Evidence-Based Policy Approach in Migration Management

Öz

Public policy is one of the primary tools used by modern societies to intervene in economic and social relations. Public policy, which became institutionalized as a scientific field of study in the post-World War II period, has been instrumental in accelerating the rationalization processes in the policy-making. With the strengthening of the link between science and policy, empirical research has become one of the fundamental elements of the policymaking process and has become a reference point for policymakers in decision-making processes. In the post-1990 period, public policy making started to be handled within the framework of the evidence-based policy approach, which emerged as an attempt to increase the effectiveness of policy recommendations by transforming the data obtained from empirical research into the form of evidence, and a new era began in the rationalization process. Since migration movements, which are increasing in volume and speed today, are considered as an area that must be managed, the evidence-based policy approach has also affected migration policies and migration management, which constitutes an important pillar of public policy, and within the framework of this understanding, evidence-based migration policies have started to be developed especially by central countries. In this study, the institutionalization process of evidence-based policy approach is discussed from a conceptual and institutional perspective and information is provided on the development of evidence-based policy approach in migration management. The study aims to emphasize the importance of evidence-based policy approach in migration management in increasing the effectiveness of migration policies by examining central country examples.

Anahtar Kelimeler

• Public Policy
• Evidence-Based Policy
• Migration Management

Göç Yönetiminde Kanıta Dayalı Politika Yaklaşımı

Öz

Kamu politikası, modern toplumların ekonomik ve toplumsal ilişkilere müdahalede başvurduğu araçların başında gelmektedir. İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemde kurumsallaşan ve bilimsel bir çalışma alanı olma özelliği kazanan kamu politikası, politika yapımında rasyonalizasyon süreçlerinin hız kazanmasında etkili olmuştur. Bilim ve politika arasındaki bağın güçlenmesi sonucunda ampirik araştırmalar, politika yapım sürecinin temel unsurlarından biri hâline gelmiş ve karar alma süreçlerinde politika yapıcılar için birer referans noktası oluşturmuştur. 1990 sonrası dönemde ise kamu politikası üretimi, ampirik araştırmalardan elde edilen verileri kanıt formuna dönüştürerek politika önerilerinin etkililiğini arttırmayı hedefleyen bir girişim olarak ortaya çıkan kanıta dayalı politika anlayışı çerçevesinde ele alınmaya başlanmış ve rasyonalizasyon sürecinde yeni bir döneme geçilmiştir. Günümüzde hacmi ve hızı giderek artan göç hareketleri yönetilmesi zorunlu olan bir alan olarak kabul edildiğinden kanıta dayalı politika anlayışı göç politikalarına ve kamu politikasının önemli bir ayağını oluşturan göç yönetimi alanına da tesir etmiş ve bu anlayış çerçevesinde özellikle merkez ülkeler tarafından kanıta dayalı göç politikaları oluşturulmaya başlanmıştır. Bu çalışmada kanıta dayalı politika anlayışının kurumsallaşma süreci kavramsal ve kurumsal perspektiften ele alınmış, göç yönetiminde kanıta dayalı politika anlayışının gelişimi hakkında bilgi verilmiştir. Çalışmada, göç yönetiminde kanıta dayalı politika anlayışı merkez ülke örnekleri üzerinden ele alınarak ilgili anlayışın göç politikalarının etkililiğinin arttırılmasındaki öneminin vurgulanması amaçlanmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Kamu Politikası
• Kanıta Dayalı Politika
• Göç Yönetimi

Kaynakça

1. Abercrombie, N. ve Hill, S. ve Turner, B. S. (1994). The penguin: dictionary of sociology. London: Penguin Books.
2. Ahsan, M. ve Varol, N. (2020). Çevreden kaynaklanan göçün boyutu: Gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler üzerine bir çalışma. Antropoloji, 39, 123-128. doi: 10.33613/antropolojidergisi.694151
3. Akman, K. (2018). Göç yönetiminde yerel yönetimler ve STK İşbirliği. Uluslararası Yönetim Akademisi Dergisi, 1(3), 452-466. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/mana/issue/42538/482214
4. Aktel, M. ve Kaygısız, Ü. (2018). Türkiye’de göç yönetimi. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 23(2), 579-604. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/sduiibfd/issue/52999/703584
5. Aşkar, G. (2021). Kanıta dayalı politikalar: Kanıt, düzenleme ve politika yapım süreci. Yönetim ve Ekonomi, 28(3), 467-487. doi: 10.18657/yonveek.884035.
6. Atasü Topcuoğlu, R. (2016). Göç yazınındaki düzenli ve düzensiz göç kavramları: İnsan hakları temelinde bir kavramsal sorgulama. İnsan Hakları Yıllığı, 34, 1-20. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/ihy/issue/62003/928151
7. Babaoğlu, C. (2017). Kamu politikası analizine yönelik kavramsal ve kuramsal bir çerçeve. Yönetim Bilimleri Dergisi, 15(30), 511-532. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/comuybd/issue/36994/452172
8. Baldwin-Edwards, M., Blitz, B. K. ve Crawley, H. (2018). The politics of evidence-based policy in Europe’s ‘migration crisis’. Journal of Ethnic and Migration Studies, 45(12), 2139-2155. doi: 10.1080/1369183X.2018.1468307

9. Bartram, D., Poros, M. V. ve Monforte, P. (2017). Göç meselesinde temel kavramlar. Ankara: Hece Yayınları.
10. Bayramoğlu, S. (2003). Düzenleyici devlet” düzenlenirken: OECD Türkiye raporu üzerine eleştirel bir çözümleme. Praksis, 9, 143-162. Erişim adresi: https://www.academia.edu/2368749/ D%C3%BCzenleyici_Devlet_D%C3%BCzenlenirken_OECD_T%C3%BCrkiye_Raporu_%C3%9Czerine_Ele%C5%9Ftirel_bir_%C3%87%C3%B6z%C3%BCmleme.
11. Bayramoğlu, S. (2006). Düzenleyici etki analizi: yasamayı erksizleştirme aracı. Memleket Siyaset ve Yönetim, 1(2), 95-111. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/2952943
12. Benton, M. ve Dieger, P. (2018). A needed evidence revolution: Using cost-benefit analysis to improve refugee integration programming. Brussels: Migration Policy Institute Europe and Bertelsmann Stiftung.
13. Betts, A., Bloom, L., Kapplan, J. ve Omata, N. (2017). Refugee Economies: Forced Displacement and Development. New York: Oxford University Press.
14. Bloch, A. (2011). Sosyal politika kuramlar ve uygulamalar. P. Alcock, M. May ve K. Rowlingson (Yay. haz.). Göçmenler ve mülteciler içinde (s. 531-540). Ankara: Siyasal Kitabevi.
15. Borjas, G. J. (1999). The economic analysis of migration. Handbook of Labor Economics, 3A, 1697-1760. Erişim adresi: https://scholar.harvard.edu/files/gborjas/files/handbook1999.pdf
16. Botterilla, L. C. ve Hindmoorb, A. (2012). Turtles all the way down: Bounded rationality in an evidence-based age. Policy Studies, 33(5), 367-379. doi: 10.1080/01442872.2011.626315
17. Bottomore, T. B. (1971). Sociology: A guide to problems and literature. New York: Pantheon Books.
18. Bozkaya, Ş. ve Kum, H. (2022). Neoklasik makro göç kuramı çerçevesinde uluslararası göç: En çok göç alan ülkeler üzerine bir analiz. International Journal of Social Inquiry, 15(1), 177-194. doi: 10.37093/ijsi.1007970
19. Cangiano, A. (2014). Migration policies and migrant employment outcomes: Conceptual analysis and comparative evidence for Europe. Comparative Migration Studies, 2(4), 417-443. doi: 0.5117/CMS2014.4.CANG
20. Carroll, P. (2010). Does regulatory impact assessment lead to better policy?. Policy and Society, 29(2), 113-122. doi: 10.1016/j.polsoc.2010.03.009
21. Castles, S. ve Miller, M. J. (2008). Göçler çağı: Modern dünyada uluslararası göç hareketleri. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
22. Cilavdaroğlu, A. A. (2019). Türkiye’de parlamenter sistemde düzenleyici etki analizi uygulamaları ve cumhurbaşkanlığı hükümet sistemindeki geleceği. Akdeniz İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 19(2), 273-298. doi: 10.25294/auiibfd.543077
23. Clemens, M. A. (2011). Economics and emigration: Trillion-dollar bills on the sidewalk?. Journal of Economic Perspectives, 25(3), 83-106. doi: 10.1257/jep.25.3.83
24. Cohen, J. E. (2016). The regulatory state in the information age. Theoretical Inquiries in Law, 17(2), 369-414. Erişim adresi: https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=2714072
25. Cohen, R. (1997). Global diasporas: An introduction. Londra: Routledge.
26. Coşkun, A. (2022). Göç yönetiminden göç yönetişimine: Türkiye için bir model önerisi. İlke Politika Notu, 45, 1-16. doi: 0.26414/pn045
27. Çağlayan, S. (2006). Göç kuramları, göç ve göçmen ilişkisi. Muğla Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 17, 67-91. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/musbed/issue/23522/250638
28. Çelik, F. E. (2008). Çalışma alanı olarak kamu politikası: Tarihsel ve düşünsel kökenleri üzerine. Amme İdaresi Dergisi, 41(3), 41-72. Erişim adresi: https://www.academia.edu/9342517/%C3%87al%C4% B1%C5%9Fma_Alan%C4%B1_Olarak_Kamu_Politikas%C4%B1_Tarihsel_ve_D%C3%BC%C5%9F%C3%BCnsel_K%C3%B6kler_%C3%9Czerine
29. Çelik, N. ve Murat, G. (2014). Türkiye’de iç göç sorununa yeni bir yaklaşım: Stratejik iç göç yönetimi. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi İşletme İktisadı Enstitüsü Yönetim Dergisi, 25(76), 0-0. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/iuiieyd/issue/9207/115574
30. Çiner, F. U. (2013). Fransa’da kamu politikası analizi disiplini ve kamusal eylem. Bilgi, 26, 37-61. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/bilgisosyal/issue/29136/311646
31. Dawes, M., Summerskill, W., Glasziou, P., Cartabellotta, A., Martin, J., Hopayian, K., Porzsolt, F., Burls, A., and Osborne, J. (2005). Sicily statement on evidence-based practice. BMC Medical Education, 5(1), 1-7. doi: 10.1186/1472-6920-5-1
32. Deleon, P. (1994). Reinventing the policy sciences: Three steps back to the future. Policy Sciences, 27, 77-95. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/4532307
33. Demir, F. (2011). Kamu politikası ve politika analizi çalışmalarının teorik çerçevesi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 30, 107-120. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/55703
34. Demirhan, Y. ve Aslan, S. (2015). Türkiye’nin sınır ötesi göç politikaları ve yönetimi. Bilgi ve Toplum, 5(9), 23-62. doi: 10.20493/bt.78101
35. Demirhan, Y. ve Aslan, S. (2015). Türkiye’nin sınır ötesi göç politikaları ve yönetimi. Birey ve Toplum Sosyal Bilimler Dergisi, 5(1), 23-62. doi: 10.20493/bt.78101
36. Develi, E. S. (2017). 21. yüzyılda göç olgusu: Uluslararası göç teorilerinin ekonomi politiği. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 22, 1343-1353. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/en/pub/sduiibfd/issue/53207/706530
37. Dustmann, C., Frattini, T. ve Glitz, A. (2007). The impact of migration: a review of the economic evidence. Centre for Research and Analysis of Migration web sayfasından erişildi: https://www.ucl.ac.uk/~uctpb21/reports/WA_Final_Final.pdf
38. Erder, S. (2006). Refah toplumunda getto. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
39. Erkek, S. (2020). Kanıttan politikalara: Etkin kamu politikası tasarımında büyük veri. Journal of Social, Humanities and Administrative Sciences, 6(22), 146-159. doi: 10.31589/JOSHAS.261
40. Ermağan, İ. (2019). Dünyada göç politikaları ve yönetimi. Dış Politika Dergisi, 7, 101-121. Erişim adresi: https://www.academia.edu/38731977/D%C3%9CNYADA_G%C3%96%C3%87_POL%C4%B0T%C4%B0KALARI_VE_Y%C3%96NET%C4%B0M%C4%B0
41. Fichter, J. (2001). Sosyoloji nedir. Ankara: Anı Yayıncılık.
42. Giddens, A. (2012). Sosyoloji. İstanbul: Kırmızı Yayınları.
43. Gökbayrak, Ş. (2008). Uluslararası göç ve kalkınma tartışmaları: Beyin göçü üzerine bir inceleme. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, 63(3), 65-82. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/ausbf/issue/3079/42658
44. Güllüpınar, F. (2012). Göç olgusunun ekonomi-politiği ve uluslararası göç kuramları üzerine bir değerlendirme. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 4, 53-85. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/yalovasosbil/issue/21788/615741
45. Günay, E., Atılgan, D. ve Serin, E. (2017). Dünya’da ve Türkiye’de göç yönetimi. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 7(2), 37-60. Erişim adresi: http://iibfdergisi.ksu.edu.tr/tr/pub/issue/33603/372918
46. Haas, H. D. (2010). Migration and development: A theoretical perspective. The International Migration Review, 44(1), 227-264. doi: 10.1111/j. 1747-7379.2009.00804.X
47. Hauser, F. (2017). Quality of public administration: A toolbox for practitioners. Luxembourg: Publicatons Office of the European Union.
48. Hawthorne, L. (2014). A comparison of skilled migration policy: Australia, Canada and New Zealand. Erişim adresi: https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=2808881
49. Head, B. W. (2015). Toward more “evidence-ınformed” policy making?. Public Administration Review, 76(3), 472-484. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/24757583
50. Hertin, J., Jacob K., Pesch, U. ve Pacchi, C. (2009). The production and use of knowledge in regulatory impact assessment- an empirical analysis. Forest Policy and Economics, 11(5-6), 413-421. doi: 10.1016/j.forpol.2009.01.004
51. Hoffmann, R., Sedova, B. ve Vinke, K. (2021). Improving the evidence base: A methodological review of the quantitative climate migration literature. Global Environmental Change, 71, 0-0. doi: 10.1016/j.gloenvcha.2021.102367
52. Hoppe, R. (2010). The governance of problems: Puzzling, powering, participation. Bristol: The Policy Press.
53. Huber, P., Landesmann, M., Robinson, C. ve Stherer, R. (2010). Migrants' skills and productivity: A European perspective. National Institute Economic Review, 213, R20-R34. Erişim adresi: https://www.cambridge.org/core/journals/national-institute-economic-review/article/abs/migrants-skills-and-productivity-a-european-perspective/D3A517EBE3DF05EB3D3A66B767F99074
54. Hunt, J. ve Gauthier-Loiselle, M. (2010). How much does immigration boost innovation?. American Economic Journal: Macroeconomics, 2(2), 31-56. doi: 10.1257/mac.2.2.31
55. Ihlamur-Öner, S. G. (2021). Küreselleşme çağında göç: Kavramlar, tartışmalar. S. G. Ihlamur-Öner ve N. A. Ş. Öner (Yay. haz.), Küreselleşme Bir Göç ve Mülteci Rejimine Doğru? içinde (s. 577-600). İstanbul: İletişim Yayınları.
56. International Centre for Migration Policy Development. (2018). Türkiye’de göç politikalarının geliştirilmesinin desteklenmesi (MIND) göç politika döngüsü ve göç krizi yönetimi. Uluslararası Göç Politikaları Geliştirme Merkezi. Erişim adresi: https://www.icmpd.org/file/download/48429/file/The0Migration0 Policy0Cycle0and0Migration0Crisis0Response0-0A0comparative0report0covering0GermanyC0ItalyC 0RussiaC0Sweden0and0the0United0Kingdom0TR.pdf
57. International Organization for Migration. (2013). World migration report 2013. Erişim adresi: https://publications.iom.int/system/files/pdf/wmr2013_en.pdf
58. Jackson, P. M. (2007). Making sense of policy advice. Public Money and Management, 27(4), 257-264. doi: 10.1111/j.1467-9302.2007.00592.x
59. Jacobs, S. H. (1997). An overview of regulatory impact analysis in OECD countries. Regulatory Impact Analysis: Best Practices in OECD Countries. Organization for Economic Co-operation and Development web sayfasından erişildi: https://www.oecd.org/gov/regulatory-policy/35258828.pdf
60. Kabakuşak, D. (2014, Ekim). Küresel göç yönetişimi çerçevesinde Türkiye’de göç olgusunun kurumsallaşması. Quo Vadis: Sosyal Bilimler - Artvin Çoruh Üniversitesi Hopa Uluslararası Sosyal Bilimler Konferansında sunulan bildiri, Artvin Çoruh Üniversitesi Artvin. Erişim adresi: https://www.academia.edu/10369263/K%C3%9CRESEL_G%C3%96%C3%87_Y%C3%96NET%C4%B0%C5%9E%C4%B0M%C4%B0_%C3%87ER%C3%87EVES%C4%B0NDE_T%C3%9CRK%C4%B0YEDE_G%C3%96%C3%87_OLGUSUNUN_KURUMSALLA%C5%9EMASI
61. Kansu Karadağ, A. (2018). Göç, yoksulluk ve insan hakları. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 9(2), 485-498. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/585559
62. Kerr, W. R. ve Lincoln, W. F. (2010). The supply side of innovation: H-1B visa reforms and US ethnic invention. Journal of Labor Economics, 28(3), 473-508. doi: 10.1086/651934
63. Köktaş, Ö. F. ve Köseoğlu, Ö. (2015). Kanıta dayalı kamu politikası yapımı: Sosyal bilim araştırması ve kamu politikaları ilişkisini yeniden dizayn etmek için bir fırsat mı?. Yasama Dergisi, 29, 32-57. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/yasamadergisi/issue/54516/743097
64. Lalonde, R. J. ve Topel, R. H. (1997). Economic impact of international migration and the economic performance on migrants. M.R. Rosenzweig ve O. Stark (Yay. haz.), Handbook of population and family economics Vol. 14. içinde (s. 799-850). Oxford: Elsevier Science.
65. Lasswell, H. D. (1970). The emerging conception of the policy sciences. Policy Sciences, 1(1), 3-14. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/4531369
66. Leitner, H. (1995). International migration and the politics of admission and exclusion in postwar Europe. Political Geography, 14(3), 259-278. doi: 10.1016/0962-6298(95)93187-N
67. Massey, D. S., Arongo, J., Hugo, G., Kouaouci, A., Pellegrino, A. ve Taylor, E. (1993). Theories of international migration: A review and appraisal. Population and Development Review, 19(3), 431-466. doi: 10.2307/2938462
68. McKenzie, D. ve Yang, D. (2015). Evidence on policies to increase the development impacts of international migration. The World Bank Research Observer, 30(2), 155-192. doi: 10.1093/wbro/lkv001
69. Memişoğlu, F. ve Yiğit, C. (2019). Uluslararası göç ve kalkınma: Teori ve güncel meseleler. Yıldız Social Science Review, 5(1), 39-62. doi: 0.51803/yssr.595809
70. Migration Advisory Committee. (2012). Skilled ımmigration and strategically ımportant skills in the UK economy. Erişim adresi: https://www.niesr.ac.uk/publications/skilled-immigration-and-strategically-important-skills-uk-economy?type=report
71. Migration Advisory Committee. (2014). Migrants in low-skilled work. Erişim adresi: https://assets.publishing.service.gov.uk/government/uploads/system/uploads/attachment_data/file/333084/MAC-_Migrants_in_low-skilled_work_Summary_2014.pdf
72. Or, Z. (2002). Improving the performance of health care systems: From measures to action (A review of experiences in four OECD countries). OECD Labour Market and Social Policy Occasional Papers No. 57. doi: 10.1787/18151981
73. Orbeta, A Jr. C. ve Abrigo, M. R. M. (2011). Managing international labor migration: the Philippine experience (Rapor no: 2011-33). ECONSTOR web sayfasından erişidi: https://www.econstor.eu/handle/10419/126858
74. Ortadoğu Araştırmaları Merkezi. (2012). Küresel göç ve Avrupa Birliği ile Türkiye’nin göç politikalarının gelişimi (Rapor no: 123). ORSAM web sayfasından erişildi: https://www.orsam.org.tr/tr/kuresel-goc-ve-avrupa-birligi-ile-turkiyenin-goc-politikalarinin-gelisimi/
75. Örselli, E. ve Babahanoğlu, V. (2016). Türkiye’nin göç yönetimi ve göç politikalarının gelişimi: Bir kamu politikası analizi. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 9-43, 2063-2072. doi: 10.17719/jisr.20164317771
76. Özden, Ç. ve Schiff, M. (2005). Overview. Ç. Özden ve M. Schiff (Yay. haz.), International migration, remittances, and the brain drain içinde (s. 1-18). Washington: The International Bank for Reconstruction and Development The World Bank.
77. Packwood, A. (2002). Evidence-based policy: Rhetoric and reality. Social Policy and Society, 1(3), 267-272. doi: 10.1017/S1474746402003111
78. Pawson, R. (2002a). Evidence-based policy: In search of a method. Evaluation, 8(2), 157-181. doi: 10.1177/135890200200800251
79. Pawson, R. (2002b). Evidence and policy and naming and shaming. Policy Studies, 23(3), 211-230. doi: 10.1080/0144287022000045993
80. Pew-MacArthur Results First Initiative. (2014). Evidence-based policymaking: A guide for effective government. Erişim adresi: https://www.pewtrusts.org/~/media/assets/2014/11/evidencebasedpolicymakingaguide foreffectivegovernment.pdf
81. Radaelli, C. M. (2008). Evidence based policy and political control: What does regulatory impact assessment tell us. Workshop. Erişim adresi: https://citeseerx.ist.psu.edu/document?repid=rep1&type=pdf&doi= 296e82c73514a3fe02fc7eeb76609e63f73fb8dc
82. Raine, R. (1998). Evidence-based policy: Rhetoric and reality. Journal of Health Services Research & Policy, 3(4), 251-253. Erişim adresi: https://www.jstor.org/stable/26749821
83. Rapoport, H. ve Docquier, F. (2005). The economics of migrants’ remittances discussion. Bonn: Institute for the Study of Labor.
84. Sağlam, S. (2006). Türkiye’de iç göç olgusu ve kentleşme. Hacettepe Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları, 5, 33-44. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/en/pub/turkiyat/issue/16667/330762
85. Sanderson, I. (2002). Evaluation, policy learning and evidence‐based policy making. Public Administration, 80(1), 1-22. doi: 10.1111/1467-9299.00292
86. Scholten, P. ve Nispen, F. V. (2015). Policy analysis and the “migration crisis”: Introduction. Journal of Comparative Policy Analysis: Research and Practice, 17(1), 1-9. doi: 10.1080/13876988.2015.1006408
87. Stilwell, B., Diallo, K., Zurn, P., Dal Poz, M. R., Adams, O. ve Buchan, J. (2003). Developing evidence-based ethical policies on the migration of health workers: Conceptual and practical challenges. Human Resources for Health, 1(8), 0-0. doi: 0.1186/1478-4491-1-8
88. Şişman, Y. ve Balun, B. (2020). Transit göç ve Türkiye. Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 21(2), 61-79. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/anadoluibfd/issue/54967/742798
89. T.C. Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı. (2019). On Birinci Kalkınma Planı (2019-2023). Erişim adresi: https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/On_Birinci_Kalkinma_Plani-2019-2023.pdf
90. T.C. Kalkınma Bakanlığı. (2018). Dış göç politikası özel ihtisas komisyonu raporu. Erişim adresi: https://www.sbb.gov.tr/wpcontent/uploads/2020/04/DisGocPolitikas%C4%B1OzelIhtisasKomisyonuRaporu.pdf
91. Taşçı, F. (2009). Bir sosyal politika sorunu olarak göç. Kamu-İş, 10(4), 177-204. Erişim adresi: https://www.academia.edu/32723082/Bir_Sosyal_Politika_Sorunu_Olarak_G%C3%B6%C3%A7_pdf
92. Taylor, J. E., Arango, J., Hugo, G., Kouaouci, A., Massey, D. S. ve Pellegrino, A. (1996a). International migration and national development. Population Index, 62(2), 181-212. doi: 10.2307/3646297
93. Taylor, J. E., Arango, J., Hugo, G., Kouaouci, A., Massey, D. S. ve Pellegrino, A. (1996b). International migration and community development. Population Index, 62(3), 397-418. doi: doi.org/10.2307/3645924
94. Topcu, N. (2019). Küreselleşme, uluslararası göç ve Avrupa Birliği göç politikaları. Nosyon: Uluslararası Toplum ve Kültür Çalışmaları Dergisi, 3, 50-65. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/nosyon/issue/55456/759999
95. Usta, A. (2013). Kamu politikaları analizine kuramsal bir bakış. Yasama Dergisi, 24, 78-102. Erişim adresi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/yasamadergisi/issue/54521/743127
96. Ünal, R. ve Gedik, M. (2022). Türkiye’de göç yönetimi ve sosyal hizmet bakış açısından değerlendirilmesi. Toplumsal Politika Dergisi, 3(1), 52-70. doi: https://dergipark.org.tr/tr/pub/tpd/issue/70403/1127644
97. Weiner, M. (1992). Security, stability, and international migration. International Security, 17(3), 91-126. doi: 10.2307/2539131
98. Weingart, P. (1999). Scientific expertise and political accountability: Paradoxes of science in politics. Science and Public Policy, 26(3), 151-161. doi: 10.3152/147154399781782437
99. Wenden, C. W. D. (2017). Migration and development. Ethnic and Racial Studies, 40(3), 434-442. doi: 10.1080/01419870.2017.1249501
100. Wildavsky, A. (2017). Speaking truth to power the art and craft of policy analysis. Routledge: New York.