Investigation of the Mediations and Digital Parenting Awareness of Parents Who Have Early Childhood Children in Making their children Use Media

Öz

The purpose of this study is to determine the mediators and digital parenting awareness of parents who have children in early childhood in making their children use media. 457 parents with children in the preschool period participated in the study. The correlational survey model, one of the quantitative research methods, was used in the research. The data were collected with the early childhood parental media mediation scale, digital parenting awareness scale and personal information form. The collected data were analyzed using descriptive analysis, independent sample t-test, One Way Anova, correlation and regression tests with SPSS program. According to the results, the mediation behaviors and digital parenting awareness levels of parents who have children in early childhood in making their children use media are slightly higher than average. While there were significant differences in the digital parenting awareness and media mediation behaviors of parents who had children in early childhood according to gender, age and daily internet usage time of parents, there was no significant difference according to educational status. Also there is a positive relationship between the media mediation behaviors of parents and their awareness of digital parenting and that this relationship is statistically significant decisively. According to the regression analysis, it was concluded that parental media mediation has a positive significant effect on digital parental awareness.

Anahtar Kelimeler

• Parental
• early childhood
• media mediation
• digital parenting awareness

Erken Çocukluk Çağında Çocuğu Olan Ebeveynlerin, Çocuklarına Medya Kullandırmadaki Aracılıkları ve Dijital Ebeveynlik Farkındalıklarının İncelenmesi

Öz

çalışmanın amacı, erken çocukluk çağında çocuğu olan ebeveynlerin çocuklarına medya kullandırmadaki aracılıklarını ve dijital ebeveynlik farkındalıklarını belirlemektir. Araştırmaya okulöncesi dönemde çocuğu olan 457 ebeveyn katılmıştır. Araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılmıştır. Bu doğrultuda veriler; kişisel bilgi formu, erken çocukluk ebeveyn medya aracılık ve dijital ebeveynlik farkındalık ölçekleri ile toplanmıştır. Toplanan veriler SPSS istatistik programı ile betimsel analizler, bağımsız örneklem t testi, ANOVA, korelasyon ve regresyon testleri kullanılarak analiz edilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre erken çocukluk çağında çocuğu olan ebeveynlerin, çocuklarına medya kullandırmadaki aracılık davranışları ve dijital ebeveynlik farkındalık düzeyleri ortalamanın biraz üzerindedir. Erken çocukluk çağında çocuğu olan ebeveynlerin, dijital ebeveynlik farkındalıklarında ve çocuklarına medya kullandırmadaki aracılık davranışlarında cinsiyete, yaşa ve ebeveynlerin günlük internet kullanım sürelerine göre anlamlı farklılıklar bulunurken eğitim durumuna göre anlamlı fark bulunmamıştır. Ebeveynlerin medya aracılık davranışları ile dijital ebeveynlik farkındalıkları arasında pozitif yönde bir ilişki olduğu ve bu ilişkinin istatistiksel açıdan anlamlı olduğu görülmüştür. İlişkinin yordanmasına yönelik yapılan regresyon analiz sonuçlarına göre ebeveyn medya aracılığının dijital ebeveyn farkındalığına anlamlı bir etkisinin olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Ebeveyn
• erken çocukluk
• medya aracılık
• dijital ebeveynlik farkındalığı

Kaynakça

1. Aarsand, L. A. (2011). Parents, expertise and identity work: the media conceptualised as a lifelong learning practice. Pedagogy, Culture & Society, 19(3), 435-455.
2. Adam Karduz, F.F. & Keleşoğlu, F. (2020). Covid-19 Sürecinde Dijital Ebeveynliğin Farklı Değişkenler Açısında İncelenmesi. Internetional Social Sciences Studies Journal, 6(68), 3619-3635.
3. Anderson, M., Smith, A., & Page, D. (2016). Parents, teens and digital monitoring. Pew Research Center, January, 2016, “Parents, Teens and Digital Monitoring”
4. Akçalı, S. (2020). Çocuk ve Medya. Tüketim Toplumunda Çocukluğun Yitişi. (ss.1-12) 5. Basım. Ankara: Nobel Yayıncılık
5. Aral, N., & Doğan Keskin, A. (2018). Ebeveyn bakış açısıyla 0-6 yaş döneminde teknolojik alet kullanımının incelenmesi. Addicta: The Turkish Journal on Addictions, 5(2), 317-348.
6. Ayas, T., & Horzum, M. B. (2013). İlköğretim Öğrencilerinin İnternet Bağımlılığı ve Aile İnternet Tutumu. Turkish Psychological Counseling & Guidance Journal, 4(39).
7. Beyens, I., Valkenburg, P. M., & Piotrowski, J. T. (2019). Developmental trajectories of parental mediation across early and middle childhood. Human Communication Research, 45(2), 226-250.
8. Canbek, G. & Sarıoğlu, Ş. (2007). Çocukların ve Gençlerin Bilgisayar ve İnternet Güvenliği. Politeknik Dergisi, 10(1), 33-39.

9. Chaudron, S., & Beutel, M. (2015). Young children (0-8) and digital technology. A qualitative exploratory study across seven countries. Joint Research Centre. European Commission.
10. Chen, L., & Shi, J. (2019). Reducing harm from media: A meta-analysis of parental mediation. Journalism & Mass Communication Quarterly, 96(1), 173-193.
11. Clark, L. S. (2011). Parental mediation theory for the digital age. Communication theory, 21(4), 323-343.
12. Collier, K. M., Coyne, S. M., Rasmussen, E. E., Hawkins, A. J., Padilla-Walker, L. M., Erickson, S. E., & Memmott-Elison, M. K. (2016). Does parental mediation of media influence child outcomes? A meta-analysis on media time, aggression, substance use, and sexual behavior. Developmental Psychology, 52(5), 798.
13. Connell, S. L., Lauricella, A. R., & Wartella, E. (2015). Parental co-use of media technology with their young children in the USA. Journal of Children and Media, 9(1), 5-21.
14. Coyne, S. M., Radesky, J., Collier, K. M., Gentile, D. A., Linder, J. R., Nathanson, A. I., & Rogers, J. (2017). Parenting and digital media. Pediatrics, 140 (Supplement_2), S112-S116.
15. Çetinkaya, L., & Sütçü, S. (2016). Çocukların gözüyle ebeveynlerinin bilişim teknolojileri kullanımlarına yönelik kısıtlamaları ve nedenleri. Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry, 7(1), 79-116.
16. Demir, S., & Özmantar, M. F. (2013). Teknoloji destekli matematik öğretiminde pedagojik prensipler. Matematik eğitiminde teknoloji kullanımı, 1.
17. Demirel, Ö., Seferoğlu, S., & Yağcı, E. (2004). Öğretim Teknolojileri ve Materyal Geliştirme. Ankara: Pegem Yayıncılık.
18. Digital 2021: The Latest Insıghts Into The “State Of Digital”. https://wearesocial.com/uk/blog/2021/01/digital-2021-uk/ 27 Jan 2021
19. Duerager, A., & Livingstone, S. (2012). How can parents support children’s internet safety?. London: EU Kids Online
20. Dulkadir-Yaman, N. (2019). Çocukların bakış açısıyla internet kullanımlarına ilişkin ebeveyn arabuluculuğunun incelenmesi. Doktora tezi. Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Eskişehir.
21. Durak, H., & Seferoğlu, S. S. (2018). Ortaokul öğrencilerinin akıllı telefon kullanımları ve bağımlılık düzeyleriyle ilgili unsurları. Eğitim Teknolojisi Kuram ve Uygulama, 8(1), 1-23.
22. Eastin, M. S., Greenberg, B. S. & Hofschire, L. (2006). Parenting the internet. Journal of Communication, 56(3), 486-504.
23. Ebcin, A. (2017). Dijital dünyada ebeveyn olmak. Dijital Medya ve Çocuk, İstanbul Bilgi Üniversitesi İletişim Fakültesi. http://dijitalmedyavecocuk.bilgi.edu.tr/
24. Ergin, D. A., & Kapçı, E. G. (2019). İnternette Ana-Baba Aracılığı Ölçeği ergen ve anababa formlarının Türk örnekleminde geçerlik ve güvenirlik çalışması. Psychology, 10(2), 117-132.
25. George, D. (2011). SPSS for windows step by step: A simple study guide and reference, 17.0 update, 10/e. Pearson Education India.
26. Guven, G. C. (2018). The lived experiences of secondary school parents in raising responsible digital citizens in a one-to-one learning environment. Liberty University.
27. Güner, U. (2019). Ortaöğretim kurumları öğrencilerinin cep telefonu bağımlılığının yordayıcısı olarak bilinçli farkındalık.Yüksek lisans tezi. Samsun, Ondokuz Mayıs Üniversitesi.
28. Hamutoğlu, N. B., Gezgin, D. M., Samur, Y., & Yıldırım, İ. S. (2018). Genç nesil arasında yaygınlaşan bir bağımlılık: Akıllı telefon bağımlılığının farklı değişkenler açısından incelenmesi.
29. Howie, E. K., Coenen, P., Campbell, A. C., Ranelli, S., & Straker, L. M. (2017). Head, trunk and arm posture amplitude and variation, muscle activity, sedentariness and physical activity of 3 to 5 year-old children during tablet computer use compared to television watching and toy play. Applied ergonomics, 65, 41-50.
30. Kabakçı, I., Dönmez, O., & Yaman, F. (2018). Ebeveynlerin dijital rehber olarak durumlarının incelenmesi.
31. Kabakçı Yurdakul, I. (2020). https://tedmem.org/soylesi/doc-dr-isil-kabakci-yurdakul-ile-dijital-cagda-cocuklar-ve-egitim-uzerine. 7 Ocak 2020.
32. Karasar, N. (2012). Bilimsel Araştırma Yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
33. Kaspersky Lab ve Smahel D. (2016). Digital parenting: fathers are crucial for digital security in parenting. https://www.researchgate.net/publication/
34. Kenar, İ. (2012). Teknoloji ve derslerde teknoloji kullanımına yönelik veli tutum ölçeği geliştirilmesi ve tablet PC uygulaması [Development of parents’ attitude scale regarding technology and use of technology in classes and tablet PC application]. Eğitim Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 2(2), 123-139.
35. Kol, S. (2013). Erken Çocuklukta Bilişsel Gelişim ve Dil Gelişimi. Sakarya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21 (21).
36. Kirwil, L. (2009). Parental mediation of children's internet use in different European countries. Journal of Children and Media, 3(4), 394-409.
37. Kurağ, İ. (2014). Sosyal Medya’nın Bireye Etkileri ve Toplumsal Hareketlerdeki Etkinliği, http://akademikperspektif.com2014/11/29/sosyal-medyanin-bireyeetkileri-ve-toplumsal-hareketlerdeki-etkinligi/
38. Lauricella, A. R., Cingel, D. P., Blackwell, C., Wartella, E., & Conway, A. (2014). The mobile generation: Youth and adolescent ownership and use of new media. Communication Research Reports, 31(4), 357-364.
39. Lauricella, A. R., Wartella, E., & Rideout, V. J. (2015). Young children's screen time: The complex role of parent and child factors. Journal of Applied Developmental Psychology, 36, 11-17.
40. Livingstone, S., & Helsper, E. (2010). Balancing opportunities and risks in teenagers’ use of the internet: The role of online skills and internet self-efficacy. New Media & Society, 12(2), 309-329.
41. Livingstone, S., Blum-Ross, A., Pavlick, J., & Olafsson, K. (2018). In the digital home, how do parents support their children and who supports them?.
42. Lou, S. J., Shih, R. C., Liu, H. T., Guo, Y. C., & Tseng, K. H. (2010). The Influences of the Sixth Graders' Parents' Internet Literacy and Parenting Style on Internet Parenting. Turkish Online Journal of Educational Technology-TOJET, 9(4), 173-184.
43. Lupton, D., Pedersen, S., & Thomas, G. M. (2016). Parenting and digital media: from the early web to contemporary digital society. Sociology Compass, 10(8), 730-743.
44. Luster, T., & Haddow, J. L. (2006). Adolescent mothers and their children: an ecological perspective. In Parenting (pp. 89-118). Routledge.
45. Manap, A., & Durmuş, E. (2020). Dijital Ebeveynlik Farkındalık Ölçeğinin Geliştirilmesi. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(2), 978-993.
46. Mascheroni, G., & Ólafsson, K. (2016). The mobile Internet: Access, use, opportunities and divides among European children. New Media & Society, 18(8), 1657-1679.
47. Merdin, E. (2017). Young children’s electronic media use and parental mediation (Master's thesis, Middle East Technical University).
48. Milli Eğitim Bakanlığı. (2013). Milli Eğitim Bakanlığı Okul Öncesi Eğitim Programı kitabı. Ankara
49. Mitchell, J. A., Pate, R. R., Beets, M. W., & Nader, P. R. (2013). Time spent in sedentary behavior and changes in childhood BMI: A longitudinal study from ages 9 to 15 years. International Journal of Obesity, 37(1), 54-60.
50. Mustafaoğlu, R., Zirek, E., Yasacı, Z., & Özdinçler, A. R. (2018). Dijital teknoloji kullanımının çocukların gelişimi ve sağlığı üzerine olumsuz etkileri. Addicta: The Turkish Journal on Addictions, 5(2), 1-21.
51. NAEYC. (2012). Technology in early childhood programs serving children from birth through age 8. Retrieved from: http://www.naeyc.org/positionstatements/technology
52. NAEYC. (2022). What is developmentally appropriate technology for preschool? Retrieved from: https://www-naeyc-org.translate.goog/resources/pubs/tyc/winter2022?_x_tr_sl=en&_x_tr_tl=tr&_x_tr_hl=tr&_x_tr_pto=op,sc
53. Odabaşı, H. F. (2005). Parent's Views on Internet Use. Turkish Online Journal of Educational Technology-TOJET, 4(1), 38-45.
54. Odabaşı H.F., Kabakçı I., Çoklar A.N. (2007). İnternet, Çocuk ve Aile, (2. Baskı). Ankara Nobel Basımevi.
55. Oktay, A. (2006). Okul öncesi eğitimin önemi ve yaygınlaştırılması. (Ed. A. Oktay, Ö.P. Unutkan). Okul Öncesi Eğitimde Güncel Konular. İstanbul: Morpa Kültür Yayınları.
56. Özsoy, D., & Atılgan, S. S. (2018). Kuzeydoğu Anadolu Bölgesi’ndeki 0-8 yaş grubu çocukların internet kullanımı ve bu kapsamda ebeveyn arabuluculuğu: Nitel bir araştırma. Selçuk İletişim, 11(2), 96-125.
57. İnan Kaya, G., Mutlu Bayraktar, D., & Yılmaz, Ö. (2018). Dijital Ebeveynlik: Dijital Risklere Dair Algılar. Kalem Eğitim ve İnsan Bilimleri Dergisi, 2(4), 131-157.
58. İnci, M. A., & Kandır, A. (2017). Okul Öncesi Eğitimde Dijital Teknolojinin Kullanımıyla İlgili Bilimsel Çalışmaların Değerlendirilmesi. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10(2), 1705-1724.
59. İkiz, E., Asıcı, E., Kaya, Z., & Sakarya, Ö. (2015). Problemli internet kullanımının ailesel değişkenler açısından incelenmesi. Güncel Psikiyatri ve Psikonörofarmakoloji Dergisi, 5(2), 7-15.
60. Paciga, K. A., & Donohue, C. (2017). Technology and interactive media for young children: A whole child approach connecting the vision of Fred Rogers with research and practice. Latrobe, PA: Fred Rogers center for early learning and children’s media at Saint Vincent College.
61. Prensky, M. (2001). Digital natives, digital immigrants part 2: Do they really think differently?. On the horizon.
62. Redmiles, E. (2018, June). Net benefits: Digital inequities in social capital, privacy preservation, and digital parenting practices of US social media users. In Proceedings of the International AAAI Conference on Web and Social Media (Vol. 12, No. 1).
63. Rodideal, A. A. (2020). A systematic literature review searching for a comprehensive dynamic model of parental digital mediation strategies. Revista de Stiinte Politice, (65), 157-174.
64. Rosen, L. D., Lim, A., Felt, J., Carrier, L. M., Cheever, N. A., Lara-Ruiz, J., & Rokkum, J. (2014). Media and technology use predicts ill-being among children, preteens and teenagers independent of the negative health impacts of exercise and eating habits. Computers in Human Behavior, 35, 364–375.
65. Shin, W., & Li, B. (2017). Parental mediation of children’s digital technology use in Singapore. Journal of Children and Media, 11(1), 1-19.
66. Şen, M., Demir, E.,Teke, N. & Yılmaz, A.,(2020). Erken çocukluk ebeveyn medya aracılık ölçeği geliştirme çalışması. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. (53), 228 – 265.
67. Turgut, Y. E., & Aslan, A. (2016). Çocukların Karşılaştıkları İnternet Riskleri ve Ebeveyn Arabuluculuğu. In 4th International Instructional Technologies Teacher Education Symposium, Elazığ, Turkey (pp. 337-344).
68. TÜİK (2021); “Hanehalkı Bilişim Teknolojileri Kullanımı Araştırması Sonuçları”, http://www.tuik.gov.tr/
69. UNICEF, Dünya Çocuklarının Durumu Raporu 2017: Dijital Dünyada Çocuklar. NewYork https://www.unicefturk.org/yazi/SWC2017?gclid=Cj0KCQjwgMqSBhDCARIsAIIVN1XKMwGDsS6QfHJcpDRV6BHQ_IKgrQpHBLaArQ_bJuMDzqWygBGsoAaAnHdEALw_wcB
70. Ülken, F. B., & Kılınç, F. (2018). Çocukların çevrimiçi ortamda karşılaştıkları risk türleri ile aracılık uygulamaları arasındaki ilişki. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 7(1), 124-145.
71. Ünal, N. & Durualp, E. (2012). Televizyonun Okul Öncesi Çocuklar Üzerindeki Etkisi. Çankırı Karatekin Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi , 3 (2) , 93-104 .
72. Valkenburg, P. M., Krcmar, M., Peeters, A. L., & Marseille, N. M. (1999). Developing a scale to assess three styles of television mediation:“Instructive mediation,”“restrictive mediation,” and “social coviewing”. Journal of Broadcasting & Electronic Media, 43(1), 52-66.
73. Valkenburg, P. M., Piotrowski, J. T., Hermanns, J., & De Leeuw, R. (2013). Developing and validating the perceived parental media mediation scale: A self-determination perspective. Human Communication Research, 39(4), 445-469.?
74. Van Petegem, S., de Ferrerre, E., Soenens, B., van Rooij, A. J., & Van Looy, J. (2019). Parents’ degree and style of restrictive mediation of young children’s digital gaming: Associations with parental attitudes and perceived child adjustment. Journal of Child and Family Studies, 28(5), 1379-1391.
75. Vural-Şenel, B. (2020). Erken çocukluk döneminde çocuğu olan ebeveynlerin medya ve teknolojiye yönelik tutumlarının medya aracılık rolleri ile ilişkisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Ankara Üniversitesi.
76. Yalçın, H. (2017). Dijital yerliler ve bilgi kaynakları: Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi. 18(2), 567-580.
77. Yalçın, H., ve Duran, Z. (2017). Çocukların iletişim araçları ve internet kullanma durumu ile aile-çocuk internet bağımlılık düzeyleri. Electronic Turkish Studies, 12(23), 219-236
78. Yavuzer, H. (2003). Çocuğu Tanımak ve Anlamak. İstanbul: Remzi Kitabevi.
79. Yay, M. (2019). Dijital Ebeveynlik. İstanbul: Yeşilay Yayınları.
80. Yazıcı, E., & Gençer, E. (2016). Okul öncesi çocukların bilgi ve iletişim teknolojileriyle etkileşiminin bazı değişkenler yönünden incelenmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 24(5), 2235-2252.
81. Yengil, E., Güner, P. D., & Topakkaya, Ö. K. (2019). Okul öncesi çocuklarda ve ebeveynlerinde teknolojik cihaz kullanımı. Mustafa Kemal Üniversitesi Tıp Dergisi, 10(36), 14-19.
82. Yıldırım, B. (2021). Okul Öncesi Çocukların Medya Araçları Kullanımlarında Annelerin Medya Aracılık Rolleri Ve Bilinçli Farkındalıklarının İncelenmesi (Master's thesis, Fatih Sultan Mehmet Vakıf Üniversitesi, Lisansüstü Eğitim Enstitüsü).
83. Yılmaz, Ö. (2018). Fen Öğretiminde Harmanlanmış Öğrenme: Avantajlar ve Öğrenci Alışkanlıkları. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 11 (3), 2111-2121. DOI: 10.17218/hititsosbil.439414
84. Yurdakul, K. I., Dönmez, O., Yaman, F., & Odabaşı, H. F. (2013). Dijital ebeveynlik ve değişen roller. Gaziantep University Journal of Social Sciences, 12(4), 883-896.
85. Zehir, H., Zehir, K., Ağgül Yalçın, F., & Yalçın, M. (2019). Okul öncesi dönemde çocukların teknolojik araç kullanımı ve ailelerin bu araçların kullanımını sınırlandırmada kullandığı stratejiler. Current Research in Education, 5(2), 88-103.
86. Warren, R., & Aloia, L. (2019). Parenting style, parental stress, and mediation of children’s media use. Western Journal of Communication, 83(4), 483-500.
87. Wong, Y. C., Ho, K. M., & Chen, H. (2015). Internet supervision and parenting in the digital age: The case of Shanghai. The Open Family Studies Journal, 7(1).