Derleme

Akıllı Kent Uygulamalarının Sosyal Eşitsizlikler Bağlamında Değerlendirilmesi

Cilt: 18 Sayı: Uluslararası Girişimcilik Sosyal Bilimler Kongresi Özel Sayısı 30 Ekim 2025
PDF İndir
TR EN

Akıllı Kent Uygulamalarının Sosyal Eşitsizlikler Bağlamında Değerlendirilmesi

Öz

Kentsel alanların yoğunlaşması ve karmaşıklığı, kent yönetiminde yeni yaklaşımların geliştirilmesini zorunlu kılmıştır. Bu çerçevede, bilgi ve iletişim teknolojilerinin kentsel yönetişim süreçlerine entegre edilmesi, literatürde “akıllı kent” kavramının ortaya çıkmasına ve gelişimine zemin hazırlamıştır. Akıllı kentler, teknolojinin sunduğu olanaklar sayesinde sürdürülebilirlik, etkinlik ve yaşam kalitesini artırmayı hedeflemektedir. Ancak, bu teknolojik dönüşüm süreci, kentte yaşayan farklı sosyoekonomik gruplar arasındaki güç ilişkilerini ve eşitsizlik dinamiklerini yeniden şekillendirmektedir. Bu çalışma, akıllı kent uygulamalarının sosyal eşitsizlikler üzerindeki etkilerini teorik bir perspektifle irdelemekte, dijital bölünme, mekânsal adalet ve toplumsal kapsayıcılık kavramları üzerinden değerlendirmektedir. Dijital dönüşüm sürecinde akıllı kentlerin, bilgi ve iletişim teknolojileri kullanarak kent yaşamını daha verimli ve sürdürülebilir hâle getirme potansiyeli; dijital eşitsizlik, mekânsal adalet ve toplumsal bütünleşme gibi kritik kavramlarla ilişkilendirilerek tartışılmıştır. Teknolojinin kent yönetimindeki artan rolü, toplumsal yapı üzerindeki etkileri bağlamında incelenmiş ve bu bağlamda, sosyal eşitlik perspektifinin kent politikalarına entegrasyonunun gerekliliği vurgulanmıştır.

Anahtar Kelimeler

Akıllı kent , sosyal eşitsizlik , dijital bölünme , mekânsal adalet , kapsayıcılık , toplumsal dışlanma.

Kaynakça

  1. Batty, M., Axhausen, K. W., Giannotti, F., vd. (2012). Smart cities of the future. The European Physical Journal Special Topics, 214(1), 481–518.
  2. Brynjolfsson, E., & McAfee, A. (2014). The second machine age: Work, progress, and prosperity in a time of brilliant technologies. W. W. Norton & Company.
  3. Caragliu, A., Del Bo, C., & Nijkamp, P. (2011). Smart cities in Europe. Journal of Urban Technology, 18(2), 65–82.
  4. Cocchia, A. (2014). Smart and Digital City: A Systematic Literature Review. In R. P. Dameri & C. Rosenthal-Sabroux (Eds.), Smart City: How to Create Public and Economic Value with High Technology in Urban Space (pp. 13-43).
  5. Cowley, R., Joss, S., & Dayot, Y. (2018). The smart city and its publics: Insights from across six UK cities. Urban Research & Practice, 11(1), 53–77.
  6. Crawford, K., & Schultz, J. (2019). AI systems as infrastructure: The case of facial recognition. Social Studies of Science, 49(2), 189–212.
  7. Çetin, E. (2021). Akıllı kentlerde gözetim ve mahremiyet: İstanbul örneği. İstanbul Üniversitesi Şehir Araştırmaları Dergisi, 5(2), 45–63.
  8. Fainstein, S. S. (2010). The just city. Cornell University Press.
  9. Goodman, E. P., & Powles, J. (2019). Urban innovation and the right to the city: The case of Sidewalk Toronto. Fordham Law Review, 88(2), 457–498.
  10. Graham, S. (2002). Bridging urban digital divides? Urban polarisation and information and communications technologies (ICTs) in the UK. Urban Studies, 39(1), 33–56.

Kaynak Göster

APA
Duman, N. (2025). Akıllı Kent Uygulamalarının Sosyal Eşitsizlikler Bağlamında Değerlendirilmesi. Kent Akademisi, 18(Uluslararası Girişimcilik Sosyal Bilimler Kongresi Özel Sayısı), 231-244. https://doi.org/10.35674/kent.1770645