Teaching history from an intercultural perspective: An action research study

Bu çalışma, tarihin kültürlerarası bir bakış açısıyla öğretilmesinin, giderek çeşitlenen sınıflarda öğrenciler arasında eleştirel düşünme, empati ve kapsayıcılığı nasıl teşvik edebileceğini araştırmaktadır. İspanya'nın Zaragoza kentindeki bir ortaokulda yürütülen araştırmada, öğrencilerin yaklaşık yarısının yabancı kökenli olduğu bir sınıf ortamında Antik Roma’ya yönelik bir öğretim birimi tanıtılmıştır. Bu birim, aktif öğrenme yöntemlerini kültürlerarası kavramlarla bütünleştirmeyi ve tarihsel içeriği öğrencilerin gerçek yaşam deneyimleriyle ilişkilendirmeyi amaçlamıştır. LOMCE ve LOMLOE gibi İspanyol eğitim yasalarına ve çağdaş eğitim teorilerine dayanan proje, geleneksel öğretimi işbirlikçi, oyun temelli ve proje tabanlı öğrenme ile birleştiren dersler tasarlamıştır. Yaklaşım, tarihsel empati, süreklilik ve değişim, çoklu bakış açıları ve özellikle kültürlerarasılık gibi üst düzey kavramları ön plana çıkarmıştır. Bu son kavram, öğrencilerin geçmiş toplumların karmaşıklığını anlamalarına ve bunların günümüz çok kültürlü toplumlarıyla bağlantısını kurmalarına yardımcı olmuştur. Çalışma, kültürel, etnik ve dini açıdan çeşitli 18 öğrenciyi kapsamakta ve sonuçları değerlendirmek için mülakatlar ile odak grup görüşmeleri kullanılmıştır. Bulgular, öğrencilerin Antik Roma’yı sadece tarihsel bir uygarlık olarak değil, aynı zamanda çokkültürlü bir toplum olarak daha derinlemesine kavradıklarını göstermektedir. Öğrenciler, Roma’daki dini hoşgörü ile günümüz kültürel çeşitliliği arasında bağlantılar kurmuş, kölelik ve toplumsal cinsiyet rolleri gibi sosyal eşitsizlikleri sorgulamış ve tarihsel anlatıların günümüz kimliklerini nasıl şekillendirdiği üzerine düşünmüşlerdir. Kapsayıcı anlatılar ve aktif katılımı vurgulayan bu öğretim birimi, tarihsel düşünme ve vatandaşlık bilincini teşvik etmiştir. Araştırma, tarih eğitimine kültürlerarası bakış açılarının dahil edilmesinin yalnızca pedagojik bir yenilik değil, aynı zamanda çoğulcu toplumlar için bir gereklilik olduğunu ortaya koymaktadır. Öğretmenlere, müfredatlarını farklı kimlikleri yansıtacak şekilde uyarlamaları ve öğrencilere geçmişi eleştirel biçimde analiz edip demokratik ve kapsayıcı bir geleceğe aktif olarak katkı sağlama yetkinliği kazandırmaları önerilmektedir.

This study explores how teaching history through an intercultural lens can foster critical thinking, empathy, and inclusion among students in increasingly diverse classrooms. Conducted in a secondary school in Zaragoza, Spain—where nearly half of the students have foreign backgrounds—the research introduces an educational unit on Ancient Rome. The unit aimed to integrate active learning methodologies with concepts of interculturality, connecting historical content with students’ real-life experiences. Grounded in current educational theory and Spanish legislative frameworks (LOMCE and LOMLOE), the project designed lessons that combine traditional teaching with cooperative, game-based, and project-based learning. The approach emphasized meta-concepts like historical empathy, continuity and change, multiperspectivity, and, notably, interculturality. This last concept was key to helping students understand the complexity of past societies and their relevance to today’s multicultural realities. The study involved 18 students of diverse cultural, ethnic, and religious backgrounds and used interviews and focus groups to evaluate outcomes. Results demonstrated that students developed a more nuanced understanding of Ancient Rome—not only as a historical civilization but also as a multicultural society. They drew parallels between Roman religious tolerance and contemporary cultural diversity, questioned social inequalities such as slavery and gender roles, and reflected on how historical narratives shape present identities. By emphasizing inclusive narratives and active participation, the teaching unit promoted historical thinking and civic engagement. The study concludes that incorporating intercultural perspectives in history education is not just a pedagogical innovation but a necessity in plural societies. It recommends that teachers adapt curricula to reflect diverse identities and equip students with the tools to critically interpret the past and actively contribute to a democratic, inclusive future.