TR
EN
SANAL İLETİŞİM, SANAL İŞ BİRLİĞİ VE ÖRGÜTSEL SOSYALLEŞME ARASINDAKİ İLİŞKİLERİN BELİRLENMESİ
Öz
Hızla gelişen elektronik iletişim araçlarıyla birlikte örgütlerdeki işgörenler arasında iş birliği sanal hale gelmiştir. Geleneksel elektronik etkileşim, beraberinde örgütsel sosyalleşmenin de sanal dönüşümünü ortaya çıkarmaktadır. Örgütsel sosyalleşme, işgörenin iş arkadaşlarına, iş ortamına ve işine uyum sağlamasıyla açıklanan, sürekli değişen ve gelişen, dinamik bir süreçtir. Bu dinamik sürecin, sanal iletişim yoluyla nasıl sağlandığı veya sanal iletişim ve sanal iş birliğinden ne derece etkilendiğinin anlaşılmasının ve sanal iletişim yoluyla sanal iş birliği ve örgütsel sosyalleşmenin, işgörene sağladığı katkının, önümüzdeki süreçte birçok araştırmaya konu edilebilecek nitelikte olduğu değerlendirilmektedir. Sanal iletişim yoluyla gerçekleşecek sanal iş birliği ve/veya örgütsel sosyalleşme sürecinin olumlu bir şekilde gelişmesi, işgören ve kurum açısından yeni fırsatlar yaratacaktır. Olumsuz şekillenmesinde ise işgören ve kurum, karşı karşıya olduğu tehditler ile baş etmek zorunda kalacaktır. Bu nedenle sanal iletişimin sanal iş birliği ve örgütsel sosyalleşmeye etkilerinin anlaşılması; işgörenin iş tatmini ekseninde, kurumsal verimliliğin ve kalitenin yükseltilmesinin analizi yönüyle önem taşımaktadır. Bu çalışmanın amacı, sanal iletişim araçlarının örgüt üyeleri arasında sanal iş birliğini ve örgütsel sosyalizasyonu nasıl etkilediğini göstermektir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Adams, E.J. (2023). Social media communication and national integration. Synergy: Cross-Disciplinary Journal of Digital Investigation, 1(1), 70-77.
- Agarwal, S. (2024). The profound impact of virtual communication technologies on team collaboration in the contemporary work environment. International Journal of Embedded Systems & Emerging Technologies, 10(1), 45-60.
- Ajzen, M., Taskin, L. (2021). The re-regulation of working communities and relationships in the context of flexwork: a spacing identity approach. Information and Organization. 31(4), 100364.
- Alavi, M. (1994). Computer-mediated collaborative learning: An empirical evaluation. MIS Quarterly, 18, 159-174. Al-Khateeb, B.A.A. (2024). E-collaboration and academic performance of lecturers: evidence from a Jordanian University. International Journal of e-Collaboration, 20(1), 1-15.
- Anandarajan, A. ve Anandarajan, M. (2010). An overview of e-research collaboration. In Anandarajan, M., ve Anandarajan, A. (Eds.), E-Research collaboration (pp. 3-13), Berlin, Germany: Springer-Verlag. doi:10.1007/978-3- 642-12257-6_1
- Anandarajan, M. ve Arinze, B. (2010). Creation of social capital in a web based virtual research environment. In Anandarajan, M., ve Anandarajan, A. (Eds.), E-Research collaboration (pp. 303-314). Berlin, Germany: Springer- Verlag. doi:10.1007/978-3-642-12257-6_19
- Anderson, J. (2017). The impact of virtual communication tools on team collaboration. Journal of Communication Technology, 23(4), 567-589.
- Arinze, B. (2012). E-Research collaboration in academia and industry. International Journal of e-Collaboration, 8(2), 1-13.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
Örgütsel Davranış
Bölüm
Derleme
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
31 Aralık 2024
Gönderilme Tarihi
9 Eylül 2024
Kabul Tarihi
12 Aralık 2024
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2024 Cilt: 8 Sayı: 1