Münâzara tekniğinin tarih derslerindeki akademik başarıya etkisi

Among the problems of history education, issues arising from teaching methods and techniques are frequently highlighted in the literature. The discussion method is important in history education, both because it is widely used by educators and because it provides social and cognitive benefits to students. The debate technique stands out as the most preferred among discussion-based strategies. However, the limited number of experimental studies examining the relationship between the debate technique and history education represents a gap in the literature. This study aims to determine the effect of the debate technique used in history lessons on students’ academic achievement. The research was structured as a pretest-posttest control group quasi-experimental design. The study group consisted of 11th-grade students from a middle school in Osmaniye province. At the beginning of the process, a pretest was administered to both groups. During the implementation, the debate technique was applied in the experimental group, while teacher-centered instruction continued in the control group. Afterward, a posttest was administered to both groups to complete data collection. The “History Course Academic Achievement Test” developed by the researcher was used in the pretest and posttest applications. The internal consistency of the test was calculated using the Kuder-Richardson 20 (KR-20) formula, and the KR-20 value was 0.637. Data were analyzed using the Mann Whitney U test to determine differences in pretest, posttest, difference, and total scores according to groups. The Wilcoxon test was used to examine within-group differences. The results showed that the academic achievement of the experimental group increased significantly compared to the initial level, while the control group showed limited improvement. These findings indicate that the debate technique positively affects students’ academic performance in history education.

Tarih eğitiminin sorunları arasında öğretim yöntem ve tekniklerinden kaynaklanan problemler, literatürde sıkça vurgulanan başlıklardan biridir. Tartışma yöntemi gerek eğitimciler tarafından yaygın olarak kullanılması gerekse öğrencilere sağladığı çeşitli sosyal ve bilişsel faydalarının bulunması itibariyle tarih eğitimi açısından oldukça önemlidir. Münâzara tekniği ise tartışma yöntemleri arasında en bilinen ve eğitimciler tarafından tercih edilen tartışma tekniği olarak öne çıkmaktadır. Münâzara tekniği ile tarih eğitimi arasındaki ilişkiyi konu alan deneysel boyutta herhangi bir çalışmanın bulunmaması literatürdeki önemli bir boşluk olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışma, tarih derslerinde kullanılan münâzara tekniğinin öğrencilerin akademik başarısı üzerindeki etkisini belirlemeyi amaçlamaktadır. Araştırma, "öntest-sontest kontrol gruplu yarı deneysel desen" şeklinde yapılandırılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu Osmaniye ilinde yer alan bir ortaöğretim kurumunun 11. Sınıf öğrencileri oluşturmaktadır. Deney ve kontrol gruplarına araştırmanın başında öntest uygulanmıştır. Çalışma sürecinde deney grubunda münâzara tekniğiyle öğretim yapılırken kontrol grubunda öğretmen merkezli sunuş yoluyla öğretim devam ettirilmiştir. Ardından her iki gruba sontest uygulanarak veri toplama aşaması tamamlanmıştır. Öntest ve sontest uygulamasında "Tarih Dersi Akademik Başarı Testi" kullanılmıştır. Test bu çalışma kapsamında özgün olarak geliştirilmiştir. Testin iç tutarlılığı, Kuder-Richardson 20 (KR-20) formülü kullanılarak hesaplanmış ve KR-20 değeri 0,637 olarak bulunmuştur. Verilerin analizinde katılımcıların öntest, sontest, farklılık ve toplam puanlarının gruplara göre farklılığı belirlemek amacıyla Mann Whitney U testi yapılmıştır. Deney ve kontrol grubundaki katılımcıların öntest ve sontest puanları arasındaki farklılık Wilcoxon testi ile incelenmiştir. Deney grubunun akademik başarı seviyesinin başlangıç düzeyine göre önemli ölçüde arttığı, kontrol grubunda ise daha sınırlı bir ilerleme kaydedildiği belirlenmiştir. Bu sonuçlar, uygulanan yöntemin öğrencilerin akademik performansını olumlu yönde etkilediğini göstermektedir.