EĞİTİM VE FELSEFE -EĞİTİMİN DOĞAL/İNSANÎ, TOPLUMSAL VE FELSEFÎ TEMELİ-
Öz
Eğitim her dönem ve şartta dikkat edilmesi ve tartışılması gereken
bir olgudur. Özellikle modern dönemlerde, her insan, örgün ya da yaygın bir
şekilde eğitim gördüğü için bu olgunun önemi kendiliğinden ortaya
çıkmaktadır. Zira eğitim hemen fark edilebileceği gibi çok karmaşık ve aynı
zamanda birçok unsur ile birlikte düşünülmesi gereken bir olgudur. Bu nedenle
bütün ilgili unsurlar üzerine düşen katkıyı sağlamalıdır. Bu itibarladır ki eğitim
üzerine aynı zamanda “felsefi bakış tarzı”yla da düşünmek bir zorunluluk
olarak görünmektedir. Hele Türk Eğitim Sistemi söz konusu olduğunda,
yapılan onca çabaya rağmen çok ciddi kavramsal, yapısal ve yöntemsel
sorunları olduğu konusunda ilgili herkes mutabıktır. Öyleyse toplumun bu
konuyla ilgili her kesimi, belli yaklaşım ve bakış açılarını, yargılarını “askıya
alıp” üzerine düşeni yapması gerekir. Açıktır ki, eğitimin sosyo-kültürel,
siyasi, ekonomik, düşünsel, psikolojik… sonuçları devamlı olarak gözden
geçirilmesi gerekmektedir. Bu gözden geçirmenin tek bir alanla
sınırlandırılmayacak çok çeşitli yolları vardır. Eğitime yaklaşımların ve onun
gidişatını fark etmenin en başta gelen yollarından biri ise, bütüncül, gerekçeli,
analitik, sentetik ve eleştirel bakıştır. İşte bizim bu çalışmada dikkat çekmeye
çalıştığımız temel tema, bu bakış tarzını temsil eden “felsefi bakış tarzı”nın
eğitime yaklaşımlarda ve eğitimle ilgili kararlarda ihmal edilmemesi
gerektiğine dikkat çekmekten ibarettir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Bircan, H. H. (2016). Fârâbî’ye Göre İnsanlığı Gerçekleştirmenin ve Medeniliğin Zorunlu Bir Şartı Olarak Eğitim ve Öğretim. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi. Sayı: (Bahar 2016). ss. 104-123. Cassirer, E. (1996). Kant’ın Yaşamı ve Öğretisi. (Çev. D. Özlem). İstanbul: İnkılap Kitabevi Yayınları. Cevizci. A. (2012). Eğitim Felsefesi. İstanbul: Say Yayınları. Fârâbî, (1987). Risâletü’t-tenbîh alâ sebîli’s-saâde. (Thk. Sahban Halîfât). Amman. [Fârâbî, (1992). Mutluluk Yoluna Yöneltme. (Çev. H. Özcan). İzmir]. Fârâbî, (1992). Tahsîlü’s-saâde. (Thk. C. Ali Yasin). el-A’mâlü’l-felsefiyye İçinde (119-197). Beyrut: Dâru’l-Menâhil. [Fârâbî, (1999a). Mutluluğun Kazanılması, (Çev. A. Arslan). Ankara: Vadi Yayınları]. Fârâbî, (2008). Kitâbü’l-burhân, (Metin ve Tercüme. Çev. Ö. Türker ve Ö. M. Alper). İstanbul: Klasik Yayınları. Frankena, W. K. (2007). “Eğitim”. Felsefe Ansiklopedisi. (Ed. A. Cevizci). Ankara: Ebabil yayınları. Gutek, L. G. (2011). Eğitime Felsefi ve İdeolojik Yaklaşımlar. (Çev. N. Kale). Ankara: Ütopya Yayınları. Kant, I. (2009). Eğitim Üzerine. (Çev. A. Aydoğan). İstanbul: Say Yayınları. Moore, R. (2015). Eğitim ve Toplum-Eğitim Sosyolojisinde Sorunlar ve Açıklamalar-. (Çev. H. Arslan). İstanbul: Paradigma Yayınları. Noddings. N. (2016). Eğitim Felsefesi. (Çev. R. Çelik). Ankara: Nobel Yayınları. Reboul, O. (1991). Eğitim Felsefesi. (Çev. I. Gürbüz). İstanbul: İletişim Yayınları.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Hasan Hüseyin Bircan
*
Bu kişi benim
Türkiye
Yayımlanma Tarihi
28 Haziran 2018
Gönderilme Tarihi
11 Nisan 2018
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2018 Sayı: 40