Yazılı Anlatım Becerilerinin Değerlendirilmesi İçin Dereceli Puanlama Anahtarı Geliştirme Çalışması
Öz
Bu araştırmanın amacı, ilköğretim 5. sınıf düzeyindeki öğrencilerin yazılı anlatım becerilerini değerlendirmek üzere analitik dereceli puanlama anahtarı (DPA) geliştirmek ve bu DPA’nın geçerlik ve güvenirlik kanıtlarını sunmaktır. Araştırma verileri, Ankara ve Denizli’deki görev yapan 22 öğretmenin öğrenci yanıtlarını değerlendirmesiyle elde edilmiştir. Geliştirilen analitik DPA’nın geçerlik kanıtı için alan öğretmeni ve ölçme ve değerlendirme uzmanlarının her bir ölçüt ve tanımlamalara ilişkin görüşleri arasındaki uyum, basit uyuşum yüzdesi ile değerlendirilmiştir. Puanlayıcılar arası güvenirlik için Kendall’s W katsayısı ve puanlayıcı içi tutarlılık için uyuşum yüzdesi hesaplanmıştır. Araştırma bulguları DPA’da yer alan ölçütler ve bunlara ilişkin tanımların uygunluğu ve yeterliği konusunda uzmanlar arasında görüş birliği olduğunu; aynı puanlayıcı ve farklı puanlayıcılar tarafından yapılan değerlendirmeler arasında yüksek düzeyde tutarlılık olduğunu göstermiştir. Araştırma bulguları ilgili litaratür çerçevesinde tartışılmış ve önerilerde bulunulmuştur.
Anahtar Kelimeler
yazılı anlatım becerisi,analitik dereceli puanlama anahtarı,puanlayıcılar arası uyum
Kaynakça
- Ağın Haykır, H. (2012). İlköğretim 6, 7 ve 8. sınıf öğrencilerinin okuduğunu anlama becerisi ile yazılı anlatım becerisi arasındaki ilişki, Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Ahi Ervan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırşehir.
- Aktaş, M ve Alıcı, D. (2018). Yazılan hikâyeyi değerlendirmeye yönelik analitik rubrik geliştirme: geçerlik ve güvenirlik çalışması. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14(2), 597-610. DOI: 10.17860/mersinefd.424198.
- Akyol, H. (2006). Yeni programa uygun Türkçe öğretim yöntemleri. Ankara: Kök Yayıncılık.
- Arter, J. A.ve McTighe, J. (2000). Scoring rubrics in the classroom: Using performance criteria for assessing and ımproving student performance (Experts in Assessment Series). California: Corwin Press.
- Atesman, E. (1997). Türkçede okunabilirliğin ölçülmesi. Dil Dergisi, 58, 71-74.
- Bıkmaz Bilgen, Ö. ve Doğan, N. (2017). Puanlayıcılar arası güvenirlik belirleme tekniklerinin karşılaştırılması. Eğitimde ve Psikolojide Ölçme ve Değerlendirme Dergisi, 8(1), 63-78. DOI: 10.21031/epod.294847.
- Bozkurt, Ü. B.ve Arıca-Akkök, E. (2019). Anadili Türkçe olan yetişkin konuşucular için konuşma becerisi derecelendirme ölçeğinin geliştirilmesi. İlköğretim Online, 18(1), 416-436. DOI: 10.17051/ilkonline.2019.527649.
- Büyükkıdık, S ve Anıl, D. (2015). Performansa dayalı durum belirlemede güvenirliğin genellenebilirlik kuramında farklı desenlerde incelenmesi. Eğitim ve Bilim, 40 (177), 285-296. DOI: 10.15390/EB.2015.2454.
- Coşkun, E. (2007). Yazma becerisi. A. Kırkkılıç ve H. Akyol (Ed.), İlköğretimde Türkçe öğretimi (Sayfa: 49-91). Ankara: Pegem A Yayıncılık
- Christie, J., Enz, B. ve Vukelich, C. (2003). Teaching language and literacy. (Second edition). Boston: Pearson Education Inc.