What the Soil Remembers, What Generations Forget: The Relationship Between Traditional Ecological Knowledge and Sustainability

Öz

Aim: In this study it was investigated the structure of traditional ecological knowledge (TEK) and its reflection on economic activities, as well as intergenerational differences in this knowledge, in the rural neighborhoods of Aktaş, Düvertepe, Düğüncüler, Gölcük, İzzettin, Karacalar, Kertil, Kürendere, Sinandede, Taşköy, and Yüreğil, which are located within the district of Sındırgı in Balıkesir Province. Accordingly, by addressing local residents’ perceptions of and interactions with nature and the environment in their lived spaces-together with their behaviors, attitudes, and forms of organization—the study aims to achieve an understanding of the sustainability of these places within the scope of TEK. Method: A qualitative research design was employed in the study. In this context, semi-structured interviews were conducted with a total of 30 participants. The data obtained from the interviews were analyzed using the MAXQDA 24 software by being transformed into 52 codes, 5 sub-themes, and 1 main theme. Results: The findings indicate that Yörük culture plays a decisive role in the historical background of the settlements, agriculture and animal husbandry shape economic practices, and collective rituals such as village feasts are central to the social structure. Participants’ statements reveal that TEK functions both as a mechanism of adaptation to nature and as a cultural element that nurtures social solidarity. Conclusion: The outmigration of the younger population from rural areas, increasing climatic uncertainties, and ongoing economic transformations render the intergenerational transmission of TEK increasingly fragile. Ultimately, the study concludes that rural sustainability is not solely an environmental issue but is also closely linked to sociocultural continuity, and that community-based practices need to be strengthened in order to safeguard and sustain TEK. Originality: This study addresses TEK not merely as a form of environmental knowledge in sustainability debates, but as a decisive social and cultural factor in the construction of rural space. In this respect, the study not only adds spatial and cultural depth to the literature on TEK, but also offers a new perspective on the role and positioning of local knowledge in sustainability studies.

Anahtar Kelimeler

• Traditional ecological knowledge
• sustainability
• rural neighborhood
• Sındırgı

Destekleyen Kurum

Balıkesir University - Scientific Research Projects Unit

Proje Numarası

2025/090

Toprağın Bildiği, Nesillerin Unuttuğu: Geleneksel Ekolojik Bilgi ve Sürdürülebilirlik İlişkisi

Öz

Amaç: Bu çalışmada Balıkesir ili sınırları içerisinde yer alan Sındırgı ilçesine bağlı Aktaş, Düvertepe, Düğüncüler, Gölcük, İzzettin, Karacalar, Kertil, Kürendere, Sinandede, Taşköy ve Yüreğil kırsal mahallelerindeki geleneksel ekolojik bilginin (GEB) yapısı ve ekonomik etkinliklere yansımasıyla birlikte bu bilginin nesiller arasındaki farkı incelenmiştir. Böylece bahsi geçen mahallelerdeki insanların bulundukları mekândaki doğaya ve çevreye bakış açıları ile davranışları, tutumları ve organizasyonları ele alınarak mekânların GEB kapsamındaki sürdürülebilirliklerinin anlaşılması hedeflenmiştir. Yöntem: Araştırmada nitel araştırma deseni kullanılmıştır. Bu kapsamda toplam 30 katılımcıyla yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Görüşmelerden elde edilen veriler, 52 kod, 5 alt tema ve 1 temaya dönüştürülerek MAXQDA 24 programı aracılığıyla çözümlenmiştir. Bulgular: Bulgular, yerleşimlerin tarihsel arka planında Yörük kültürünün, ekonomik pratiklerde tarım–hayvancılığın ve sosyal yapıda köy hayırları gibi kolektif ritüellerin belirleyici olduğunu göstermektedir. Katılımcı ifadeleri, GEB’in hem doğa karşısında bir uyum mekanizması hem de toplumsal dayanışmayı besleyen kültürel bir unsur olarak işlediğini ortaya koymaktadır. Sonuç: Genç nüfusun köyden uzaklaşması, iklimsel belirsizliklerin artması ve ekonomik dönüşümler, GEB’in aktarımını kırılgan hâle getirmektedir. Nihayetinde, kırsal sürdürülebilirliğin yalnızca çevresel değil, aynı zamanda sosyokültürel süreklilikle ilişkili olduğu, GEB’in korunması için topluluk temelli uygulamaların güçlendirilmesi gerektiği belirlenmiştir. Özgünlük: Bu çalışma, GEB’i sürdürülebilirlik tartışmalarında yalnızca bir çevre bilgisi olarak değil, kırsal mekânın inşasında belirleyici bir toplumsal ve kültürel faktör olarak ele almaktadır. Bu yönüyle çalışma, GEB literatürüne mekânsal ve kültürel bir derinlik sağlamasının yanı sıra, sürdürülebilirlik çalışmalarında yerel bilginin konumuna dair yeni bir bakış açısı da sunmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Geleneksel ekolojik bilgi
• sürdürülebilirlik
• kırsal mahalle
• Sındırgı

Destekleyen Kurum

Balıkesir Üniversitesi - Bilimsel Araştırma Projeleri Birimi

Proje Numarası

2025/090

Kaynakça

1. Aça, M. (2016). The problem of evil in epic of “Kañgivay Mergen”. Journal of Turkology, 26(2), 1-9.
2. Ahmed, S. S., & Chowdhury, M. A. K. A. (2006). Role of intravenous immunoglobulin (IVIG) as an adjuvant in the treatment of neonatal sepsis in preterm babies. Journal of Bangladesh College of Physicians and Surgeons, 24(3), 97-104.
3. Alcorn, J. B. (1989). Process as resource. Advances in Economic Botany, 7, 63-77.
4. Allen, K. M. (2006). Community-based disaster preparedness and climate adaptation: Local capacity-building in the Philippines. Disasters, 30(1), 81-101.
5. Altınkaya, E. P., Tekin, Ç. & Eren, Ö. (2011). Kırsal yerleşim bölgelerinde sürdürülebilirlik: Çanakkale bölgesi Ayvacık ilçesi Adatepe ve Demirciköy. Politeknik Dergisi, 14(2), 109-113.
6. Baggethun, E. G., Garcia, V. R., Olsson, P. & Montes, C. (2012). Traditional ecological knowledge and community resilience to environmental extremes: A case study in Doñana, SW Spain. Global Environmental Change, 22(3), 640-650.
7. Barthel, S., Folke, C. & Colding, J. (2010). Social-ecological memory in urban gardens. Global Environmental Change, 20(2), 255–265.
8. Batterbury, S. & Forsyth, T. (1999). Fighting back: Human adaptations in marginal environments. Environment: Science and Policy for Sustainable Development, 41(6), 6-9.

9. Berkes, F. (1993). Traditional ecological knowledge in perspective. In J. T. Inglis (Ed.), Traditional ecological knowledge: Concepts and cases (pp. 1-9). International Program on Traditional Ecological Knowledge & International Development Research Centre.
10. Berkes, F. (2008). Sacred ecology: Traditional ecological knowledge and resource management. Taylor and Francis.
11. Berkes, F., Colding, J. & Folke, C. (2000). Rediscovery of traditional ecological knowledge as adaptive management. Ecological Applications, 10(5), 1251-1262.
12. Bilgin, B. (2018). Ekolojik hafıza ve sosyo-ekolojik hafızanın ekosistem sürdürülebilirliği açısından kentsel alanlardaki önemi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.
13. Brokensha, D. W., Warren, D. M. & Werner, O. (1980). Indigenous knowledge: systems and development. University Press of America.
14. Bulut, İ. (2011). Anadolu'da inanışların ve geleneklerin doğa korunması açısından önemi üzerine örnekler. Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(46), 119-134.
15. Büyükşahin, F. (2017). Kültür-çevre bağlamında geleneksel ekolojik bilginin korunmasının önemi: Sarıkeçili yörükler örneği (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
16. Büyükşahin, F. & Güneş, G. (2016). Geleneksel ekolojik bilginin önemi: Sarıkeçili yörükler örneği. Hacettepe Üniversitesi Sosyolojik Araştırmalar E-Dergisi, 1-21.
17. Büyükşahin, F. & Güneş, G. (2017). Pastoral göçebe toplumlar ve kültürel peyzaj korumanın önemi. Journal of Recreation and Tourism Research, 4(1), 36-48.
18. Colding, J. (1998). Analysis of hunting options by the use of general food taboos. Ecological Modelling, 110, 5-17.
19. Cosgrove, D. (1984). Social formation and symbolic landscape. University of Wisconsin Press.
20. Çelebi, G. (2003). Çevresel söylem ve sürdürülebilir mimarlık için kavramsal bir çerçeve. G.Ü. Fen Bilimleri Dergisi, 16, 205-216.
21. Das, A., Gujre, N., Devi, R. J. & Mitra, S. (2023). A review on traditional ecological knowledge and its role in natural resources management: North East India. Environmental Management, 72(1), 113-134.
22. Davies, J. (2001). Mountain biodiversity, land use dynamics, and traditional ecological knowledge. Agriculture, Ecosystems & Environment, 86, 107-109.
23. Dekens, J. (2007). Local knowledge for disaster preparedness: A literature review. International Centre for Integrated Mountain Development.
24. Doğan, G. & Bağcı, E. (2011). Elazığ'ın bazı yerleşim alanlarında halkın geleneksel ekolojik bilgisine dayanarak kullandığı bitkiler. Fırat Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi, 23(2), 77-86.
25. Doğanay, H. & Orhan, F. (2024). Türkiye beşerî coğrafyası. Pegem Akademi.
26. Doubleday, N. (1993). Finding common ground: Natural law and collective wisdom. In J. Inglis (Ed.), Traditional ecological knowledge: Concepts and cases (pp. 41-53). International Program on Traditional Ecological Knowledge & International Development Research Centre.
27. Faris, S. (2009). Forecast: The consequences of climate change, from the Amazon to the Arctic, from Darfur to Napa Valley. Macmillan.
28. Fernández-Llamazares, Á., Díaz-Reviriego, I. & Luz, A. C. (2015). Rapid ecosystem change challenges the adaptive capacity of local environmental knowledge. Global Environmental Change, 31, 272-284.
29. Foster, J. B. (2000). Marx’s ecology: Materialism and nature. NYU Press.
30. Funnell, D. & Parish, R. (2005). Mountain environments and communities. Routledge.
31. Gadgil, M., Berkes, F. & Folke, C. (1993). Indigenous knowledge for biodiversity conservation. Ambio, 22, 151-156.
32. Gadgil, M., Hemam, N. S. & Reddy, B. M. (1998). People, refugia and resilience. In F. Berkes & C. Folke (Eds.), Linking social and ecological systems (pp. 30-47). Cambridge University Press.
33. Gomez, B. & Jones, J. P. (2010). Research methods in geography: A critical introduction. Wiley-Blackwell.
34. Gómez-Baggethun, E., Corbera, E. & Reyes-García, V. (2012). Traditional ecological knowledge and global environmental change. Ecology and Society, 17(4), 1-12.
35. Goodman, A. & Leatherman, T. (2001). Building a new biocultural synthesis. University of Michigan Press.
36. Gülersoy, A. E. (2019). Kırsal yerleşmelerde tarihsel gelişim. Ege Coğrafya Dergisi, 28(1), 23-42.
37. Güney, Y. (2020). Kırsal alanlarda kültürel miras ve toplumsal dayanışma. Türk Coğrafya Dergisi, 75, 55-68. Hageback, J., Sundberg, J., Ostwald, M., Chen, D., Yun, X. & Knutsson, P. (2005). Climate variability. Climatic Change, 72(1), 189-212.
38. Halfacree, K. (2006). Rural space. In P. Cloke et al. (Eds.), Handbook of rural studies (pp. 44-62). Sage.
39. Halfacree, K. (2008). Re-thinking rurality. In P. Cloke et al. (Eds.), Handbook of rural studies (pp. 44-62). Sage.
40. Hardesty, D. L. (1977). The ecological perspective in anthropology. American Behavioral Scientist, 24(1), 107-124.
41. Harisha, R. P., Padmavathy, S. & Nagaraja, B. C. (2016). Traditional ecological knowledge. Applied Ecology and Environmental Research, 14, 311-326.
42. Homer-Dixon, T. F., Boutwell, J. H. & Rathjens, G. W. (2011). Environmental change and violent conflict. In Warfare ecology (pp. 18-25). Springer.
43. Houde, N. (2007). The six faces of traditional ecological knowledge. Ecology and Society, 12(2), 34.
44. Huntington, H. P. (2000). Using traditional ecological knowledge in science. Ecological Applications, 10(5), 1270-1274.
45. Johannes, R. E. (1989). Traditional ecological knowledge: A collection of essays. IUCN.
46. Johannes, R. E. (1993). Integrating traditional ecological knowledge. Traditional ecological knowledge, 1, 33-39.
47. Johannes, R. E. (1998). The case for data-less marine resource management. Trends in Ecology and Evolution, 13, 243-246.
48. Johnson, M. (1992). Lore: Capturing traditional environmental knowledge. Dene Cultural Institute & IDRC.
49. Kakoty, S. (2018). Ecology, sustainability and traditional wisdom. Journal of Cleaner Production, 172, 3215-3224.
50. Kaya, İ. (2014). Nitel araştırma yöntemleri. In Y. Arı & İ. Kaya (Eds.), Coğrafya araştırma yöntemleri (pp. 265-298). Coğrafyacılar Derneği.
51. Khumbongmayum, A., Khan, M. L. & Tripathi, R. S. (2005). Sacred groves of Manipur. Biodiversity & Conservation, 14(7), 1541–1582.
52. Klee, V. (1980). Classification of minimum graphs. Journal of Combinatorial Theory, B, 28(2), 184-207.
53. Kumar, A., Kumar, S., Komal, Ramchiary, N. & Singh, P. (2021). Role of traditional ethnobotanical knowledge. Sustainability, 13(6), 3062.
54. Kurdoğlu, O. (2007). Dünyada doğayı koruma hareketinin tarihsel gelişimi. Artvin Çoruh Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 8(1), 59-76.
55. Lauer, M. & Aswani, S. (2010). Indigenous knowledge and long-term ecological change. Environmental Management, 45(5), 985-997.
56. Lefebvre, H. (2014). Mekânin üretimi (I. Ergüden, Çev.). Sel Yayıncılık.
57. Lemi, T. (2019). The role of traditional ecological knowledge. International Journal of Environmental Sciences & Natural Resources, 18(1), 28-31.
58. Lévi-Strauss, C. (2010). Structuralism and ecology. In Readings for a history of anthropological theory (pp. 161- 174).
59. Ludwig, D. & Macnaghten, P. (2020). Traditional ecological knowledge. Journal of Responsible Innovation, 7, 26-44.
60. Marsden, T. (1999). Rural futures. Sociologia Ruralis, 39(4), 501-526.
61. Massey, D. (2013). Space, place and gender. John Wiley & Sons.
62. McGregor, D. (2004). Coming full circle. American Indian Quarterly, 28, 385-410.
63. McNeely, J. A. & Pitt, D. C. (Eds.). (1985). Culture and conservation: The human dimension in environmental planning. IUCN.
64. McSweeney, D. (2005). Reform in a cold climate. Government and Opposition, 40(4), 492-514.
65. Menzies, C. R. (2006). Ecological knowledge. In C. R. Menzies (Ed.), Traditional ecological knowledge (pp. 87-102). University of Nebraska Press.
66. Milupi, I. D., Somers, M. J. & Ferguson, W. (2017). Community-based natural resource management. Applied Ecology and Environmental Research, 15(4), 1121-1143.
67. Nguyen, T. T. (2014). Local ecological knowledge (Doctoral dissertation). University of Queensland, Australia.
68. Nykvist, B. & Heland, J. V. (2014). Social-ecological memory. Ecology and Society, 19(2), 1-13.
69. Ollson, P. & Folke, C. (2001). Local ecological knowledge. Ecosystems, 4(2), 85-104.
70. Oralel, H., Özkan, O. & Uzun, A. (2024). Coğrafyacıların Doğa Koruma Bağlamında Kariyer Olanakları. Doğu Coğrafya Dergisi, 29(52), 137-146.
71. Paul, G. (2010). Perspectives in ethnobiology. BioOne, 30, 1-4.
72. Rao, R. R. (1996). Traditional knowledge and sustainable development. Ethnobotany, 8, 14-24.
73. Rojas Blanco, A. V. (2006). Local initiatives and adaptation to climate change. Disasters, 30(1), 140-147.
74. Ruddle, K. & Chesterfield, R. (1977). Education for traditional food procurement in the Orinoco Delta. University of California Press.
75. Saldaña, J. (2019). Nitel araştırmacılar için kodlama el kitabı (A. Tüfekçi Akcan & S. N. Şad, Çev.). Pegem Akademi.
76. Schaefer, V. (2009). Alien invasions. Restoration Ecology, 17(2), 171-176.
77. Schaefer, V. (2011). Remembering our roots. Urban Ecosystems, 14, 35-44.
78. Schmink, M., Redford, K. H. & Padoch, C. (1992). Traditional peoples and the biosphere. Conservation of neotropical forests (pp. 3-13). Columbia University Press.
79. Segger, M. C. C. & Phillips, F. K. (2015). Indigenous traditional knowledge. Journal of Forest Research, 20(5), 430-437.
80. Singh, R. & Singh, G. S. (2017). Traditional agriculture. Energy, Ecology & Environment, 2, 296-316.
81. Steiger, J., Tabacchi, E., Dufour, S., Corenblit, D. & Peiry, J. L. (2005). Hydrogeomorphic processes. River Research and Applications, 21(7), 719-737.
82. Şahin, G. (2021). Tersine göç olgusu. Coğrafi Bilimler Dergisi, 19(2), 389-408.
83. Tang, R. & Gavin, M. C. (2016). Threats to traditional ecological knowledge. Conservation and Society, 14, 57-70.
84. Tuan, Y. F. (1977). Space and place: The perspective of experience. University of Minnesota Press.
85. Uzun, A. & Alevkayalı, A. (2025). Yerel halkın gözünden Bigadiç’teki (Balıkesir) bor madeni işletmeciliğinin neden olduğu sorunlar. International Journal of Geography and Geography Education (IGGE), 54, 243-262.
86. Wildcat, D. R. (2013). Climate change and indigenous peoples. Climatic Change, 120, 509-515.
87. Wilson, G. (2010). Multifunctional ‘quality’ and rural community resilience. Transactions of the Institute of British Geographers, 35(3), 364-381. https://doi.org/10.1111/j.1475-5661.2010.00391.x
88. Xu, Z. F. & Liu, H. M. (1995). Relations of Dai Group’s traditional knowledge of plants and sustainable botanic diversity. China Science and Technology Press.
89. Yaofeng, L., Jinlong, L. & Dahong, Z. (2009). Role of traditional beliefs. Forest Ecology and Management, 257, 1995-2001.
90. Yolcu, M. A. (2018). Geleneksel ekolojik bilgi bağlamında Çanakkale halk botaniği. Çanakkale Araştırmaları Türk Yıllığı, 16(24), 63-77.
91. Yolcu, M. A. & Aça, M. (2019). Geleneksel ekolojik bilgi ve folklor. Folklor/Edebiyat, 25(100), 861-871.
92. Yürüdür, E. & Toksoy, M. (2017). Halk kültürü ve doğa koruma. Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 12(2), 161-176.
93. Zeydanlı, U. (2009). Sistematik koruma planlaması. A. Akay & M. D. Özen (Eds.), Peyzaj Yönetimi içinde (ss. 178-204). TODAİE.