Darius Milhaud's Use of Polytonality: A Neoclassical Synthesis of Brazilian Rhythms and the Jazz Idiom

Öz

ABSTRACT This article demonstrates how Darius Milhaud employed polytonality not merely as a coloristic effect but as a functional device governing form, texture, and perception. Its aim is to elucidate, through selected works, the functions of polytonality within the composer’s musical language and the relationships it forges between neoclassical aesthetics, Brazilian rhythms, and the jazz idiom. The study adopts qualitative score analysis and a comparative literature review. The corpus comprises Saudades do Brasil, Le Bœuf sur le toit, and La Création du monde; the data set draws on published scores as well as primary and secondary sources. The analytical procedure addresses the identification of concurrent tonal centers, the classification of bitonal and polymodal interaction types, and the relation of these techniques to rhythmic ostinato with respect to formal and perceptual functions. The findings are: (i) the rhythmic matrix—especially ostinato—acts as a perceptual anchor within the polytonal fabric, redistributing the listener’s attention; (ii) polytonality operates across three functional modes: monotonal assimilation, dual-tonal independence, and polymodal/bi-modal ambiguity; (iii) allocating distinct tonal layers to different instrument families enhances perceptual segregation; (iv) Brazilian and jazz elements are largely configured within European formal and contrapuntal logics. The article’s contribution is a functional typology of Milhaud’s polytonality and an actionable framework for analysis and performance (rhythmic anchoring, layer independence, timbral allocation, and form–function mapping), advancing the musicological understanding of the composer’s polytonal idiom.

Anahtar Kelimeler

• Darius Milhaud
• polytonality
• Les Six
• Brazilian music
• jazz

Darius Milhaud'nun Politonalite Kullanımı: Brezilya Ritimleri ve Caz İdiyomunun Neoklasik Sentezi

Öz

ÖZ Bu makale, Darius Milhaud’un politonaliteyi yalnızca renksel bir etki değil, formu, dokuyu ve algıyı yöneten işlevsel bir araç olarak nasıl kullandığını ortaya koyar. Makalenin amacı, politonalitenin bestecinin müzikal dilindeki işlevlerini, neoklasik estetikle Brezilya ritimleri ve caz idiyomu arasındaki ilişkilerini seçilmiş eserler üzerinden ortaya koymaktır. Çalışmada niteliksel partisyon analizi ve karşılaştırmalı literatür incelemesi yöntemleri kullanılmıştır. Araştırmanın örneklemini, Saudades do Brasil, Le Bœuf sur le Toit ve La Création du Monde adlı eserler oluşturmaktadır; veri, yayımlanmış partisyonlar ile birincil ve ikincil kaynaklardan derlenmiştir. Analiz sürecinde eşzamanlı tonal merkezlerin tespiti, bitonal ya da polimodal etkileşim türlerinin sınıflandırılması ve bu tekniklerin ritmik ostinato ile biçimsel ve algısal işlevler açısından ilişkisi tartışılmıştır. Bulgular şunlardır: (i) Ritmik matris, özellikle ostinato, politonal dokuda algısal bir çıpa işlevi görerek dinleyicinin dikkati üzerinde yeniden dağılır; (ii) politonalite üç işlevsel mod arasında hareket eder: monotonal asimilasyon, ikili-tonal bağımsızlık ve polimodal/ikili-modal belirsizlik; (iii) çeşitli tonal katmanların farklı çalgı ailelerine dağıtılması algısal ayrışmayı artırır; (iv) Brezilya ve caz unsurları çoğunlukla Avrupa form ve kontrpuan mantığı çerçevesinde yapılandırılır. Bu makalenin katkısı, Milhaud’nun politonalitesi için işlevsel bir tipoloji ve analiz/performans için uygulanabilir bir çerçeve (ritmik çıpa, katman bağımsızlığı, tını dağıtımı, form-görev ilişkisi) önermesidir. Makalede sunulan bulgular ve tipoloji, bestecinin politonal dilinin müzikbilimsel açıdan anlaşılmasına önemli bir katkı sağlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Darius Milhaud
• politonalite
• Les Six
• Brezilya müziği
• caz

Kaynakça

1. Aranha Corrêa do Lago, P. (2002). Le Bœuf sur le Toit: Darius Milhaud et la musique brésilienne. Rio de Janeiro: Academia Brasileira de Música.
2. Bernstein, L. (1976). The unanswered question: Six talks at Harvard. Cambridge, MA: Harvard University Press.
3. Cendrars, B. (1921). Anthologie nègre. Paris: Éditions de la Sirène.
4. Cerchiari, L., Cugny, L., & Kerschbaumer, F. (Eds.). (2012). Eurojazzland: Jazz and European sources, dynamics, and contexts. Northeastern University Press.
5. Corrêa do Lago, P. (2002). Le Bœuf sur le Toit: Darius Milhaud et la musique brésilienne. Rio de Janeiro: Academia Brasileira de Música.
6. De Médicis, F. (2005). Dialogues on polytonality: Milhaud and the French tradition. Twentieth-Century Music, 2(1), 110–120.
7. Drake, J. (2001). The operas of Darius Milhaud. In S. Sadie & J. Tyrrell (Eds.), The New Grove Dictionary of Music and Musicians (2nd ed., Vol. 16, pp. 144–151). London: Macmillan.
8. Gendron, B. (2002). Between Montmartre and the Mudd Club: Popular music and the avant-garde. University of Chicago Press.

9. IRCAM. (n.d.). Le Bœuf sur le Toit. IRCAM Composer Database. https://brahms.ircam.fr/works/work/10806/
10. Jackson, J. H. (2003). Making jazz French: Music and modern life in interwar Paris. Durham, NC: Duke University Press.
11. Kaminsky, P. (2004). Functional and perceptual tonality in Milhaud's music. Music Theory Spectrum, 26(2), 181–190.
12. Kelly, B. L. (2003). French music, culture, and national identity, 1870–1939. Rochester, NY: University of Rochester Press.
13. Kelly, B. L. (2013). Milhaud, Darius. In Grove Music Online. Oxford University Press.
14. Mawer, D. (1997). Darius Milhaud: Modality and structure in music of the 1920s. Aldershot: Ashgate.
15. Mawer, D. (2014). Jazz, race and national identity in Milhaud’s La création du monde. In D. Mawer (Ed.), The Cambridge Companion to French Music (pp. 222–230). Cambridge: Cambridge University Press.
16. Milhaud, D. (1922). Saudades do Brasil, Op. 67 [Piyano için nota]. Paris: Editions Max Eschig.
17. Milhaud, D. (1923). Polytonalité et atonalité. La Revue Musicale, 4(2), 52–64.
18. Milhaud, D. (1923). La Création du Monde, Op. 81a [Bale müziği, orkestra için nota]. Paris: Editions Max Eschig.
19. Milhaud, D. (1949/1998). Notes without music: An autobiography (D. Evans, Trans.). New York: Da Capo Press.
20. Milhaud, D. (1995). Notes without music: An autobiography. Da Capo Press.
21. Milhaud, D. (1921). Le Bœuf sur le Toit, Op. 58: Cinéma-fantaisie sur des airs sud-américains [Orkestra için nota]. Paris: Editions Max Eschig.
22. Nguyen, T. (2011). Polytonality in Darius Milhaud’s Saudades do Brasil. Music Theory Spectrum, 33(1), 25–40.
23. Nichols, R. (1996). The Harlequin years: Music in Paris 1917–1929. Berkeley: University of California Press.
24. NLS–Library of Congress. (2020, August 24). Darius Milhaud and the Americas. https://blogs.loc.gov/nls-music-notes/2020/08/darius-milhaud-and-the-americas
25. O’Neill, J. (2015). Collage and contradiction: Milhaud, Les Six, and the aesthetics of pluralism. In S. Trezise (Ed.), The Cambridge Companion to French Music (pp. 85–110). Cambridge: Cambridge University Press.
26. Perloff, N. (1991). Art and the everyday: Popular entertainment and the circle of Erik Satie. Oxford: Clarendon Press.
27. Potter, C. (2003). André Gedalge and the French school of counterpoint. In R. L. Smith & C. Potter (Eds.), French music since Berlioz (pp. 29–43). Aldershot: Ashgate.
28. Taruskin, R. (2010). Music in the early twentieth century (The Oxford history of western music, Vol. 4). Oxford: Oxford University Press.
29. Thompson, D. (2002). Le Bœuf sur le Toit: A Brazilian revue in Paris. Latin American Music Review, 23(1), 39–67.
30. Watkins, G. (1994). Pyramids at the Louvre: Music, culture, and collage from Stravinsky to the postmodernists. Cambridge, MA: Belknap Press of Harvard University Press.