Lisans Öğrencileri İçin Proje Derslerinde Verilen Biçimlendirici Geri Bildirim Algı Ölçeğinin Geliştirilmesi ve Geçerliği
Öz
Yükseköğretim ortamlarında proje temelli yaklaşıma
yönelik gittikçe artan bir eğilim oluşmuştur. Bu nedenle, öğrencilerin biçimlendirici
geri bildirim üzerine algılarını değerlendirmek ve ölçmek, öğrencilerin grup
çalışmasında öğrenmelerinin önemli bir parçası haline gelmiştir. Öğrencilerin
çoklu kaynaklardan kendilerine verilen biçimlendirici geri bildirimi nasıl
algıladıklarını ölçmek için geçerli ve güvenilir bir ölçek geliştirme gereği
oluşmuştur. Önemli olan bu ihtiyacı karşılamak için, bu çalışmanın amacı,
lisans öğrencilerinin proje çalışması sırasında bireysel veya grup olarak
aldıkları biçimlendirici geri bildirim hakkındaki algılarına yönelik çok
boyutlu bir ölçek geliştirmektir. Üç aşamadan oluşan bu çalışmanın ilk
aşamasında 10 katılımcı ile görüşülmüş, elde edilen nitel veriler kullanılarak
ölçek maddeleri geliştirilmiştir. İkinci aşamada ölçeğin geçerliği ve güvenirliği
sağlamak için 97 lisans öğrencisinden elde edilen nicel veriler açımlayıcı
faktör analizi ile incelenmiştir. İkinci aşamada ölçeğin geçerliği ve
güvenirliğini sağlamak için 97 lisans öğrencisinden elde edilen nicel veriler
açımlayıcı faktör analizi ile incelenmiştir. Analiz sonunda ortaya çıkan üç
boyut "gelişme", "anlaşılırlık ve uygunluk" ve "teşvik
etme" olarak isimlendirilmiştir. En son aşamada ise 250 öğrenciden oluşan
farklı bir desenden elde edilen veriler kullanılarak 25 maddelik ölçeğin faktör
yapısı doğrulayıcı faktör analizi ile incelenmiştir. Geliştirilen bu ölçeğin
grup çalışmasına dayalı çeşitli öğrenme ortamlarında öğrencilerin
biçimlendirici geri bildirim algılarını ölçmek için araştırmacılara,
uygulayıcılara ve akademisyenlere yarar sağlayacağı düşünülmektedir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Bandura, A. (1991). Social Cognitive Theory of Self-Regulation. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50, 248–287.
- Bentler, P. M. (1990). Comparative fit indexes in structural models. Psychological Bulletin, 107(2), 238–246. https://doi.org/10.1037/0033-2909.107.2.238
- Black, P., & Wiliam, D. (1998). Assessment and Classroom Learning. Assessment in Education: Principles, Policy & Practice, 5(1), 7–74. https://doi.org/10.1080/0969595980050102
- Boud, D., & Molloy, E. (2013). Rethinking models of feedback for learning: the challenge of design. Assessment & Evaluation in Higher Education, 38(6), 698–712. https://doi.org/10.1080/02602938.2012.691462
- Brown, T. A. (2006). Confirmatory Factor Analysis for Applied Research (1st ed.). New York, NY: Guilford Publications.
- Browne, M. W., & Cudeck, R. (1993). Alternative Ways of Assessing Model Fit. In K. A. Bollen & J. S. Long (Eds.), Testing Structural Equation Models (pp. 136–162). Beverly Hills, CA: Sage.
- Clark, I. (2012). Formative Assessment: Assessment Is for Self-regulated Learning. Educational Psychology Review, 24(2), 205–249. https://doi.org/10.1007/s10648-011-9191-6
- Costello, A. B., & Osborne, J. W. (2005). Best Practices in Exploratory Factor Analysis : Four Recommendations for Getting the Most From Your Analysis. Practical Assessment, Research & Evaluation, 10(7), 1–9.
Ayrıntılar
Birincil Dil
İngilizce
Konular
-
Bölüm
Araştırma Makalesi
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
25 Temmuz 2017
Gönderilme Tarihi
4 Ağustos 2017
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2017 Sayı: 12