A PSYCHOANALITIK READING OF THE FOLKTALE “KÊZ XATÛN” THROUGH FREUD’S THEORY
Abstract
This article analyzes the folkloric tale “Kêz Xatûn” within the framework of Sigmund Freud’s psychoanalytic theory. The study examines the story through Freud’s core concepts: the unconscious, id, ego, superego, psychosexual development, life and death drives, and defense mechanisms. The article also examined the tale within the framework of Freud's views on mourning and melancholy. Kêz Xatûn is portrayed as a beautifull woman suffering from loneliness who embarks on a journey in search of a partner. The men she encounters fail to offer a foundation for a healthy marriage—except for Mişko. Mişko, with his gentle and sensitive demeanor, symbolizes a secure and nurturing relationship. However, the marriage is short-lived and ends in tragedy when Kêz Xatûn falls into a boiling cauldron and dies. The stick, goad and club in the tale are interpreted as phallic; the fear of water and the cauldron are interpreted as symbols of the death drive and repressed fears. Thus, the article suggests that a folkloric tale can serve as a reflection of deep psychological, sexual, and social dynamics and examines this narrative through Freud’s psychoanalytic lens.
Keywords
KÊZ HATUN MASALININ FREUD’UN PSİKANALİTİK KURAMINA GÖRE ANALİZİ
Öz
Bu makale, folklorik “Kêz Hatun” masalını Sigmund Freud’un psikanalitik kuramı çerçevesinde yorumlamaktadır. Makale, Freud’un temel kavramları olan; bilinçdışı, id, ego, süperego, psikoseksüel gelişim, yaşam ve ölüm dürtüleri ile savunma mekanizmaları üzerinden masalı analiz etmektedir. Bununla beraber makale masalı Freud’un yas ve melankoli ile ilgili görüşleri çerçevesinde de ele almıştır. Kêz Hatun, yalnızlıktan mustarip çok güzel bir kız olarak betimlenmekte ve bir eş arayışıyla yola çıkmaktadır. Karşılaştığı erkekler, sağlıklı ve güvenli bir evlilik kurma potansiyeli taşımaz; yalnızca Mişko (fare) bu arayışa karşılık verir. Mişko, nazik ve duyarlı yaklaşımıyla güvenli bir ilişkiyi temsil eder. Ancak bu evlilik kısa sürer ve trajik bir şekilde sona erer. Kêz Hatun, bir kazan içine düşerek hayatını kaybeder. Masalda geçen değnek, üvendire ve sopa fallik; sudan korkma ve kazan ise ölüm dürtüsü ile bastırılmış korkuların sembolleri olarak yorumlanmaktadır. Bu yönüyle makale, folklorik bir anlatının derin bir psikolojik, cinsel ve toplumsal alan olarak ele alınabileceğini ortaya koymakta ve bunu Freud’un psikanalitik bakış açısıyla incelemektedir.
Anahtar Kelimeler
ANALÎZA ÇÎROKA KÊZ XATÛNÊ JI ALÎYÊ TEORIYA PSÎKANALÎTÎK YA FREUD VE
Öz
Ev gotar çîroka folklorîk a “Kêz Xatûn” di çarçoveya teoriya psîkanalîtîk a Sigmund Freud de şîrove dike. Gotar, li ser bingehên sereke yên teoriya Freud; derhişî, îd, ego, superego, geşedana psîkoseksuel, nihiçka jiyanê û mirinê û mekanîzmayên berevaniyê, çîrokê analîz dike. Wekî din gotar çîrokê di çarçoveya fikren Freud ên li ser şîn û melankoliye de jî dinirxîne. Kêz Xatûn wekî keçikek pir xweşik ku ji tenêtiyê aciz bûye û bi vê daxwazê ji bo dîtina hevserekî/mêrekî dest bi gerê dike tê nîşandan. Mêrên/Nêrên ku di vê lêgerînê derdikevin pêş wê ji bo avakirina zewaceke ewledar wê tetmîn nakin ji bilî Mişko. Mişko bi nêzîkatiyeke nerm û hesas têkiliyeke ewle temsîl dike. Ev zewaca ku demekî kin berdewam dike bi rengekî trajîk bi dawî dibe. Kêz Xatûn di nava dîzikê de dimire. Mişrag, misas û şiv ku di çîrokê de derbas dibin, wekî sembolên falîk; tirsa avê û dîzik wekî sembolên nihiçka mirinê û tirsên tepisandî tên şîrovekirin.)Bi vî awayî, gotar dîyar dike ku çîrokek folklorîk dikare wekî qadeke derhişiya derûnî, zayendî û civakî bê bikaranîn û em di vê gotarê de bi nêrîna Freud a psikanalîtîk vê yekê analîz dikin.
Anahtar Kelimeler