THE TURKISH NATIONAL ANTHEM AND THE POLITICS OF NATION-BUILDING AND LEGITIMACY IN THE EARLY REPUBLIC

Öz

This article examines the Turkish National Anthem as a constitutive element of nation-building and political legitimacy in early Republican Türkiye. It conceptualizes the anthem as a symbolic and ritualized practice embedded in the institutional and everyday reproduction of national belonging, and argues that legitimacy in modern nation-states is sustained through the interaction of symbolic forms, ritual performance, and pedagogical infrastructures. The study adopts a multi-theoretical framework drawing on Anderson’s imagined communities, Hobsbawm’s invented traditions, Billig’s banal nationalism, Smith’s ethno-symbolism, and Kertzer’s theory of ritual and political power. These perspectives frame national anthems as embedded mechanisms of identity and authority reproduction. Empirically, it situates the anthem within early Republican transformations, focusing on its embedding in education, ceremonies, and cultural reform. It argues that the anthem contributed to routinized national identity, affective synchronization, and symbolic reinforcement of legitimacy, in a relational and context-dependent manner. By integrating international and Türkiye-specific literature, the article addresses a gap in comparative nationalism studies and extends debates on symbolic governance in non-Western contexts.

Anahtar Kelimeler

• Turkish National Anthem
• Nation-Building
• Banal Nationalism
• Early Republic of Türkiye
• National Symbols

Türk Milli Marşı’nın Erken Cumhuriyet Döneminde Ulus İnşası ve Siyasal Meşruiyet Politikaları

Öz

Bu makale, Türk Milli Marşı’nı erken Cumhuriyet döneminde ulus inşası ve siyasal meşruiyetin oluşumunda kurucu bir unsur olarak incelemektedir. Çalışma, marşı yalnızca araçsal bir ideolojik aktarım mekanizması olarak değil, ulusal aidiyetin kurumsal ve gündelik yeniden üretimine içkin sembolik ve ritüelleşmiş bir pratik olarak kavramsallaştırmaktadır. Bu doğrultuda, modern ulus-devletlerde siyasal meşruiyetin; sembolik formlar, ritüel performanslar ve pedagojik altyapılar arasındaki etkileşim yoluyla sürdürüldüğü ileri sürülmektedir. Araştırma, Anderson’ın hayali cemaatler yaklaşımı, Hobsbawm’ın icat edilmiş gelenekler kuramı, Billig’in banal milliyetçilik kavramsallaştırması, Smith’in etno-sembolcü yaklaşımı ile Kertzer’in ritüel ve siyasal iktidar teorisini bir araya getiren çok katmanlı bir teorik çerçeveye dayanmaktadır. Bu perspektifler, milli marşları kimlik ve otorite üretiminin kurumsallaşmış sembolik mekanizmaları olarak değerlendirmektedir. Çalışma ampirik olarak marşı; eğitim, törenler ve kültürel reformlar bağlamındaki kurumsal yerleşikliği üzerinden erken Cumhuriyet dönüşümleri içerisinde konumlandırmaktadır. Bu bağlamda marşın, ulusal kimliğin rutinleşmesine, kolektif duygusal eşzamanlılığın oluşmasına ve siyasal meşruiyetin sembolik olarak pekişmesine ilişkisel ve bağlama bağlı biçimde katkı sunduğu ileri sürülmektedir. Uluslararası literatür ile Türkiye’ye özgü çalışmaları bir araya getiren makale, karşılaştırmalı milliyetçilik çalışmalarındaki önemli bir boşluğu doldurmakta ve Batı dışı bağlamlarda sembolik yönetişim tartışmalarına katkı sağlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Türk Milli Marşı
• Ulus İnşası
• Banal Milliyetçilik
• Erken Cumhuriyet Türkiyesi
• Ulusal Semboller

Kaynakça

1. Ahmad, F. (1993). The making of modern Türkiye. Routledge.
2. Althusser, L. (1971). Ideology and ideological state apparatuses. In L. Althusser, Lenin and philosophy and other essays (pp. 127–186). Monthly Review Press.
3. Alexander, J. C. (2004). Cultural trauma and collective identity. University of California Press.
4. Anderson, B. (2006). Imagined communities: Reflections on the origin and spread of nationalism (Rev. ed.). Verso.
5. Berkes, N. (1964). The development of secularism in Turkey. McGill University Press.
6. Billig, M. (1995). Banal nationalism. Sage Publications.
7. Bora, T. (2017). Cereyanlar: Türkiye’de siyasi ideolojiler. İletişim Yayınları.
8. Bourdieu, P. (1991). Language and symbolic power. Harvard University Press.

9. Ceride-i Resmiye. (1921, 21 Mart). İstiklâl Marşı [official gazette publication of the national anthem text].
10. Durkheim, É. (1995). The elementary forms of religious life (K. E. Fields, Trans.). Free Press. (Original work published 1912)
11. Edelman, M. (1964). The symbolic uses of politics. University of Illinois Press.
12. Eisenstadt, S. N. (1966). Modernization: Protest and change. Prentice-Hall.
13. Fox, J. E., & Miller-Idriss, C. (2008). Everyday nationhood. Ethnicities, 8(4), 536–563. https://doi.org/10.1177/1468796808088925
14. Geertz, C. (1973). The interpretation of cultures. Basic Books.
15. Gellner, E. (1983). Nations and nationalism. Cornell University Press.
16. Gökalp, Z. (1968). Turkism, nationalism and modernization: Selected writings (R. Devereux, Trans.). Columbia University Press.
17. Hanioğlu, M. Ş. (2011). Atatürk: An intellectual biography. Princeton University Press.
18. Hobsbawm, E. J., & Ranger, T. (Eds.). (1983). The invention of tradition. Cambridge University Press.
19. İnan, A. (1931). Vatandaş için medeni bilgiler. Devlet Matbaası.
20. Karpat, K. H. (2001). The politicization of Islam: Reconstructing identity, state, faith, and community in the late Ottoman state. Oxford University Press.
21. Kertzer, D. I. (1988). Ritual, politics, and power. Yale University Press.
22. Lewis, B. (1968). The emergence of modern Türkiye. Oxford University Press.
23. Maarif Vekâleti. (1920, 25 Ekim). Millî marş güftesi müsabakası hakkında vilâyetlere tamim. [Circular announcing the national anthem competition, signed by the Minister of Education, Dr. Rıza Nur; published in Hâkimiyet-i Milliye, 25 October 1920].
24. Machin, D. (2017). Music and sound as discourse and ideology: The case of the national anthem. In R. Wodak & B. Forchtner (Eds.), The Routledge handbook of language and politics. Routledge.
25. Mardin, Ş. (2006). Religion, society, and modernity in Turkey. Syracuse University Press.
26. Marsland, D. (2001). National symbols. In A. S. Leoussi (Ed.), Encyclopaedia of nationalism. Routledge.
27. Mehmet Emin. (1930). Yurt bilgisi. Kanaat Kütüphanesi.
28. Meşeci-Giorgetti, F. (2020). Nation-building in Türkiye through ritual pedagogy: The late Ottoman and early Turkish Republican era. History of Education.
29. Rippon, T. J. (2005). Do national anthems educate for a culture of peace or a culture of war? Culture of Peace Online Journal, 1(1), 34–39.
30. Smith, A. D. (2009). Ethno-symbolism and nationalism: A cultural approach. Routledge.
31. Türkiye Büyük Millet Meclisi [TBMM]. (1921, 12 Mart). Zabıt Ceridesi, Dönem 1, İçtima 2 [Parliamentary minutes recording the deliberation and adoption of the national anthem].
32. Tilly, C. (1992). Coercion, capital, and European states, AD 990–1992. Blackwell.
33. Torney-Purta, J., Lehmann, R., Oswald, H., & Schulz, W. (2001). Citizenship and education in twenty-eight countries: Civic knowledge and engagement at age fourteen. IEA.
34. Turner, V. (1969). The ritual process: Structure and anti-structure. Aldine.
35. Üstel, F. (2004). “Makbul vatandaş”ın peşinde: II. Meşrutiyet’ten bugüne vatandaşlık eğitimi. İletişim Yayınları.
36. Waterman, S. (2020). National anthems and national symbolism: Singing the nation. In S. Brunn & R. Kehrein (Eds.), The handbook of the changing world language map. Springer.
37. Wozniak, A. M. (2023). Orienting a nation: The Turkish National Anthem controversies. Music & Politics. https://doi.org/10.3998/mp.4573
38. Zerubavel, E. (1997). Social mindscapes: An invitation to cognitive sociology. Harvard University Press.
39. Zürcher, E. J. (2004). Türkiye: A modern history (3rd ed.). I.B. Tauris.