? Population. 64(2). 235-272.
34. Tokol. A. (2017). Günümüz Türkiye’sinde Temel Sosyal Sorunlar ve Sosyal Politika Uygulamaları. Dünden Bugüne Türkiye’nin Toplumsal Yapısı (Ed. Memet Zencirkıran). 429-451. Dora Yayınları. Bursa.
35. Topbaş. F. (2003). Emek Piyasalarında Cinsiyete Dayalı Ücret Ayrımcılığı ve Türkiye Örneği. Karadeniz Teknik Üniversitesi. Sosyal Bilimler Enstitüsü. Yüksek Lisans Tezi.
36. Ulusal Tez Veri Tabanı (2018). https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/ (Erişim tarihi: 02.12.2018).
37. Walani. S.R. (2015). Global Migration of Internationally Educated Nurses: Experiences of Employment Discrimination. International Journal of Africa Nursing Sciences. 3(2015). 65-70.
38. Wang. H., Guo. F., Cheng. Z. (2015). A Distributional Analysis of Wage Discrimination against Migrant Workers in China’s Urban Labour Market. Urban Studies. 52(13). 2383-2403.
39. Yahmed. S.B. (2018). Formal but Less Equal. Gender Wage Gaps in Formal and Informal Jobs in Urban Brazil. World Development, 101. 73-87.
40. Yamak. N., Topbaş. F. (2004). Kadın Emeği ve Cinsiyete Dayalı Ücret Ayrımcılığı. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi. 18(3-4). 143-156.
41. Yun. M.S. (2005). A Simple Solution to the Identification Problem in Detailed Wage Decompositions. Economic Inquiry 43. 766-772.
42. Zencirkıran. M. (2017). Sosyoloji. Dora Yayınları. Bursa.