From count to prince: Reimagining the vampire in Dracula and Blacula

Öz

This paper examines the cultural and ideological reworking of Bram Stoker’s Dracula through a cinematic adaptation as Blacula, which was released in 1972. This study is taking place within the frame of Julie Sanders’ theory of adaptation and appropriation, in which the adaptation is not considered a mere process of simple repetition, but a deliberate act of cultural and temporal recontextualization that uses the vampire myth to address different racial, political, and historical realities of America in the 1970s. At the same time, Dracula speculates on late Victorian anxieties surrounding the British Imperial decline, such as a foreign invasion or racial contamination. Blacula, on the other hand, and in a different context, reframes the classical vampire figure as a tragic and racialized subject shaped by slavery, colonial violence, and systemic oppression. Through a comparative analysis of narrative structure, origins of vampirism, gender dynamics, characterization, and spatial settings, the article demonstrates how shared motifs such as immortality, victim transformation, and tragic romance are preserved throughout the adaptation process. Such original human motifs keep erupting and appearing within different ideological frameworks, as well as across different places and cultures. The shift from Gothic horror in Victorian England to American Blaxploitation cinema allows Blacula to act as a proper simultaneous example of the adaptation and appropriation theory suggested by Sander. By pointing up adaptation as an active process, this study contributes to broader debates on intertextuality and the capacity of the myth to be reshaped across media, genres, and different historical contexts.

Anahtar Kelimeler

• Adaptation
• Blacula
• blaxploitation
• cultural recontextualization
• Dracula

Konttan prense: Dracula ve Blacula’da vampirin yeniden kurgulanışı

Öz

Bu makale, Bram Stoker’ın Dracula adlı eserinin 1972’de gösterime giren sinema uyarlaması Blacula üzerinden kültürel ve ideolojik olarak nasıl yeniden işlendiğini incelemektedir. Çalışma, uyarlamayı basit bir tekrar süreci olarak değil, vampir mitini kullanarak 1970’ler Amerika’sının farklı ırksal, politik ve tarihsel gerçekliklerini ele alan, bilinçli bir kültürel ve zamansal yeniden bağlamlandırma eylemi olarak değerlendiren Julie Sanders’ın uyarlama ve temellik (appropriation) kuramı çerçevesinde yürütülmektedir. Bu bağlamda Dracula, Britanya İmparatorluğu’nun gerilemesine ilişkin geç Viktorya dönemi kaygılarını yabancı istilası ya da ırksal kirlenme korkusu gibi yansıtırken, Blacula ise farklı bir tarihsel ve toplumsal bağlamda, klasik vampir figürünü kölelik, sömürgeci şiddet ve sistematik baskı tarafından şekillendirilmiş trajik ve ırksallaştırılmış bir özne olarak yeniden kurgular. Anlatı yapısı, vampirliğin kökenleri, toplumsal cinsiyet dinamikleri, karakter inşası ve mekânsal düzenlemeler üzerinden yapılan karşılaştırmalı analiz yoluyla makale, ölümsüzlük, kurbanın dönüşümü ve trajik romantizm gibi ortak motiflerin nasıl güçlü biçimde korunduğunu ortaya koymaktadır. Bu temel insani motifler, farklı zamanlarda, mekânlarda ve ideolojik çerçeveler içinde sürekli olarak yeniden ortaya çıkmaktadır. Viktorya dönemi İngiltere’sinin Gotik korku geleneğinden Amerikan Blaxploitation sinemasına geçiş, Blacula’nın Sanders’ın ileri sürdüğü uyarlama ve temellik kuramları için eş zamanlı ve uygun bir örnek olarak değerlendirilmesini mümkün kılmaktadır. Uyarlamayı etkin ve üretken bir süreç olarak ele alan bu çalışma, metinler arasılık tartışmalarına ve mitlerin farklı medya, türler ve tarihsel bağlamlar boyunca yeniden şekillendirilebilme kapasitesine katkı sunmayı amaçlamaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Uyarlama
• Blacula
• blaxploitation
• kültürel yeniden bağlamlandırma
• Dracula

Kaynakça

1. Arata, S. D. (1990). The occidental tourist: Dracula and the anxiety of reverse colonization. Victorian Studies, 33(4), 621–645.
2. Auerbach, N. (1995). Our Vampires, Ourselves. University of Chicago Press.
3. Bhabha, H. K. (1994). The Location of Culture. Routledge.
4. Botting, F. (2014). Gothic. Routledge.
5. Craft, C. (1984). “Kiss me with those red lips”: Gender and inversion in Bram Stoker’s Dracula. Representations, 8, 107–133.
6. Crain, W. (Director). (1972). Blacula [Film]. American International Pictures.
7. Fanon, F. (1963). The Wretched of the Earth. Grove Press.
8. Foucault, M. (1980). Power/Knowledge: Selected Interviews and Other Writings. The Harvester Press.

9. Gelder, K. (1994). Reading the Vampire. Routledge.
10. Halberstam, J. (1995). Skin Shows: Gothic Horror and the Technology of Monsters. Duke University Press.
11. Hughes, W., & Smith, A. (Eds.). (1998). Bram Stoker: History, Psychoanalysis and the Gothic. Macmillan Press.
12. Hutcheon, L. (2013). A Theory of Adaptation (2nd ed.). Routledge.
13. Jenkins, J. R. (2023). Black vampires and blaxploitation. In J. A. McFarland & C. A. Klein (Eds.), The Palgrave Handbook of the Vampire (pp. 1–18). Springer.
14. Jenkins, J. R. (2013). Race, freedom, and the Black vampire in Jewelle Gomez’s “The Gilda Stories.” African American Review, 46(2/3), 313–328.
15. Kovac, V. (2015). Bram Stoker's Dracula: Fears and Anxieties in the Victorian Society [Master’s thesis]. Strossmayer University, CORE.
16. Lawrence, N. (2008). Blaxploitation Films of the 1970s: Blackness and Genre. Routledge.
17. Means Coleman, R. R. (2022). Horror Noire: A history of Black American Horror from the 1890s to Present (2nd ed.). Routledge.
18. Sanders, J. (2006). Adaptation and Appropriation. Routledge.
19. Skal, D. J. (1990). The Monster Show: A Cultural History of Horror. Faber & Faber.
20. Stoker, B. (1986). Dracula. Signet Classics.