Öz
Kaynakça
- ARTUK, Mehmet Emin/GÖKCEN, Ahmet/ALŞAHİN, Mehmet Emin/ÇAKIR, Kerim: Ceza Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2024.
- AYGÜN EŞİTLİ, Ezgi: “Suçların ve Cezaların Kanuniliği İlkesi”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (104), 2013, s.225-246. BAUMANN, Jürgen/WEBER, Ulrich/MITSCH, Wolfgang: Strafrecht Allgemeiner Teil Lehrbuch, 11. Auflage Ernst und Werner Gieseking Verlag, Bielefeld 2003
- BAYTAZ, Abdullah Batuhan: Kanunilik İlkesi Bağlamında Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukukunda Yorum, XII Levha Yayıncılık, İstanbul, 2018.
- BINDING, Karl: Handbuch des Strafrechts, Duncker & Humblot Verlag, Leipzig 1885.
- BİRTEK, Fatih: Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara 2014.
- BOCK, Dennis: Strafrecht Allgemeiner Teil, 2. Auflage, Springer Verlag, Berlin 2021.
- ÇAPTUĞ, Mehpare: “Hukuki Güvenlik İlkesinin Kavramsal Gelişimi”, Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi, (17), 2021, s.133-160.
- DANNECKER, Gerhard: “Einleitung; §§ 1 bis 31”, in: Strafgesetzbuch Leipziger Kommentar Großkommentar Sechster Band, ed. Heinrich Wilhelm Laufhütte / Ruth Rissing-van Saan / Klaus Tiedemann, 12. Auflage, De Gruyter Verlag, Berlin 2019, s. 57-388.
- DEMİREL, Aydın: “Cezaların Kanuniliği İlkesine Farklı Bir Bakış: Parot Doktrini”, Uyuşmazlık Yargısı, (2), 2025, s.117- 151.
- DOĞAN, Bayram: “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminde Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin Yasama Yetkisinin Devredilmezliği İlkesi Bağlamında Değerlendirilmesi”, Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 28(3), 2020, s.965-1003.
- DÖNMEZER, Sulhi / Erman, SAHİR: Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku C. I, 14. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul 1997.
- DUTTGE, Gunnar/ÜNVER, Yener: Ceza Hukukunda Kanunilik İlkesi, Seçkin Yayıncılık, İstanbul 2013.
- EISELE, Jörg, Strafrecht Fallrepetitorium zum Allgemeinen und Besonderen Teil, 6. Auflage, C.H.Beck Verlag, München 2021.
- EREM, Faruk/DANIŞMAN, Ahmet/ARTUK, Mehmet Emin: Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayıncılık, Ankara 1997.
- ERHAN BULUT, Zeynep: “Yumuşak Hukuk Niteliğindeki BM Genel Kurul Kararları ve UAD Kararlarının Uluslararası Örf ve Âdet Hukuku Kurallarının Oluşumu Üzerindeki Etkisi ve Normatif Rolü”, MÜHF-HAD, 31(2), Aralık 2025, s. 1927-1953.
- FRISTER, Helmut: Strafrecht Allgemeiner Teil, 8. Auflage, C.H.Beck, München 2018.
- GÖKCAN, Hasan Tahsin/ARTUÇ, Mustafa: Yorumlu – Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Şerhi C. I, Adalet Yayınevi, Ankara 2021.
- HEINRICH, Bernd: Strafrecht Allgemeiner Teil, 7. Auflage, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2022.
- HEINRICH, Bernd/ÜNVER, Yener: Ceza Hukuku Genel Kısım-I, Adalet Yayınevi, Ankara 2014.
- HILGENDORF, Eric/VALERIUS, Brian: Strafrecht Allgemeiner Teil, 3. Auflage, C.H.Beck Verlag, München 2022.
- İBA, Hasan: “Cumhurbaşkanlığı Kararnameleri ile Suç ve Ceza İhdası Sorunu”, Anayasa Yargısı, 42(1), 2025, s. 269-314.
- KESKİNSOY, Ömer/KAYA, Semih Batur/DEMİR, Seher: “Anayasa Mahkemesi İçtihadında Kanunilik Kriterinin Uygulanması Üzerine Bir İnceleme” Amme İdaresi Dergisi, 57(4), 2024, s.1-34.
- KINDHÄUSER, Urs/ZIMMERMANN, Till: Strafrecht Allgemeiner Teil, 10. Auflage, Nomos Verlag, Baden-Baden 2022. KOCA, Mahmut/ÜZÜLMEZ: İlhan, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara 2025.
- KREY, Volker/ESSER, Robert: Deutsches Strafrecht Allgemeiner Teil, 7. Auflage, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2022.
- POSENER, Paul: Strafrecht Grundriss Des Gesamten Deutschen Rechts In Einzelausgaben, J. J. Heines Verlag, Berlin 1901.
- ROXIN, Claus/GRECO, Luis: Strafrecht Allgemeiner Teil Band I, 5. Auflage, C.H.Beck, München 2020.
- TEKİN, Derya: “Ceza Normunun Yorumlanmasında Bir Araç Olarak Madde Gerekçesi”, Sakarya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 12(2), 2024, s.1112-1137.
- TULAY, Muhammed Emre: “Kanunilik İlkesi Işığında Ceza Hukuku Kurallarının Zaman Bakımından Uygulanması ve Delil Elde Etme Yöntemlerinde Zaman Bakımından Uygulanma Sorunu”, in: Prof. Dr. Cevdet Yavuz’a Armağan, Legal Yayıncılık, İstanbul 2012, S. 2715-2736.
- TURİNAY, Faruk: Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesinin Anayasal Temelleri, XII Levha Yayıncılık, İstanbul 2013.
- UĞUR, Hüsamettin: “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi ve Anayasa Mahkemesi Kararları Karşısında Yaptırımsız Kalan Bazı Suçlar”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (91), 2010, s. 300-334.
- İNTERNET KAYNAKLARI
- https://hudoc.echr.coe.int
- https://legislationline.org
- https://karararama.yargitay.gov.tr
- https://kazanci.com.tr
- https://www.anayasa.gov.tr/tr/kararlar-bilgi-bankasi
- MAHKEME KARARLARI
- AİHM, Ahmet Yıldırım v. Türkiye, B. No: 3111/10, 18.12.2012
- AİHM, Del Río Prada v. İspanya [BD], B. No: 42750/09, 21.10.2013.
- AİHM, Engel ve Diğerleri / Hollanda, B. No: 5100/71, 08.06.1976.
- AİHM, Malone v. Birleşik Krallık, B. No: 8691/79, 02.08.1984,
- AİHM, Parmak ve Bakır v. Türkiye, B. No: 22429/07, 03.12.2019.
- AİHM, Parmak ve Bakır v. Türkiye, B. No: 22429/07, 03.12.2019.
- AİHM, S. W. V. Birleşik Krallık B. No: 20166/92, 22.11.1995
- AYM, 03.10.2013, 2013/28 E., 2013/106 K.
- AYM, Arman Mazman Başvurusu, B. No: 2013/1752, 26.06.2014
- AYM, Efendi Yaldız Başvurusu, B. No: 2013/1202, 25.03.2015
- AYM, Hamide Yiğit Başvurusu, B. No: 2018/31810, 10.11.2021.
- AYM, Hayriye Özdemir Başvurusu, B. No: 2013/3434, 25.06.2015
- AYM, Karlis A. Ş. Başvurusu, B. No: 2013/849, 15.4.2014
- AYM, Sevim Akat Eşki Başvurusu, B. No: 2013/2187, 19.12.2013
- AYM, Tuğba Arslan Başvurusu, B. No: 2014/256, 25.06.2014
- AYM, Türkiye Emekliler Derneği Başvurusu, B. No: 2012/1035, 17.07.2014
- Yargıtay 19. CD, E. 2015/19647, K. 2016/19498, KT. 13.06.2016
- Yargıtay 19. CD, E. 2015/32218, K. 2016/18281, KT. 23.05.2016
- Yargıtay 3. CD, E. 2023/12639, K. 2025/5974, KT. 26.02.2025
- Yargıtay 5. CD, E. 2024/3437, K. 2025/6472, KT. 21.05.2025
- Yargıtay 5. CD, E. 2021/5443, K. 2024/561, KT. 17.01.2024
- Yargıtay 5. CD, E. 2020/3752, K. 2021/859, KT. 01.03.2021
ÖNGÖRÜLEBİLİRLİK VE GÜVENCE FONKSİYONU ÇERÇEVESİNDE SUÇTA VE CEZADA KANUNİLİK İLKESİNİN TÜRK VE ALMAN CEZA HUKUKU AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ
Öz
Suçta ve cezada kanunilik ilkesi, modern ceza hukukunun ve demokratik hukuk devletinin en temel yapı taşlarından biridir. Kökenleri Aydınlanma Çağı’na ve kuvvetler ayrılığı teorisine dayanan bu ilke, devletin cezalandırma yetkisini hukukla sınırlandırarak bireyi keyfî ve öngörülemez müdahalelere karşı koruma altına alır. Türk anayasal düzeninde 1982 Anayasası’nın (AY) 38. maddesinde ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 2. maddesinde normatif karşılığını bulan kanunilik ilkesinin belirlilik, kıyas yasağı, aleyhe kanunun geçmişe yürümemesi ve suç ile cezanın yalnızca kanunla belirlenmesi gibi sonuçları bulunmaktadır. Günümüz hukuk anlayışında kanunilik ilkesi, yalnızca şekli anlamda bir kanun metninin varlığını yeterli görmemekte; aynı zamanda bu metnin erişilebilir, belirli ve öngörülebilir olmasını da zorunlu kılmaktadır. Bu niteliksel yaklaşım, özellikle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihadında Sözleşme’nin 7. maddesi kapsamında geliştirilen “özerk yorum” anlayışı ile Anayasa Mahkemesi’nin (AYM) bireysel başvuru kararlarında somutlaşmaktadır. Bir normun suç teşkil edebilmesi için bireyin hangi fiilin yasaklandığını ve bu fiile hangi yaptırımın bağlandığını makul bir öngörüyle önceden kestirebilmesi, modern kanunilik anlayışının vazgeçilmez bir gereği olarak kabul edilmektedir. Türk ceza hukuku uygulamasında kanunilik ilkesinin kapsamı ve sınırları Yargıtay kararlarında da dikkate alınmaktadır. Bu içtihatlar, kanunilik ilkesinin yalnızca norm koyucuya değil, aynı zamanda uygulayıcı yargı mercilerine de yönelen bağlayıcı bir sınır niteliği taşıdığını göstermektedir. Çalışma, suçta ve cezada kanunilik ilkesini yalnızca Türk hukuku çerçevesinde incelemekle yetinmeyerek, ilkenin anayasal ve kanuni düzeydeki görünümünü Alman Ceza Kanunu (StGB) kapsamında da ele almaktadır. Bu kapsamda Alman Anayasası’nın 103/2. maddesi ile StGB’de yer alan düzenlemeler, kanunilik ilkesinin belirlilik, kıyas yasağı ve geriye yürümezlik boyutları açısından değerlendirilmekte; Alman hukukundaki yaklaşımın, ilkenin güvence fonksiyonunu nasıl güçlendirdiği ortaya konulmaktadır. Karşılaştırmalı değerlendirme, norm aktarımı amacı taşımamakta; kanunilik ilkesinin farklı hukuk sistemlerindeki anayasal yoğunluğunu ve uygulama sınırlarını görünür kılmayı hedeflemektedir.
Anahtar Kelimeler
Suçta ve Cezada Kanunilik Belirlilik Öngörülebilirlik Hukuk Devleti
Kaynakça
- ARTUK, Mehmet Emin/GÖKCEN, Ahmet/ALŞAHİN, Mehmet Emin/ÇAKIR, Kerim: Ceza Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2024.
- AYGÜN EŞİTLİ, Ezgi: “Suçların ve Cezaların Kanuniliği İlkesi”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (104), 2013, s.225-246. BAUMANN, Jürgen/WEBER, Ulrich/MITSCH, Wolfgang: Strafrecht Allgemeiner Teil Lehrbuch, 11. Auflage Ernst und Werner Gieseking Verlag, Bielefeld 2003
- BAYTAZ, Abdullah Batuhan: Kanunilik İlkesi Bağlamında Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukukunda Yorum, XII Levha Yayıncılık, İstanbul, 2018.
- BINDING, Karl: Handbuch des Strafrechts, Duncker & Humblot Verlag, Leipzig 1885.
- BİRTEK, Fatih: Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara 2014.
- BOCK, Dennis: Strafrecht Allgemeiner Teil, 2. Auflage, Springer Verlag, Berlin 2021.
- ÇAPTUĞ, Mehpare: “Hukuki Güvenlik İlkesinin Kavramsal Gelişimi”, Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi, (17), 2021, s.133-160.
- DANNECKER, Gerhard: “Einleitung; §§ 1 bis 31”, in: Strafgesetzbuch Leipziger Kommentar Großkommentar Sechster Band, ed. Heinrich Wilhelm Laufhütte / Ruth Rissing-van Saan / Klaus Tiedemann, 12. Auflage, De Gruyter Verlag, Berlin 2019, s. 57-388.
- DEMİREL, Aydın: “Cezaların Kanuniliği İlkesine Farklı Bir Bakış: Parot Doktrini”, Uyuşmazlık Yargısı, (2), 2025, s.117- 151.
- DOĞAN, Bayram: “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminde Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin Yasama Yetkisinin Devredilmezliği İlkesi Bağlamında Değerlendirilmesi”, Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 28(3), 2020, s.965-1003.
- DÖNMEZER, Sulhi / Erman, SAHİR: Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku C. I, 14. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul 1997.
- DUTTGE, Gunnar/ÜNVER, Yener: Ceza Hukukunda Kanunilik İlkesi, Seçkin Yayıncılık, İstanbul 2013.
- EISELE, Jörg, Strafrecht Fallrepetitorium zum Allgemeinen und Besonderen Teil, 6. Auflage, C.H.Beck Verlag, München 2021.
- EREM, Faruk/DANIŞMAN, Ahmet/ARTUK, Mehmet Emin: Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayıncılık, Ankara 1997.
- ERHAN BULUT, Zeynep: “Yumuşak Hukuk Niteliğindeki BM Genel Kurul Kararları ve UAD Kararlarının Uluslararası Örf ve Âdet Hukuku Kurallarının Oluşumu Üzerindeki Etkisi ve Normatif Rolü”, MÜHF-HAD, 31(2), Aralık 2025, s. 1927-1953.
- FRISTER, Helmut: Strafrecht Allgemeiner Teil, 8. Auflage, C.H.Beck, München 2018.
- GÖKCAN, Hasan Tahsin/ARTUÇ, Mustafa: Yorumlu – Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Şerhi C. I, Adalet Yayınevi, Ankara 2021.
- HEINRICH, Bernd: Strafrecht Allgemeiner Teil, 7. Auflage, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2022.
- HEINRICH, Bernd/ÜNVER, Yener: Ceza Hukuku Genel Kısım-I, Adalet Yayınevi, Ankara 2014.
- HILGENDORF, Eric/VALERIUS, Brian: Strafrecht Allgemeiner Teil, 3. Auflage, C.H.Beck Verlag, München 2022.
- İBA, Hasan: “Cumhurbaşkanlığı Kararnameleri ile Suç ve Ceza İhdası Sorunu”, Anayasa Yargısı, 42(1), 2025, s. 269-314.
- KESKİNSOY, Ömer/KAYA, Semih Batur/DEMİR, Seher: “Anayasa Mahkemesi İçtihadında Kanunilik Kriterinin Uygulanması Üzerine Bir İnceleme” Amme İdaresi Dergisi, 57(4), 2024, s.1-34.
- KINDHÄUSER, Urs/ZIMMERMANN, Till: Strafrecht Allgemeiner Teil, 10. Auflage, Nomos Verlag, Baden-Baden 2022. KOCA, Mahmut/ÜZÜLMEZ: İlhan, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara 2025.
- KREY, Volker/ESSER, Robert: Deutsches Strafrecht Allgemeiner Teil, 7. Auflage, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2022.
- POSENER, Paul: Strafrecht Grundriss Des Gesamten Deutschen Rechts In Einzelausgaben, J. J. Heines Verlag, Berlin 1901.
- ROXIN, Claus/GRECO, Luis: Strafrecht Allgemeiner Teil Band I, 5. Auflage, C.H.Beck, München 2020.
- TEKİN, Derya: “Ceza Normunun Yorumlanmasında Bir Araç Olarak Madde Gerekçesi”, Sakarya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 12(2), 2024, s.1112-1137.
- TULAY, Muhammed Emre: “Kanunilik İlkesi Işığında Ceza Hukuku Kurallarının Zaman Bakımından Uygulanması ve Delil Elde Etme Yöntemlerinde Zaman Bakımından Uygulanma Sorunu”, in: Prof. Dr. Cevdet Yavuz’a Armağan, Legal Yayıncılık, İstanbul 2012, S. 2715-2736.
- TURİNAY, Faruk: Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesinin Anayasal Temelleri, XII Levha Yayıncılık, İstanbul 2013.
- UĞUR, Hüsamettin: “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi ve Anayasa Mahkemesi Kararları Karşısında Yaptırımsız Kalan Bazı Suçlar”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (91), 2010, s. 300-334.
- İNTERNET KAYNAKLARI
- https://hudoc.echr.coe.int
- https://legislationline.org
- https://karararama.yargitay.gov.tr
- https://kazanci.com.tr
- https://www.anayasa.gov.tr/tr/kararlar-bilgi-bankasi
- MAHKEME KARARLARI
- AİHM, Ahmet Yıldırım v. Türkiye, B. No: 3111/10, 18.12.2012
- AİHM, Del Río Prada v. İspanya [BD], B. No: 42750/09, 21.10.2013.
- AİHM, Engel ve Diğerleri / Hollanda, B. No: 5100/71, 08.06.1976.
- AİHM, Malone v. Birleşik Krallık, B. No: 8691/79, 02.08.1984,
- AİHM, Parmak ve Bakır v. Türkiye, B. No: 22429/07, 03.12.2019.
- AİHM, Parmak ve Bakır v. Türkiye, B. No: 22429/07, 03.12.2019.
- AİHM, S. W. V. Birleşik Krallık B. No: 20166/92, 22.11.1995
- AYM, 03.10.2013, 2013/28 E., 2013/106 K.
- AYM, Arman Mazman Başvurusu, B. No: 2013/1752, 26.06.2014
- AYM, Efendi Yaldız Başvurusu, B. No: 2013/1202, 25.03.2015
- AYM, Hamide Yiğit Başvurusu, B. No: 2018/31810, 10.11.2021.
- AYM, Hayriye Özdemir Başvurusu, B. No: 2013/3434, 25.06.2015
- AYM, Karlis A. Ş. Başvurusu, B. No: 2013/849, 15.4.2014
- AYM, Sevim Akat Eşki Başvurusu, B. No: 2013/2187, 19.12.2013
- AYM, Tuğba Arslan Başvurusu, B. No: 2014/256, 25.06.2014
- AYM, Türkiye Emekliler Derneği Başvurusu, B. No: 2012/1035, 17.07.2014
- Yargıtay 19. CD, E. 2015/19647, K. 2016/19498, KT. 13.06.2016
- Yargıtay 19. CD, E. 2015/32218, K. 2016/18281, KT. 23.05.2016
- Yargıtay 3. CD, E. 2023/12639, K. 2025/5974, KT. 26.02.2025
- Yargıtay 5. CD, E. 2024/3437, K. 2025/6472, KT. 21.05.2025
- Yargıtay 5. CD, E. 2021/5443, K. 2024/561, KT. 17.01.2024
- Yargıtay 5. CD, E. 2020/3752, K. 2021/859, KT. 01.03.2021
EVALUATION OF THE PRINCIPLE OF LEGALITY IN CRIMES AND PUNISHMENTS FROM THE PERSPECTIVE OF TURKISH AND GERMAN CRIMINAL LAW WITHIN THE SCOPE OF PREDICTABILITY AND THE SAFEGUARD FUNCTION
Öz
The legality principle in criminal matters forms one of the essential structural elements of modern criminal law within democratic systems governed by the rule of law. Originating in the Enlightenment and the theory of separation of powers, it limits state power to punish and protects individuals against arbitrary and unforeseeable interference. In the Turkish constitutional order, the principle is enshrined in Article 38 of the 1982 Constitution and Article 2 of the Turkish Penal Code No. 5237. It entails fundamental consequences such as the requirement of certainty, the prohibition of analogy to the detriment of the offender, the non-retroactivity of criminal laws, and the rule that crimes and punishments may only be determined by law. Contemporary legal thought does not regard the mere formal existence of a statutory provision as sufficient. Criminal norms must also be accessible, precise, and foreseeable. This qualitative approach is reflected in the case law of the ECtHR, particularly through the doctrine of autonomous interpretation under Article 7 of the Convention, as well as in the individual application decisions of the Constitutional Court. Accordingly, for a norm to constitute a criminal offence, individuals must be able to foresee with reasonable certainty which conduct is prohibited and which sanction is attached to it. In Turkish criminal law practice, the scope and limits of the principle of legality are also addressed in the decisions of the Court of Cassation, demonstrating that the principle binds not only the legislator but also judicial authorities. In this study, Article 103(2) of the German Constitution and the relevant provisions of the German Criminal Code (StGB) are also examined with regard to the dimensions of certainty, the prohibition of analogy, and non-retroactivity within the principle of legality; and it is demonstrated how the approach adopted in German law strengthens the protective function of the principle. This comparative perspective aims not at norm transfer, but at revealing the constitutional intensity and application limits of the legality principle in different legal systems.
Anahtar Kelimeler
Legality in Crime and Punishment Certainty Foreseeability Rule of Law
Kaynakça
- ARTUK, Mehmet Emin/GÖKCEN, Ahmet/ALŞAHİN, Mehmet Emin/ÇAKIR, Kerim: Ceza Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Adalet Yayınevi, Ankara 2024.
- AYGÜN EŞİTLİ, Ezgi: “Suçların ve Cezaların Kanuniliği İlkesi”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (104), 2013, s.225-246. BAUMANN, Jürgen/WEBER, Ulrich/MITSCH, Wolfgang: Strafrecht Allgemeiner Teil Lehrbuch, 11. Auflage Ernst und Werner Gieseking Verlag, Bielefeld 2003
- BAYTAZ, Abdullah Batuhan: Kanunilik İlkesi Bağlamında Ceza ve Ceza Muhakemesi Hukukunda Yorum, XII Levha Yayıncılık, İstanbul, 2018.
- BINDING, Karl: Handbuch des Strafrechts, Duncker & Humblot Verlag, Leipzig 1885.
- BİRTEK, Fatih: Ceza Hukuku Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, Ankara 2014.
- BOCK, Dennis: Strafrecht Allgemeiner Teil, 2. Auflage, Springer Verlag, Berlin 2021.
- ÇAPTUĞ, Mehpare: “Hukuki Güvenlik İlkesinin Kavramsal Gelişimi”, Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi, (17), 2021, s.133-160.
- DANNECKER, Gerhard: “Einleitung; §§ 1 bis 31”, in: Strafgesetzbuch Leipziger Kommentar Großkommentar Sechster Band, ed. Heinrich Wilhelm Laufhütte / Ruth Rissing-van Saan / Klaus Tiedemann, 12. Auflage, De Gruyter Verlag, Berlin 2019, s. 57-388.
- DEMİREL, Aydın: “Cezaların Kanuniliği İlkesine Farklı Bir Bakış: Parot Doktrini”, Uyuşmazlık Yargısı, (2), 2025, s.117- 151.
- DOĞAN, Bayram: “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sisteminde Cumhurbaşkanlığı Kararnamelerinin Yasama Yetkisinin Devredilmezliği İlkesi Bağlamında Değerlendirilmesi”, Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 28(3), 2020, s.965-1003.
- DÖNMEZER, Sulhi / Erman, SAHİR: Nazari ve Tatbiki Ceza Hukuku C. I, 14. Baskı, Beta Yayıncılık, İstanbul 1997.
- DUTTGE, Gunnar/ÜNVER, Yener: Ceza Hukukunda Kanunilik İlkesi, Seçkin Yayıncılık, İstanbul 2013.
- EISELE, Jörg, Strafrecht Fallrepetitorium zum Allgemeinen und Besonderen Teil, 6. Auflage, C.H.Beck Verlag, München 2021.
- EREM, Faruk/DANIŞMAN, Ahmet/ARTUK, Mehmet Emin: Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayıncılık, Ankara 1997.
- ERHAN BULUT, Zeynep: “Yumuşak Hukuk Niteliğindeki BM Genel Kurul Kararları ve UAD Kararlarının Uluslararası Örf ve Âdet Hukuku Kurallarının Oluşumu Üzerindeki Etkisi ve Normatif Rolü”, MÜHF-HAD, 31(2), Aralık 2025, s. 1927-1953.
- FRISTER, Helmut: Strafrecht Allgemeiner Teil, 8. Auflage, C.H.Beck, München 2018.
- GÖKCAN, Hasan Tahsin/ARTUÇ, Mustafa: Yorumlu – Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Şerhi C. I, Adalet Yayınevi, Ankara 2021.
- HEINRICH, Bernd: Strafrecht Allgemeiner Teil, 7. Auflage, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2022.
- HEINRICH, Bernd/ÜNVER, Yener: Ceza Hukuku Genel Kısım-I, Adalet Yayınevi, Ankara 2014.
- HILGENDORF, Eric/VALERIUS, Brian: Strafrecht Allgemeiner Teil, 3. Auflage, C.H.Beck Verlag, München 2022.
- İBA, Hasan: “Cumhurbaşkanlığı Kararnameleri ile Suç ve Ceza İhdası Sorunu”, Anayasa Yargısı, 42(1), 2025, s. 269-314.
- KESKİNSOY, Ömer/KAYA, Semih Batur/DEMİR, Seher: “Anayasa Mahkemesi İçtihadında Kanunilik Kriterinin Uygulanması Üzerine Bir İnceleme” Amme İdaresi Dergisi, 57(4), 2024, s.1-34.
- KINDHÄUSER, Urs/ZIMMERMANN, Till: Strafrecht Allgemeiner Teil, 10. Auflage, Nomos Verlag, Baden-Baden 2022. KOCA, Mahmut/ÜZÜLMEZ: İlhan, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 18. Baskı, Seçkin Yayıncılık, Ankara 2025.
- KREY, Volker/ESSER, Robert: Deutsches Strafrecht Allgemeiner Teil, 7. Auflage, Kohlhammer Verlag, Stuttgart 2022.
- POSENER, Paul: Strafrecht Grundriss Des Gesamten Deutschen Rechts In Einzelausgaben, J. J. Heines Verlag, Berlin 1901.
- ROXIN, Claus/GRECO, Luis: Strafrecht Allgemeiner Teil Band I, 5. Auflage, C.H.Beck, München 2020.
- TEKİN, Derya: “Ceza Normunun Yorumlanmasında Bir Araç Olarak Madde Gerekçesi”, Sakarya Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 12(2), 2024, s.1112-1137.
- TULAY, Muhammed Emre: “Kanunilik İlkesi Işığında Ceza Hukuku Kurallarının Zaman Bakımından Uygulanması ve Delil Elde Etme Yöntemlerinde Zaman Bakımından Uygulanma Sorunu”, in: Prof. Dr. Cevdet Yavuz’a Armağan, Legal Yayıncılık, İstanbul 2012, S. 2715-2736.
- TURİNAY, Faruk: Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesinin Anayasal Temelleri, XII Levha Yayıncılık, İstanbul 2013.
- UĞUR, Hüsamettin: “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi ve Anayasa Mahkemesi Kararları Karşısında Yaptırımsız Kalan Bazı Suçlar”, Türkiye Barolar Birliği Dergisi, (91), 2010, s. 300-334.
- İNTERNET KAYNAKLARI
- https://hudoc.echr.coe.int
- https://legislationline.org
- https://karararama.yargitay.gov.tr
- https://kazanci.com.tr
- https://www.anayasa.gov.tr/tr/kararlar-bilgi-bankasi
- MAHKEME KARARLARI
- AİHM, Ahmet Yıldırım v. Türkiye, B. No: 3111/10, 18.12.2012
- AİHM, Del Río Prada v. İspanya [BD], B. No: 42750/09, 21.10.2013.
- AİHM, Engel ve Diğerleri / Hollanda, B. No: 5100/71, 08.06.1976.
- AİHM, Malone v. Birleşik Krallık, B. No: 8691/79, 02.08.1984,
- AİHM, Parmak ve Bakır v. Türkiye, B. No: 22429/07, 03.12.2019.
- AİHM, Parmak ve Bakır v. Türkiye, B. No: 22429/07, 03.12.2019.
- AİHM, S. W. V. Birleşik Krallık B. No: 20166/92, 22.11.1995
- AYM, 03.10.2013, 2013/28 E., 2013/106 K.
- AYM, Arman Mazman Başvurusu, B. No: 2013/1752, 26.06.2014
- AYM, Efendi Yaldız Başvurusu, B. No: 2013/1202, 25.03.2015
- AYM, Hamide Yiğit Başvurusu, B. No: 2018/31810, 10.11.2021.
- AYM, Hayriye Özdemir Başvurusu, B. No: 2013/3434, 25.06.2015
- AYM, Karlis A. Ş. Başvurusu, B. No: 2013/849, 15.4.2014
- AYM, Sevim Akat Eşki Başvurusu, B. No: 2013/2187, 19.12.2013
- AYM, Tuğba Arslan Başvurusu, B. No: 2014/256, 25.06.2014
- AYM, Türkiye Emekliler Derneği Başvurusu, B. No: 2012/1035, 17.07.2014
- Yargıtay 19. CD, E. 2015/19647, K. 2016/19498, KT. 13.06.2016
- Yargıtay 19. CD, E. 2015/32218, K. 2016/18281, KT. 23.05.2016
- Yargıtay 3. CD, E. 2023/12639, K. 2025/5974, KT. 26.02.2025
- Yargıtay 5. CD, E. 2024/3437, K. 2025/6472, KT. 21.05.2025
- Yargıtay 5. CD, E. 2021/5443, K. 2024/561, KT. 17.01.2024
- Yargıtay 5. CD, E. 2020/3752, K. 2021/859, KT. 01.03.2021
Ayrıntılar
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Ceza Hukuku |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 10 Şubat 2026 |
| Kabul Tarihi | 23 Mart 2026 |
| Erken Görünüm Tarihi | 27 Mart 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 27 Mart 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.21492/inuhfd.1886175 |
| IZ | https://izlik.org/JA55TL68WD |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Sayı: Advanced Online Publication |
Kaynak Göster
Amaç ve Kapsam
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi (İnÜHFD), temel olarak hukuk alanında ve hukukla ilişkilendirilebilen diğer bilimsel disiplinlerde özgün ve bilimsel çalışmalara dayanan makalelerin yayımlanması yoluyla ulusal ve uluslararası literatüre katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.
Dergi, Haziran ve Aralık aylarında olmak üzere yılda iki kez elektronik ortamda yayımlanmaktadır.
İnÜHFD’nin içeriği, hukuk ve hukukla ilişkilendirilebilen disiplinler arası nitelikteki çalışmalardan oluşmaktadır. Bu kapsamda, akademisyenler, araştırmacılar ve uygulayıcılardan gelen makaleler, karar incelemeleri, mevzuat değerlendirmeleri, kitap incelemeleri ve çeviriler kabul edilmektedir.
Yazım Kuralları
Değerlendirilmek üzere sunulan makaleler özgün olmalı ve daha önce herhangi bir elektronik veya basılı ortamda sunulmamış veya yayımlanmamış olmalıdır.
ORCID ID:
İnÜHFD'nde değerlendirilmek üzere gönderilen bütün çalışmalarda eser sahiplerinin ORCID numarası (Bilimsel Araştırmacı Kimlik Numarası) alması ve çalışmalarını ve ORCID numaralarını DergiPark sistemine yüklemeleri gerekmektedir. ORCID Numarası https://orcid.org/signin adresinden alınmaktadır.
ORCID numarası olmayan araştırmacıların çalışmaları değerlendirmeye alınmayacaktır.
İNTİHAL RAPORU ZORUNLULUĞU:
01.01.2018 tarihinden itibaren İnÜHFD'nde değerlendirilecek olan bütün çalışmalar intihal programına tabi tutulacaktır. Yayın Kurulunca belirlenen intihal oranı en fazla %15'tir. İntihal oranının %15'ten fazla olması durumunda, çalışma değerlendirmeye alınmayacak ve reddedilecektr. İntihal/benzerlik raporu oluştururken Turnitin veya iThenticate programlarından birisinin kullanılması gerekmektedir. Rapor oluşturulurken metinde yer alan kaynakça ve alıntılar rapor kapsamı dışında tutulabilir.
Her sayıda bir yazarın sadece bir makalesi yayınlanabilir.
İnÜHFD'de Genişletilmiş Özet hariç olmak kaydıyla 10.000 kelime sınırı vardır.
Makalelerin (extended summary hariç) 10.000 kelimeyi aşmaması gerekmekte olup; Türkçe/İngilizce başlık, Türkçe/İngilizce özetler, Türkçe/İngilizce Anahtar kelimeler, ana metin, dipnotlar ve kaynakça dahil 10.000 kelime sınırını aşan çalışmalar hakem sürecine alınmadan iade edilecektir.
FORMLAR:
- İnÜHFD Makale Taslak Formatını buradan indirebilirsiniz.
- inÜHFDTelif Hakkı Sözleşmesi ve Yazarlık Katkı Formunu buradan indirebilirsiniz.
Makale Yükleme Süreci:
- Dergipark Kullanıcı Sayfası
- Süreç
- Makale Gönderme
- Makale Ana Verileri
- ... ve sistemdeki gerekli adımları takip ederek devam edilmelidir.
İnÜHFD’ne gönderilen makaleler aşağıda sıralanan şekil şartlarına göre hazırlanmalıdır.
1. Sözcük Sınırlaması: 2017 yılından itibaren geçerli olmak üzere, dergimize gönderilen makalelerde sözcük sayı sınırı en az 4.000 en fazla 10.000 olarak belirlenmiştir.
2. Yazı karakteri: Makalenin genel gövdesi Times New Roman yazı karakterinde, 11 punto harf boyutunda, 1 satır aralığıyla, sağ ve sol kenarlara yaslanarak yazılır. Noktalama işaretlerinden sonra bir karakter boşluk bırakılır.
3. Bölüm, başlık ve alt başlıklar: Birinci düzey başlıklar makalenin genel gövdesine uygun olarak 11 punto, sola dayalı, koyu renk ve büyük harflerle yazılır. İkinci düzey başlıklar yine 11 punto, sola dayalı, koyu ve ilk harfi büyük olarak yazılır. Sırasıyla üçüncü, dördüncü ve varsa beşinci ve altıncı düzey başlıklar yine 11 punto, sola dayalı ve ilk harfi büyük olarak yazılır.
Örnek;
I. HUKUKA UYGUNLUK HALLERİ
A. Meşru Savunma
1. Şartları
a. Saldırıya İlişkin Şartlar
4. Açıklama ve dipnotlar: Gerek referans göstermek için olsun, gerekse ek açıklama yapmak için olsun dipnotlar tek satır aralığı ile 9 punto ile metin içinde ilgili yerde satır üstüne küçük rakamla (1,2,3…) sıra numarası konarak verilir. Noktalama isaretleri dipnot numarasindan sonra konulmalidir. Daha sonra aynı sıra numarası ile metin altında dipnot çizgisiyle ayrılmış kısma, ana metin hizasında dipnotun kaynağı yazılır.
5. Hizalama ve satır aralıkları: Makalenin gövde metni 1 satır aralık verilerek, iki yana yaslanmış (block) biçiminde ve her başlıktan sonra bir satır boş bırakılarak yazılır. Paragraflar bir üstteki paragraftan (soldan) 1 cm içeriden başlayacak şekilde ve aralarında fazladan bir boşluk bırakılmaksızın yazılır. Ancak 30 kelimeden veya üç satırdan fazla olan tırnak içindeki (“…”) doğrudan alıntılar ayrı bir paragraf olarak, soldan 1.25 cm sağdan 1 cm içeri alınarak, tek satır aralığı ile 10 punto olarak yazılır.
6. Sayfa numaraları: Sayfa numaraları makalenin metninin bulunduğu sayfalardan başlayarak rakamlar ile (1, 2, 3…) sağ alt köşede gösterilir.
7. Türkçe ve İngilizce özet sayfası: Yazıların Türkçe ve İngilizce özetinin yanı sıra, başlık ve anahtar kelimeleri de yine Türkçe ve İngilizce olarak gönderilmelidir. Türkçe ve İngilizce özetler, en az 150 en fazla 300 sözcük olmalıdır. Özet metni, Times New Roman yazı karakterinde 10 punto olmalıdır. Türkçe özet metnin hazırlanmasında olduğu gibi, İngilizce özet metnin hazırlanmasında da aynı özenin gösterilmesi gerekir, çünkü araştırmanın uluslararası akademik çevrelerde tanınması İngilizce özet metni aracılığıyla olmaktadır.
8. Genişletilmiş Özet: 01.03.2021 tarihinden itibaren gönderilen makalelerde, makaleye yabancı yazarlar tarafından atıf yapılmasını sağlayacak ölçüde, makalede yer verilen bilgi ve görüşlerin derlendiği, en az 750 en fazla 1250 kelimeden oluşacak İngilizce bir extended summary yer almalıdır. Genişletilmiş özette kısaca şu bilgiler yer alabilir: çalışmanın amacı, kuramsal çerçeve, yöntem, bulgular ve tartışma, sonuç ve öneriler.
9. Giriş bölümü: Her makalede giriş bölümü bulunması zorunludur.
10. Dipnot ile referans gösterme: Dipnotlar genel olarak şu iki amaç için kullanılır: a) Ana metinde geçen bir kavram veya konu hakkında ilave bilgi ve açıklamalar yapmak, b) doğrudan veya dolaylı bir aktarım için sayfa altında referans göstermek. Dipnotlar ister bilgi ve açıklama yapmak için verilsin, ister referans göstermek için, 1, 2, 3 şeklinde rakamlarla numaralandırılır. Sayfa altındaki rakamların öncesine ve sonrasına herhangi özel bir işaret konmaz. Sayfa altındaki dipnot metni, dipnot çizgisinin altına, üstündeki ana metinle aynı hizada olacak şekilde 9 punto ve tek satır aralığında yazılır ve sonuna nokta konur.
Bir kaynak dipnot ile referans gösterilirken: Kaynağın ilk kez referans gösterildiği dipnotta, bu kılavuzun kaynak hazırlanmasına yönelik esaslarına göre, ayrıntılı künyesi verilir. Aynı kaynağa daha sonraki referanslarda geçmesi durumunda ise aşağıdaki örneklere uygun olarak kısa künye verilir. Ibid. loc cit. op cit gibi kisaltmalar kullanilmaz.
-----------------------------------------------------------------
1. Tek yazarlı kitap:
İÇEL, Kayıhan: Ceza Hukuku Genel Hükümler, 7. Bası, Beta Yayınları, İstanbul 2015, s.67.
Aynı yazara ikinci kez atıf yapıldığında;
İÇEL, s.67.
Aynı yazara ait birden fazla esere atıf yapılıyorsa ilk atıfta parantez içerisinde sonradan ne şekilde atıf yapılacağı gösterilir;
EREN, Fikret: Borçlar Hukuku Genel Hükümler (Borçlar Genel), 19. Bası, Yetkin Yayınları, Ankara 2015, s.568.
EREN, Fikret: Borçlar Hukuku Özel Hükümler (Borçlar Özel), 2. Bası, Yetkin Yayınları, Ankara 2015, s.549.
EREN, Borçlar Özel, s.700.
2. İki yazarlı kitap:
HAKERİ, Hakan/ÜNVER Yener: Ceza Muhakemesi Hukuku Cilt 1, 8. Bası, Adalet Yayınları, İstanbul 2013, s.321.
Aynı yazarlara ikinci kez atıf yapıldığında;
HAKERİ/ÜNVER, s.541.
3. Makale:
ZAND, Joseph: “Article 15 of The European Convention on Human Rights and The Notion of State of Emergency”, İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1), 2014, s.167.
4. Mahkeme Kararları
Yargıtay 13.HD., 26.06.2013, E.2013/6756, K.2013/17624. www.yargitay.gov.tr (Erişim: 15.04.2019).
AYM, 07.06.1973, E.1973/12, K.1973/24.
AYM, İhsan Asutay, B.N. 2012/606, 20/2/2014.
Danıştay 3.D., 11.03.2010, E.2008/2797, K.2010/713.
5. Resmi Gazete:
RG: 25.04.2021, 15541.
Makalelerde Cilt, Sayı Gösterimi: Cilt No (Sayı No) şeklinde yapılmakta olup, sadece rakamlar kullanılmaktadır.
Örnekler: 8. Cilt 3. Sayı veya Cilt: 8 Sayı:3 şeklinde ifade edilen dergi 8(3),
Cilt: LVII, Sayı: V şeklinde ifade edilen dergi LVII(V),
2018/2 şeklinde ifade edilen dergi (2), 2018,
Sadece Cilt 8, 2018 gibi cilt numarası verilen, sayı numarası olmayan dergiler 8, 2018
sadece Sayı: 3, 2018 gibi sayı numarası verilen, cilt numarası olmayan dergiler (3), 2018, şeklinde gösterilmesi gerekmektedir.
6. Elektronik kaynak:
World Health Organization: “Eliminating Forced Coercive and Otherwise Involuntary Sterilization: An Interagency Statement”, www.unaids.org/sites/default/files/media_asset/201405_sterilization_ en.pdf, (Erişim: 15.02.2016).
7. Editörlü kitap:
ROHE, Mathias: ”Alman Hukukunda Hekimin Sorumluluğunun Özel Hukuk Açısından Değerlendirilmesi”, in Şenocak, Kemal/Rohe Mathias/Yarayan, Ali (ed.), Uluslararası Sağlık Hukuku Sempozyumu, İÜHF Yayınları, Malatya 2014, s.55.
GENİŞLETİLMİŞ ÖZET (EXTENDED ABSTRACT)
İnÜHFD, 2021 yılı 12(1) sayısından itibaren geçerli olmak üzere, makaleleri Genişletilmiş Özet (Extended Summary) ile birlikte yayınlama kararı almıştır.
01.03.2021 tarihinden itibaren gönderilen makalelerde, makaleye yabancı yazarlar tarafından atıf yapılmasını sağlayacak ölçüde, makalede yer verilen bilgi ve görüşlerin derlendiği, en az 750 en fazla 1250 kelimeden oluşacak İngilizce bir extended summary yer almalıdır.
Genişletilmiş Özet, makalelerin uluslararası düzeyde okunurluğunu ve alıntılanmasını kolaylaştıracak bir yöntemdir. Genişletilmiş Özet, İngilizce dışında yazılmış makalelerden talep edilmektedir. Genişletilmiş Özetin dili İngilizce olup, makalelerin İnÜHFD’ye ilk başvurusu esnasında talep edilecektir.
Genişletilmiş Özete, öz/abstract ve anahtar kelimeler/keywords’ten sonra, makalenin ana metni başlamadan yer verilmelidir.
Genişletilmiş özet bölümünde kaynak gösterimi yapılmamalıdır.
Genişletilmiş özet, tercihen 750-1250 kelime aralığında olmalı; çalışmanın amacını, sorununu, metodunu, bulgularını, sonuçlarını ve önerilerini alt başlıklar halinde vermelidir. Genişletilmiş özet içindeki alt başlıklar, çalışmanın türüne göre çeşitlilik gösterebilir.
Genişletilmiş Özetin (Extended Abstract) aşağıdaki bilgileri içermesi beklenmektedir:
Giriş ve Çalışmanın Amacı (Introduction and Research Purpose): Giriş ve araştırmanın amaç kısmında çalışmanın hangi soruya cevap aradığı, hangi araştırma sorusu ya da sorularından yola çıkıldığı ve bu çalışmanın niçin gerekli olduğuna ilişkin okuyucuda net fikir oluşumunu sağlayacak açıklıkta bilgiler verilmelidir.
Literatür Analizi (Kavramsal/kuramsal çerçeve): Bu kısımda, özellikle çalışma konusu ve amacıyla ilişkili doğrudan olan çalışmalar özetlenmeli ve yapılan çalışmanın bu anlamda niçin önemli/anlamlı olduğu, hangi boşluğu dolduracağı, ilave hangi katkıyı sağlayabileceği net olarak açıklanmalıdır.
Yöntem ve Bulgular: Çalışmanın yöntem kısmında çalışmanızı niteliksel, niceliksel, eleştirel veya karma olarak tanımlayın. Çalışmanızı derleme, araştırma, örnek olay incelemesi, deneme, anket ve benzeri olarak tanımlayın. Çalışmada ulaşılan bulgular, kavramsal/kuramsal çerçeve ile ilişkilendirilerek tartışılmalı ve benzerlik ve farklılıklar ile bunların sebeplerine ilişkin değerlendirmeler yapılmalıdır.
Sonuçlar, Kısıtlar ve Öneriler: Çalışma bulgularına bağlı olarak, kavramsal/kuramsal çerçeve ile ilişkilendirilmiş ve ilgili yazına katkı olduğu ya da olacağı düşünülen önemli konulara yer verilmelidir. Çalışmanın yapılmasında var ise karşılaşılan temel kısıtların neler olduğu ifade edilmelidir. Çalışmanın yararlarına değinildikten sonra, uygulayıcı ve/veya araştırmacılara öneriler yazılmalıdır.
YAYIN SÜRECİ
Kabul edilen makalelerin ilgili sayıda yayımlanmak üzere hazırlığının yapıldığı süreçtir. Bu süreçte makalenin durumu Yayın Sürecinde olarak görünür. Bu süreçte, yayın editörü, mizanpaj sorumlusu ve son okuyucu görev almaktadır. Mizanpaj editörü, makalenin şekil olarak yayına hazır hale getirilmesinden sorumludur (sayfa düzeni, tablo ve görsellerin makale içerisindeki yerleşimi, kaynakların düzeni, sayfa numaralarının makale kabul tarihi önceliğine göre verilmesi, yayıncının logosunun makaleye yerleştirilmesi gibi).
Mizanpajı tamamlanan makale, makalenin dilbilgisi, imla kuralları ve anlam bütünlüğü bakımından son bir defa gözden geçirilmesi ve olası yazım hatalarının tespit edilmesi adına, son okuyucuya gönderilir. Son okuyucu işlemini tamamladıktan sonra, dergi yayın editörü, makalenin ilgili sayıda yayınlanacak olan son halini yazarın da görmesi adına, ERKEN GÖRÜNÜMDE dergi web sayfasında kullanıcılara sunar. Bu süreçte makalede mevcut olabilecek olan küçük hataların tespiti yapılır ve bunları düzeltmek için hala vakit vardır. Yazar bu süreçte herhangi bir hata tespit ederse, derginin teknik iletişim sorumlusuna e-mail ile bildirim yapmalıdır. Teknik iletişimden bilgi alan yayın editörü gerekli düzeltmeyi yapacaktır. Sayı yayımlandıktan sonra SADECE 5 GÜN daha olası hataları düzeltme imkanı bulunmaktadır. Fakat yazarların makale ERKEN GÖRÜNÜMDE iken düzeltme önerilerini bildirmeleri beklenir.
Etik İlkeler ve Yayın Politikası
YAYIN ETİĞİ
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Yayın Etiği Komisyonu (COPE) kılavuz ilkeleri ve Bilimsel Yayıncılıkta Şeffaflık ve En İyi Uygulama İlkeleri (COPE, DOAJ, OASPA, WAME ortak bildirisi) dahil olmak üzere çeşitli kuruluşlar tarafından ortaya konan kılavuz ilkelere ve temel uygulamalara uymayı amaçlamaktadır. Bu kılavuz ve tavsiyeler, bilimsel yayıncılıkta şeffaflık, dürüstlük ve en iyi uygulamaları teşvik etmek üzere tasarlanmıştır.Dergi, bu standartlara bağlı kalarak, yayınladığı araştırmaların yüksek kalitede olmasını ve bilim camiasının etik standartlarını karşılamasını sağlamayı amaçlamaktadır.
ETİK İLKELER VE YAYIN POLİTİKASI
Etik Kurul Onayı ve Bilgilendirilmiş Onam
İnÜHFD’de yayımlanacak makalelerin ilk sayfasında, etik kurul izni ve/veya yasal/özel izin alınmasının gerekip gerekmediği açıkça belirtilmelidir. Eğer bu izinlerin alınması gerekiyorsa, iznin hangi kurumdan, hangi tarihte ve hangi karar veya sayı numarası ile alındığı net bir şekilde sunulmalıdır.
Çalışma etik onayından muafsa, yazarlar etik kuruldan muafiyeti açıklayan bir beyan sunmalıdır. Etik onayı olmadan gönderilen bir makale, dergi etik kaygıları değerlendirmek için COPE’un yönergelerini izleyecektir. Etik onayı olmayan makaleler, konu ile ilgili önem taşıyan durumlarda reddedilebilir.
Çalışma, etik kurul izni gerektirmiyorsa, makale gönderim aşamasında “ETİK KURUL ONAYINA İHTİYAÇ YOKTUR BEYAN FORMU” sorumlu yazar tarafından imzalanmış bir şekilde sisteme yüklenmelidir. Bu beyan, makale sonuna “Etik Komite Onayı” başlığı altında da yazılmalıdır.
Etik Kurul İzni Gerektiren Çalışmalar
- Anket, mülakat, odak grup çalışması, gözlem, deney, görüşme teknikleri kullanılarak katılımcılardan veri toplanmasını gerektiren nitel ya da nicel yaklaşımlarla yürütülen her türlü araştırmalar
- Kişisel verilerin kullanılması kanunu gereğince retrospektif çalışmalar
- İnsan ve hayvanların (materyal/veriler dahil) deneysel ya da diğer bilimsel amaçlarla kullanıldığı araştırmalar
- Kişisel verilerin kullanılması kanunu gereğince retrospektif çalışmalar
- Hayvanlar üzerinde yapılan araştırmalar
Bilgilendirilmiş Onam
İnsan katılımcıların yer aldığı tüm çalışmalarda, yazılı bilgilendirilmiş onam alınmalı ve belgelenmelidir. Bu, aşağıdaki durumları kapsar:
- Genel Araştırmalar: Tüm katılımcılardan yazılı onam alınmalıdır.
- Çocuklarla Yapılan Araştırmalar (18 yaş altı): Onam, çocuğun ebeveyni veya yasal vasisi tarafından verilmelidir.
- Anket / Görüşme Araştırmaları:
- Katılımcıların araştırmaya katılmaya rıza gösterdiği,
- Kişisel verilerinin toplanmasına ve kullanılmasına onay verdiği belirtilmelidir.
Alıntılar veya kimlik belirten ifadeler varsa:
Ya anonimleştirilmelidir, ya da, katılımcıların adlarının yayımlanmasına izin verdikleri açıkça belirtilmelidir.
Onamla ilgili bilgiler Yöntemler bölümünde sunulmalıdır.
Katılımcı Anonimliği ve Görsel Yayını
Katılımcı gizliliğini korumak için:
- Özellikle kişisel veriler veya görüntüler yayınlandığında anonimlik korunmalıdır.
- Katılımcıları tanımlayabilecek fotoğraflar veya görüntüler dahil edilirse:
- Yazarlar, bireylerden veya yasal temsilcilerinden imzalı izin formları almalıdır.
- İbranameler yayın için izin vermeli ve her türlü kısıtlamayı belirtmelidir.
- Görüntüler için yayın izni Yöntemler bölümünde belirtilmelidir.
İNTİHAL VE ETİK İHLALLER
Tüm başvurular, hakem değerlendirme ve/veya üretim süreçlerinde benzerlik tespiti yazılımı kullanılarak birden fazla taramadan geçirilir. Önceki çalışmalara atıfta bulunurken, tüm materyalin doğru bir şekilde referans gösterildiğinden emin olunmalıdır. Herhangi bir kaynaktan (dergi makaleleri, kitaplar, tezler, elektronik medya, vb.) metin, tablo veya resim kopyalamak ve bunları kendininmiş gibi sunmak, referans verilmiş olsa bile intihal olarak kabul edilir. Kaynağı 'Kaynaklar' bölümünde listelemek, yazarları intihal sorumluluğundan muaf tutmaz.
Yazarların aşağıda belirtilen intihal durumlarından ya da etik ihlallerden kaçınmaları şiddetle tavsiye edilir:
- Atıf Manipülasyonu: Kendine atıf yapma, aynı derginin aşırı atıfla kullanılması veya atıf yığma gibi yöntemlerle atıf sayılarının şişirilmesi, akademik tanınmayı çarpıtan bir uygulamadır.
- Kendinden İntihal (Metin Geri Dönüşümü): Bir yazarın önceki çalışmasından bölümleri veya cümleleri uygun şekilde atıf yapmadan yeniden kullanmayı içerir ve bir tür intihal teşkil eder.
- Salami Dilimleme: Tek bir çalışmadan aynı veri setini, hipotezleri ve yöntemleri kullanarak birden fazla makale yayınlaması anlamına gelen, etik olmayan bir uygulamadır.
- Veri Üretme: Gerçek araştırma veya deneylerle desteklenmeyen sahte verilerin oluşturulması, araştırma dürüstlüğünün ciddi bir ihlali olarak kabul edilir.
- Veri Manipülasyonu/Sahteciliği: Bulguları yanlış yönlendirmek veya yanlış temsil etmek için görüntülerin değiştirilmesi ya da aykırı değerlerin kaldırılması gibi verilerin değiştirilmesini içerir.
İntihal, atıf manipülasyonu veya veri çarpıtma gibi etik ihlallerine ilişkin şüphe durumlarında, Editörler Kurulu, şüphelerin adil, şeffaf ve tutarlı bir şekilde ele alınmasını sağlamak için COPE (Yayın Etiği Komisyonu) yönergelerini takip edecektir.
AÇIK ERİŞİM POLİTİKASI
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi'nde yayımlanan tüm makalelere, herhangi bir ücret ödemeden ve kayıt zorunluluğu olmadan çevrimiçi olarak kalıcı bir şekilde erişilebilir. Yazarlar, çalışmalarının telif haklarını korurken, derginin Telif Hakkı ve Etik politikasına uygun olarak üçüncü tarafların içeriği paylaşmasına, çoğaltmasına ve dağıtmasına izin verir.
2023 yılından itibaren yayımlanan tüm içerik, orijinal kaynağa uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla ticari olmayan kullanım, dağıtım ve değişikliklere izin veren Creative Commons Atıf-Ticari Olmayan 4.0 Uluslararası Lisansı (CC BY-NC 4.0) kapsamında lisanslanmaktadır.
2023'ten önce içerik geleneksel telif hakkı kapsamında lisanslıydı, ancak arşiv ücretsiz erişimli bir şekilde yazarlara ve diğer kullanıcılara açıktı.
Tüm dergi içeriğine https://dergipark.org.tr/tr/pub/inuhfd adresinden ücretsiz olarak erişilebilir.
TELİF HAKKI POLİTİKASI
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi’nde yayınlanan makaleler Açık Erişimdir ve Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License (CC BY-NC 4.0) altında dağıtılmaktadır. Bu, orijinal çalışmaya uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla, üçüncü tarafların içeriği ticari olmayan amaçlarla paylaşmasına ve uyarlamasına izin verir.
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, her gönderinin bir Telif Hakkı Sözleşmesi ve Yazarlık Katkı Formu ile sunulmasını gerektirir
Daha önce yayımlanan içerikleri, figürleri, tabloları veya herhangi bir materyali basılı veya elektronik formatlarda kullanırken yazarlar, telif hakkı sahibinden izin almakla sorumludur. Bu konuda yasal, mali ve cezai sorumluluklar yazar(lara) aittir.
Yazarlar, İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi'nde yayımlanan çalışmalarının telif hakkını korurlar.
REKLAM POLİTİKASI
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Yayın Kurulu ve yönetimi tarafından onaylanması koşuluyla web sitesinde dijital reklamları kabul eder. Tüm reklamlar bu şekilde açıkça etiketlenmelidir. Reklam verenlerin editoryal kararlar veya reklam politikaları üzerinde hiçbir etkisi yoktur.
Reklam talepleriniz için lütfen Editörlük Ofisi (inueditorial@inonu.edu.tr) ile iletişime geçiniz.
HAKEM DEĞERLENDİRME SÜRECİ
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, bilimsel kalite, akademik dürüstlük ve etik yayıncılık konularında en yüksek standartları korumak amacıyla titiz ve şeffaf bir çift-kör hakemlik süreci yürütmektedir. Bu modelde, değerlendirme süreci boyunca yazarların ve hakemlerin kimlikleri birbirinden gizli tutulur.
Gönderilen tüm makaleler, derginin kapsamına ve temel kalite kriterlerine uygunluğunu değerlendirmek üzere öncelikle editoryal bir ön incelemeye tabi tutulur. Uygun bulunan çalışmalar, ilgili alanda uzmanlığı tanınmış en az iki bağımsız dış hakeme yönlendirilir.
Yazarlar, makale gönderimi sırasında hakem önerisinde bulunabilse de, nihai hakem seçimi yalnızca editoryal ekip tarafından yapılır. Baş Editör veya Yardımcı Editörler, seçilen hakemlerin konuya yeterli uzmanlığa sahip, deneyimli ve çıkar çatışmasından uzak olmasına özen gösterir.
Hakemlerden beklenenler şunlardır:
- Makalenin özgünlüğü, yöntemi, açıklığı ve alana katkısı konusunda zamanında, tarafsız ve kanıta dayalı bir değerlendirme sunmak,
- Yazarların çalışmalarının niteliğini ve bilimsel tutarlılığını artırmalarına yardımcı olacak yapıcı geri bildirimlerde bulunmak,
- Değerlendirme sürecinde gizliliği kesin olarak korumak; editoryal onay olmaksızın makale içeriğini paylaşmamak veya tartışmamak,
- Bir değerlendirme görevini kabul etmeden önce varsa çıkar çatışmalarını bildirmek,
- Etik ihlali ya da akademik suistimal (örneğin intihal, veri uydurma, etik dışı araştırma uygulamaları vb.) şüphesi durumunda bunu editöryal ofise gizli şekilde raporlamak,
- Değerlendirme sürecinde profesyonellik, adalet ve tarafsızlık ilkelerini benimseyen COPE (Yayın Etiği Komitesi) Hakemlik Etik Kuralları’na uymak.
Tarafsızlığı ve adaleti sağlamak adına, editöryal kurul üyeleri tarafından gönderilen makaleler, çıkar çatışması bulunmayan dış editörler veya misafir editörler tarafından değerlendirilir. Bu editörler de aynı titiz hakemlik süreçlerine uyar.
Editörler ile hakemler arasındaki tüm iletişim kesin olarak gizli kabul edilir ve üçüncü taraflarla paylaşılmaz. Bir makale standart dışı veya alternatif bir hakemlik sürecine (örneğin açık veya yayım sonrası hakemlik) tabi tutulmuşsa, bu sürecin ayrıntıları yayımlanan makale içerisinde açıkça belirtilir.
Tüm makalelere ilişkin kabul, revizyon veya ret kararları, hakemlerin ve yardımcı editörlerin değerlendirme ve önerileri doğrultusunda, nihai olarak Baş Editör tarafından verilir. Değerlendirme sürecinin şeffaflığını ve sürekli editoryal gelişimi desteklemek amacıyla, hakemlik sürecine dair temel ölçütler (örneğin kabul oranları, ortalama karar süresi ve değerlendirme süresi) düzenli olarak yayımlanır.
REVİZYON SÜRECİ
“Minör Revizyon” veya “Major Revizyon” kararı verilen makaleler, hakem ve editörler tarafından iletilen geri bildirimler doğrultusunda düzeltilerek yeniden gönderilmelidir. Yazar(lar), yapılması gereken değişikliklerin özetlendiği ve yeniden gönderim için son tarihin belirtildiği bir karar mektubunu Baş Editör’den alacaktır.
Yazarların, düzeltme sürecinde aşağıdaki belgeleri sunmaları gerekmektedir:
Revizyon uygulanan Makale - Gerekli revizyonların uygulandığı, son halini içeren düzenlenmiş makalenin işaretleme ya da vurgulama uygulanmamış bir versiyonu.
Hakemlere Yanıt Belgesi - Hakem ve editör yorumlarının her birine madde madde yanıt verilen detaylı bir belge. Bu belgede yazarlar:
- Her bir yoruma nasıl yanıt verdiklerini açıkça belirtmelidir.
- Gözden geçirilmiş makalede ilgili değişikliklerin yer aldığı satır numaralarına atıfta bulunmalıdır.
- Uygulanmayan öneriler varsa, gerekçeleriyle birlikte açıklamalıdır.
İşaretlenmiş Makale (Revizyonlu Kopya) - Orijinal ve revize edilmiş versiyonlar arasındaki farkların karşılaştırılmasını kolaylaştırmak amacıyla, değişikliklerin izlenebilir şekilde gösterildiği (örneğin izleme modunda ya da vurgulanmış) bir versiyon.
Düzeltmelerin belirlenen süre içinde teslim edilmesi önemlidir. Son tarihe kadar gönderim yapamayacak olan yazarların, önceden ek süre talebinde bulunmaları gerekmektedir. Belirtilen süre içerisinde herhangi bir bildirimde bulunmaksızın revizyon yapılmaması, makalenin otomatik olarak reddedilmesine neden olabilir
Yeniden gönderilen makale, özellikle büyük düzeltme durumlarında, ikinci bir hakemlik değerlendirmesine tabi tutulabilir. Nihai yayımlama kararı, hakemlerin önerileri ve yazarların yanıtlarının niteliği dikkate alınarak, Baş Editör tarafından verilir.
YAZARLIK KRİTERLERİ
Araştırma bulgularını bildiren başvuruların yazarları, Uluslararası Tıp Dergisi Editörleri Komitesi (ICMJE) tarafından belirlenen dört kriterin tamamını karşılamalıdır:
- Çalışmanın konseptine veya tasarımına, ya da verilerin elde edilmesi, analizi veya yorumlanmasına önemli katkılar sağlama;
- Çalışmanın taslağını hazırlamak veya önemli entelektüel içerik için eleştirel bir şekilde gözden geçirmek;
- Yayımlanacak son versiyonun onaylanması;
- Çalışmanın tüm yönlerinden sorumlu olmayı kabul etmek, herhangi bir bölümün doğruluğu veya bütünlüğü ile ilgili soruların uygun şekilde araştırılmasını ve çözülmesini sağlamak.
Yazarlar, makalelerini göndermeden önce kimlerin yazarlık için uygun olduğunu ve yazarların hangi sırayla listeleneceğini belirlemelidir. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi editörleri yazarlık anlaşmazlıklarını çözmez. İlk gönderimden sonra yazar sayısında veya sıralamasında yapılacak her türlü değişiklik Baş Editöre yazılı olarak açıklanmalıdır. Editörler, herhangi bir yazarlık usulsüzlüğünü, birinci veya sorumlu yazarın kurumundaki veya işverenindeki araştırma görevlisine veya uygun akademik etik yetkililerine yönlendirme hakkını saklı tutar.
Yazarlar, başvuru sırasında bireysel katkılar hakkında bilgi vermek için CRediT (Katkıda Bulunan Rolleri Taksonomisi) kullanabilirler.
YAPAY ZEKÂ VE ÜRETKEN YAPAY ZEKÂ (AI) KULLANIM POLİTİKASI
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, makale hazırlık sürecinde yapay zekâ araçlarının kullanımına ilişkin şeffaflık ve hesap verebilirliği destekler. Bu politika, COPE, ICMJE ve WAME gibi uluslararası yayıncılık standartları doğrultusunda en iyi uygulamaları esas alır. Yazarlar, yapay zekâ teknolojilerini kullanırken aşağıdaki ilkelere uymakla yükümlüdür:
1. Makale Hazırlığında Yapay Zekâ Araçlarının Kullanımı
Yazarlar, makale hazırlık sürecinde üretken yapay zekâ araçlarını (örneğin ChatGPT, Gemini, Claude vb.) kullandıklarını beyan etmek zorundadır. Kullanımın amacı, aracın adı ve sürümü, ilgili bölümde açıkça belirtilmelidir (örneğin, dil desteği için “Teşekkür” bölümünde, veri işleme için “Yöntem” bölümünde). Yazarlar, çalışmalarının bütünlüğü, doğruluğu ve özgünlüğünden tamamen sorumludur.
Yapay zekâ araçları yazar olarak gösterilemez.
2. Yazarlık ve Sorumluluk
COPE yönergelerine göre yazarlık, insan sorumluluğu ve karar verme yetisi gerektirir. Makale yazım sürecinde yapay zekâ, yalnızca dil düzeltmeleri gibi destekleyici amaçlarla kullanılabilir (ve bu durum açıkça belirtilmelidir). Ancak, özgünlük ve akademik kaliteyi korumak adına, yapay zekâ araçları yazarlık kriterlerini karşılamadığından yazar veya ortak yazar olarak gösterilemez.
3. Görsel Üretimi ve Telif Hakları
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, mevcut telif hakkı yasalarına ve yayın etiği konusunda kabul görmüş uygulamalara bağlı kalmayı taahhüt eder. Yapay zekâ ile oluşturulan görsel içeriklerin etik ve hukuki durumu hâlen tartışmalı olduğundan, bu tür içeriklerin kullanımı genel olarak kabul edilmemektedir. Ancak aşağıdaki özel durumlarda istisna tanınabilir:
Lisanslı Ajans İçeriği: Derginin geçerli lisans anlaşmalarına sahip olduğu ajanslardan temin edilen ve yasal/etik olarak oluşturulmuş görseller veya sanat eserleri.
Yapay Zekâ Araştırmasıyla İlgili İçerikler: Makalede doğrudan analiz edilen veya tartışılan yapay zekâ konularıyla ilgili görsel ya da video içerikleri. Bu tür başvurular durum bazında değerlendirilir.
Onaylanan tüm yapay zekâ üretimi içerikler, görsel veya şekil altyazılarında açıkça “Yapay zekâ tarafından üretilmiştir” ifadesiyle etiketlenmelidir.
Yazarlar, yapay zekâ ile oluşturulan görsel materyallerin doğruluğu, uygunluğu ve etik kullanımından sorumludur. Ayrıca, bu içeriklerin üretiminde kullanılan yöntemler ve araçlar makale içinde şeffaf bir şekilde açıklanmalıdır. Tüm gönderilen içerik, bilimsel standartlara ve etik kurallara uygun olmalıdır.
Çıkar Çatışması Politikası
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi yayın sürecinde şeffaflık ve bütünlüğü sağlamak amacıyla ICMJE, COPE, WAME ve diğer organizasyonlar tarafından belirlenen uluslararası editöryal standartlara uyar.
Bir çıkar çatışması, bir yazar, hakem veya editörün, makale sunumu, değerlendirmesi veya editöryal kararlar konusunda nesnelliklerini aşırı şekilde etkileyebilecek finansal, kişisel, siyasi veya akademik gibi karşıt çıkarlarının olması durumunda ortaya çıkar.
Açıklama Gereklilikleri:
Hakemler ve editörler, tarafsızlıklarını etkileyebilecek herhangi bir çıkar çatışmasını açıklamalıdır. Eğer bir hakem veya editör çıkar çatışmasına sahipse, makalenin değerlendirilmesinden çekilmelidir.
Editörler (Baş Editör, Yönetici/Teknik Editör ve Bölüm Editörleri dahil), kendi makalelerini sunabilir ancak bu çalışmalar için editöryal karar alma sürecinden hariç tutulurlar. Bu tür makalelerin son kabulü, en az iki dış hakemin onayına bağlıdır.
Adil ve tarafsız bir hakem değerlendirme sürecini sürdürmek için, yazarlar makaleleri ile ilgili bölüm editörleri ile iletişime geçmemelidir. Tüm sorular editörlük ofisine yönlendirilmelidir. Dergi, yazarların ve hakemlerin birbirlerine anonim kalmalarını sağlayan çift kör hakem değerlendirme sürecini takip eder.
Editörler, yazarlar veya hakemlerle ilgili herhangi bir potansiyel çıkar çatışması, COPE akış diyagramları ve ICMJE önerilerine uygun olarak ele alınacaktır.
Finansal Destek Beyanı
İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, yazarların araştırmaları için aldıkları herhangi bir finansal desteği açıklamalarını talep eder. Bu bilgi, makale sunulurken finansal destek beyanında yer almalıdır.
Finansal Destek beyanı şu bilgileri içermelidir:
- Finansman ajanslarının isimleri,
- Hibe numaraları (varsa),
- Her bir fonlayıcının araştırmadaki rolü,
- Eğer bir fonlayıcı araştırmaya dahil olmamışsa, bu durum da açıkça belirtilmelidir.
Bu bilgilerin sağlanması, şeffaflığı sağlar ve okuyucuların potansiyel önyargıları veya çıkar çatışmalarını değerlendirmelerine yardımcı olur.
YAYIN SONRASI DÜZELTME TALEPLERİ VE MAKALE GERİ ÇEKME POLİTİKASI
Yayın sonrası tüm düzeltme talepleri editöryal incelemeye tabidir. Yayın Kurulu, hatanın niteliğine, makale üzerindeki etkisine ve destekleyici kanıtlara dayanarak düzeltmelerin gerekliliğini ve uygunluğunu değerlendirir. Onaylanması halinde, düzeltme dergi arşivinde yapılacaktır. Dergi, COPE yönergelerini takip etmektedir.
Makale Geri Çekme (Yayın Öncesi)
Makale Geri Çekme işlemi yalnızca hatalar, kazara yinelenen gönderimler veya etik ihlaller (örneğin, birden fazla gönderim, sahte veriler veya intihal) içerebilecek makalelerin ilk sürümleri olan basım aşamasındaki makaleler için geçerlidir. Geri çekilen makalelerin HTML ve PDF içerikleri kaldırılacak ve yerine çekilme bildiren bir açıklama ile derginin çekilme politikasına bağlantı verilecektir.
Makale Geri Çekme (Yayın Sonrası)
Geri çekmeler intihal, veri uydurma, sahte yazarlık veya ortak yazar onayı olmadan yayın gibi ciddi etik ihlaller için verilir. Geri çekme bildirimleri şu unsurları içerir:
- “Geri Çekme” başlıklı resmi bir geri çekme notu: [Makale Başlığı]” başlıklı resmi bir geri çekme notu, sonraki bir sayıda yayınlanır.
- Orijinal makalenin PDF'si üzerinde “Geri Çekildi” şeklinde bir filigran.
- Akademik bütünlüğü korurken düzeltmelerde şeffaflık sağlayan HTML sürümünün kaldırılması.
Makale Kaldırılması (Hukuki ve Güvenlik Endişeleri)
Nadir durumlarda, bir makalenin yasal sorunlar, mahkeme kararları, hakaret veya önemli sağlık riskleri nedeniyle derginin çevrimiçi veritabanından kalıcı olarak kaldırılması gerekebilir. Meta veriler (başlık ve yazarlar) korunurken, makale içeriği kaldırmayı açıklayan yasal bir bildirimle değiştirilecektir.
Makale Değiştirme
Bir makale ciddi bir sağlık riski teşkil ediyorsa, yazarlar düzeltilmiş bir versiyonla değiştirilmesini talep edebilir. Bu gibi durumlarda, düzeltilmiş makaleye bir bağlantı içeren bir geri çekme bildirimi yayınlanacak ve güncellemelerin şeffaf bir şekilde kaydedilmesi sağlanacaktır.
Kendi Kendine Arşivleme Politikası
Yazarların yayınlanmış çalışmalarını kurumsal veya kişisel web sitelerinin yanı sıra açık erişim havuzlarında kendi kendilerine arşivlemelerine izin verilir. Yazarlar makalelerini paylaşırken orijinal yayına uygun şekilde atıfta bulunmalı ve DOI numarasını eklemelidir. Ayrıca, yazarların yayınevinin resmi web sitesine bir bağlantı sağlamaları teşvik edilir, böylece bilimsel kaydın doğruluğu ve bütünlüğü sağlanmış olur. Yayıncının web sitesinde yayınlanan versiyon, kayıtların kesin versiyonu olarak kabul edilir.
YASAL UYARI
Yayınlanan makalelerde ifade edilen görüş ve fikirler yalnızca yazar(lar)a aittir ve editörlerin, yayın kurulunun veya yayıncının görüşlerini yansıtmaz. Editörler, yayın kurulu ve yayıncı, yayınlanan makalelerin içeriğinden sorumlu değildir ve bu makalelerde ifade edilen görüşleri onaylamaz.
Yazarlar, çalışmalarının doğruluğu ve bütünlüğü konusunda tam sorumluluk taşırlar. Dergi, araştırmaların bilim camiasına yayılması için bir platform görevi görürken, içeriğin geçerliliğini garanti etmez.
Ücret Politikası
Tüm dergi giderleri İnönü Üniversitesi tarafından karşılanmakta olup, kabul edilen makaleler için herhangi bir gönderim veya yayın ücreti alınmamaktadır.
