İŞ BİRLİKÇİ İNTERNET TEMELLİ ÖĞRENME ORTAMININ KIRKPATRICK DEĞERLENDİRME MODELİNE GÖRE DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

Araştırmanın genel amacı, eş zamanlı ve eş zamansız çevrim içi öğrenme araçlarının kullanıldığı bireysel ve iş birlikçi problem temelli öğrenme ortamlarının öğrencilerin doyum, öğrenme ve proje geliştirme düzeylerine etkilerini ortaya koymaktır. Bu araştırmanın çalışma grubunu, Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Öğretmenliği Eğitimde Bilgi Teknolojileri I dersini alan 41 öğrenci oluşturmuştur. Araştırmada öğrenme ortamına ilişkin genel doyum puanlarının bulunulan gruba göre değişip değişmediği ile ilgili araştırma sorusunda ilişkisiz örneklemler için t-testi kullanılmış; elde edilen bulgulara göre, öğrencilerin bulundukları öğrenme grubundaki öğrenme ortamına ilişkin genel doyum puanları, öğrenme grubuna göre anlamlı bir farklılık göstermemiştir [t(39)=0.633; p > .05]. Araştırmada öğrenme ortamına ilişkin öğrencilerin akademik başarı puanlarının bulunulan gruba göre değişip değişmediği ile ilgili araştırma sorusunda karışık ölçümler için iki faktörlü ANOVA kullanılmış; elde edilen bulgulara göre, öğrencilerin bulundukları öğrenme grubundaki öğrenme ortamına ilişkin akademik başarı puanları öğrenme grubuna göre anlamlı bir farklılık göstermemiştir [F(1,39)=.18; p > .05]. İş birlikçi öğrenme ortamında bulunan deneklerin proje geliştirme başarılarının bireysel öğrenme ortamında bulunan deneklere göre anlamlı farklılık gösterdiği bulunmuştur [F(1,39)=19.24; p < .05]. Bu farklılık iş birlikçi problem temelli öğrenme ortamı lehinedir. İş birlikçi öğrenme ortamında bulunan deneklerin kaliteli proje geliştirme başarılarının bireysel öğrenme ortamında bulunan deneklere göre farklı olduğu görülmüştür [F(1,39)=363.70; p < .05]. Yine bu farklılık iş birlikçi problem temelli öğrenme ortamı lehinedir.

Anahtar Kelimeler

• İş birlikçi öğrenme, problem temelli öğrenme, İnternet temelli öğrenme, Kirkpatrick değerlendirme modeli, dereceli puanlama anahtarı

EVALUATION OF COOPERATIVE INTERNET BASED LEARNING ENVIRONMENT BASED ON KIRKPATRICK EVALUATION MODEL

Öz

The aim of the research in which 2X2 factorial experimental design used, is to investigate the effects of individual or collaborative problem-based learning using synchronous and asynchronous online learning tools on satisfaction, learning, project development and high quality project development levels of students. This study was conducted on 41 students, attending ICT in Education Course, from Gazi University Education Faculty Computer and Instructional Technology Department.. Results of the t-test analysis, related to the research question about the change of general satisfaction scores about learning environment according to the kind of the groups, showed that there was not a significant difference between satisfaction scores of the students according to the kind of the group [t(39)=0.633; p > .05]. According to the results derived from one way ANOVA, there was not a significant difference between the achievement scores of the students according to the kind of the group they participated [F(1,39)=.18; p > .05]. There was a significant difference between the project development achievement scores [F(1,39)=19.24; p < .05]. In other words, the project development achievement level of the students from cooperative learning groups were higher than the others. Also the high quality project development achievement of the cooperative group was found higher than the others [F(1,39)=363.70; p < .05].

Anahtar Kelimeler

• Cooperative learning, problem-based learning, Internet-based learning, Kirkpatrick evaluation theory, rubric

Kaynakça

1. Baskin, C. (2001). Using Kirkpatrick's four-level-evaluation model to explore the effectiveness of collaborative online group work. Paper presented at the Proceedings of the Annual Conference of the Australasian Society for Computers in Learning in Tertiary Education.
2. Bledsoe, M. D. (1999). Correlations in Kirkpatrick’s training evaluation model. (Yayınlanmamış Doktora Tezi), University of Cincinnati, United States.
3. Brown, J. S., Collins, A., & Duguid, P. (1989). Situated cognition and the culture of learning. Educational researcher, 18(1), 32-42.
4. Büyüköztürk, Ş. (2001). Deneysel desenler. Ankara: PegemA Yayıncılık.
5. Büyüköztürk, Ş. (2005). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Ankara: PegemA Yayıncılık.
6. Chin, C., & Chia, L. G. (2004). Problem‐based learning: Using students' questions to drive knowledge construction. Science Education, 88(5), 707-727.
7. Cohen, E. G. (1986). Designing groupwork: Strategies for the heterogeneous classroom. Teachers College, Columbia University New York and London: Teachers College Press.
8. Crumpacker, N. (2001). Faculty pedagogical approach, skill, and motivation in today’s distance education milieu. Online Journal of Distance Learning Administration, 4(4).

9. Deryakulu, D. (2000). Yapıcı öğrenme. İçinde: A. Şimşek (Ed.), Sınıfta Demokrasi (pp. 53-77). Ankara: Eğitim-Sen.
10. Doğan, H. (1997). Eğitimde program ve öğretim tasarımı. Ankara: Önder Matbaacilik.
11. Goldstein, I. L., & Ford, J. K. (2002). Training in organizations: Needs assessment, development, and evaluation. Belmont, CA: Wadsworth.
12. Hoffmann, B., & Ritchie, D. (1997). Using multimedia to overcome the problems with problem based learning. Instructional Science, 25(2), 97-115.
13. Hovardaoğlu, S. (2000). Davranış bilimleri için araştırma teknikleri. Ankara: VE-GA Yayınları.
14. Jacobs, G., & Small, J. (2003). Combining dictogloss and cooperative learning to promote language learning. The Reading Matrix, 3(1), 1-15.
15. Johnson, D. W., & Johnson, R. T. (1993). Gifted students illustrate what isn't cooperative learning. Educational leadership, 50(6), 60-61.
16. Jonassen, D. H., Myers, J. M., & McKillop, A. M. (1996). From constructivism to constructionism: Learning with hypermedia/multimedia rather than from it. In G. Wilson (Ed.), Constructivist learning environments: Case studies in instructional design (pp. 93-106). New Jersey: Educational Technology Publications.
17. Kirkpatrick, D. L. (1998). Evaluating training programs: the four levels (Second ed.). San Francisco, CA: Berrett-Koehler.
18. Mason, R. (2003). Global education: Out of the ivory tower. In M. G. Moore & W. G. Anderson (Eds.), Handbook of distance education (pp. 743-752). New Jersey, London: Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.
19. Matthews, C. (1989). All sides of the Issue: Activities for cooperative jigsaw groups. TESOL Quarterly, 23(3), 533-534.
20. Moran, K. A. (2004). Implementing and assessing problem-based learning in non-traditional post-secondary aviation safety curricula: A case study. (Yayınlanmamış Doktora Tezi), University of Southern California, United States.
21. Naidu, S. (2003). Designing instruction for e-learning environments. In M. G. Moore & W. G. Anderson (Eds.), Handbook of distance education (pp. 349-365). New Jersey, London: Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.
22. Oliver, R., & Omari, A. (1999, 5-8 Eylül). Replacing lectures with on-line learning: Meeting the challenge. Paper presented at the 16th Annual Conference of the Australasian Society for Computers in Learning in Tertiary Education, Brisbane, Queensland University of Technology.
23. Özdemir, S. (2005). Web ortamında bireysel ve işbirlikçi problem temelli öğrenmenin eleştirel düşünme becerisi, akademik başarı ve internet kullanımına yönelik tutuma etkileri. (Yayınlanmamış Doktora Tezi), Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
24. Parlak, Ö. (2004). İnternet temelli uzaktan eğitimde öğrenci doyumu ölçeği. (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
25. Perkins, D. (1999). The many faces of constructivism. Educational leadership, 57(3), 6-11.
26. Sage, S. M. (2000). The learning and teaching experiences in an online problem-based learning course. Paper presented at the the Annual Meeting of the American Education Research Association (AERA), New Orleans, LA.
27. Seyrek, N., & Yılmaz, A. (2001). Etkileşimli öğrenme yaklaşımı olarak katılımlı öğrenme. Eğitim ve Bilim, 26(120), 44-49.
28. Şimsek, A. (1993). The effects of learner control and group composition on student performance, interaction, and attitudes during computer-based cooperative learning. (Yayınlanmamış Doktora Tezi), University of Minnesota, Twin Cities.
29. Slavin, R. E. (1991). Synthesis of research of cooperative learning. Educational leadership, 48(5), 71-82.
30. Smith, L. B., & MacGregor, J. (1992). What is collaborative learning? In M. M. Goodsell, V.Tinto, B. L. Smith, & J. MacGregor. (Eds.), Collaborative learning: A sourcebook for higher education. Pennsylvania State University: National center on postsecondary teaching, learning, and assessment.
31. Sugrue, B., & Rivera, R. (2004). State of the Industry: The ASTD Annual Review of Trends in workplace Learning and Performance. http://oldhr.kma.or.kr/training/conf/astd_2006/data/2004 ASTD State of the Industry Report.pdf adresinden erişildi.
32. Sulaiman, F., Atan, H., Idrus, R. M., & Dzakiria, H. (2004). Problem-based learning: A study of the web-based synchronous collaboration. Malaysian Online Journal of Instructional Technology (MOJIT), 1(2), 58-66.
33. Symser, B. M. (1995). Active and collaborative learning. http://www.wpi.edu/ ~isg_501/bridgethtml adresinden erişildi.
34. Taradi, S. K., Taradi, M., Radić, K., & Pokrajac, N. (2005). Blending problem-based learning with Web technology positively impacts student learning outcomes in acid-base physiology. Advances in physiology education, 29(1), 35-39.
35. Twitchell, S., Holton, E. F., & Trott, J. W. (2000). Technical training evaluation practices in the United States. Performance Improvement Quarterly, 13(3), 84-109.
36. Ünsal, H. (2007). Harmanlanmış öğrenme etkinliğinin çoklu düzeyde değerlendirilmesi. (Yayınlanmamış Doktora Tezi), Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
37. Wilson, B. G. (1997). The postmodern paradigm. In C. R. Dills & A. J. Romiszowski (Eds.), Instructional development paradigms (pp. 297-309). Englewood Cliffs, NJ: Educational Technology Publications.