Okul Öncesi Dönemdeki Çocukların Öz Düzenleme Becerileri ile Oyun Tercihleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Öz

Araştırmanın amacı okul öncesi eğitim alan çocukların öz düzenleme becerileri ile oyun tercihleri arasındaki ilişkinin incelenmesidir. Araştırma, ilişkisel tarama modelinde tasarlanmıştır. Araştırmanın katılımcıları 2018–2019 eğitim-öğretim yılı, güz döneminde İstanbul ili Avrupa ve Anadolu yakasında yer alan anaokulları arasından seçilen yedi farklı okul öncesi eğitim kurumuna devam eden dört-beş yaş grubu 167 çocuk ve ebeveynlerinden oluşmaktadır. Araştırmada, veri toplama aracı olarak Kişisel Bilgi Formu, Öz-Düzenleme Ölçeği ve Oyun Tercihi Gözlem Formu kullanılmıştır. Araştırma sonucunda çocukların Öz-Düzenleme Becerileri Ölçeği’nin Düzenleme Becerileri alt boyutunda öğrenme merkezlerinde seçilen oyun türü değişkenine göre anlamlı farklılık bulunmuştur. Öz-Düzenleme Becerileri Ölçeğinin, Kontrol Becerileri alt boyutunda oyun tercihi değişkenine göre anlamlı farklılık göstermiştir. Ayrıca öz düzenleme becerileri puanlarıyla cinsiyet değişkenine göre anlamlı farklılık gösterdiği ve bu farklılığın kız çocukları lehine olduğu bulunmuştur.

Anahtar Kelimeler

• okul öncesi,oyun tercihleri,öz-düzenleme

Kaynakça

1. Aksoy, A. B. ve Tozduman-Yaralı, K. (2017). Çocukların öz düzenleme becerileri ile oyun becerilerinin cinsiyete göre incelenmesi. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 7(2),442-455
2. Aslan, Ö. M. (2017). 36-71 aylık çocuklar için oyun davranış ölçeğinin geliştirilmesi. Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Kastamonu Eğitim Dergisi, 25(3), 897-910.
3. Ayan, S. ve Memiş-Uğur A. (2012). Erken çocukluk döneminde oyun. Selçuk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilim Dergisi,14(2), 143-149
4. Axline. V. M. (2019). Oyun Terapisi. Ankara: Panama Yayıncılık.
5. Barber, V. (2011). Oyunlarla Çocukların Duygusal Dünyasını Geliştirmek (E. Aksay, Çev.). İstanbul: Sistem Yayıncılık.
6. Bayındır, D. ve Ural, O. (2016). Öz düzenleme becerileri ölçeğinin geliştirilmesi. Uluslararası Online Eğitim Bilimleri Dergisi, 8(4), 119-132
7. Cömert-Özata, S. (2015). Okul Öncesinde Oyun Temelli Duyu Eğitimi. Ankara: Nobel Yayınları.
8. Crenshaw, D. ve Stewart, A. L. (2017). Oyun terapisi: Kapsamlı teori ve uygulama rehberi (D. N. Bıyıklı, B. Tuncel, Çev.). İstanbul: Apamer Psikoloji Yayınları.

9. Denham, S., Warren-Khot, H., Bassett, H., Wyatt, T., ve Perna, A. (2012). Factor structure of self- regulation in preschoolers: Testing models of a field-based assessment for predicting early school readiness. Journal of Experimental Child Psychology, 111(3), 386-404. doi: 10.1016/j.jecp.2011.10.002
10. Emre, O., Çalışkan, Z., Ulutaş, A. ve Sağlam, M. (2017). 0-3 yaş çocuk gelişimi, gelişim psikolojisinin temel esasları-I. (Emre E. Çev.Ed.) Ankara: Anı Yayıncılık.
11. Ertürk-Kara, H. G. ve Gönen, M. (2015). Eğitimde kuram ve uygulama. Okul öncesi dönemdeki çocukların öz düzenleme becerisinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Eğitimde Kuram ve Uygulama, 11(4), 1224-1239.
12. Kaya, Ö. ve Akgün, E. (2016). Okul öncesi dönemdeki çocukların okula uyum düzeylerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. İlköğretim Online, 15(4), 1311-1324
13. Kochanska, G., Coy, K. C. ve Murray, K. T. (2001). The development of self‐regulation in the first four years of life. Child development, 72(4), 1091-1111.
14. Koçyiğit, S., Sezer, T. ve Yılmaz, E. (2015). 60-72 aylık çocukların sosyal yetkinlik ve duygu düzenleme becerileri ile oyun becerileri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Hasan Ali Yücel Eğitim Fakültesi Dergisi, 12(1), 209-218.
15. Lewis D. (2015). Dürtü (M. G. Ayral Çev.). İstanbul: Paloma Yayıncılık
16. McClelland, M., & Cameron, C. (2011). Self-regulation in early childhood: Improving conceptual clarity and developing ecologically valid measures. Child Development Perspectives, 6(2), 136-142. doi: 10.1111/j.1750-8606.2011.00191.x
17. Rothbart, M. K., ve Bates, J. E. (1998). Temperament. W. Damon ve N. Eisenberg (Ed.), Handbook of child psychology: Social, emotional, and personality development (s. 105-176) içinde. Hoboken: John Wiley & Sons Inc.
18. Sezer, T., Yılmaz, E. ve Koçyiğit, E. (2016). 5-6 yaş grubu çocukların oyun becerileri ile aile-çocuk iletişimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 16(2), 185-204. doi: 10.11616/AbantSbe.
19. Trawick-Smith, J. (2014). Erken çocukluk döneminde gelişim (F. Şahin, M. Buldu, A. Ş. Öz, V. Şahin, M. Saçkes, Ö. Özgün …R. Olgan, Çev.). Ankara: Nobel Yayıncılık.
20. Whitebread, D. (1999). Interactions between children's metacognitive processes, working memory, choice of strategies and performance during problem-solving. European Journal of Psychology of Education, 14(4), 489-507.
21. Yörükoğlu, A. (2008). Çocuk ruh sağlığı. İstanbul: Özgür Yayınları.
22. Zimmerman, B. J. (2000). Attainment of self-regulation: A social cognitive perspective. M. Boekarts, P. R. Pintrich ve M. Zeidner (Ed.), Handbook of self-regulation (s. 13-39) içinde. San Diego, CA: Academic Press. doi:10.1016/B978-012109890-2/50031-7
23. Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64-70. doi: 10.1207/s15430421tip4102_2