A Qualitative Study on the Use of the Digital Simulation Method in Social Studies Course

Abstract

The purpose of this study is to examine the impact of the Digital Simulation Method (DSM) on students’ academic achievement and motivation in social studies course. The study was conducted at a public secondary school located in the Narman district of Erzurum province, Türkiye, with 5th-grade students. The sample group was determined using the convenience sampling method, one of the purposive sampling techniques, and consisted of a total of ten students. Designed as a case study, semi-structured interview forms (SSIF) and structured observation forms (SOF) were used as data collection tools. The implementation phase lasted four weeks. Lesson content was developed by the researcher, and digital simulations were created using the Scratch 3.0 block-based programming platform. The collected data were analysed using content analysis and visual representations such as observation graphs. The findings revealed that DSM contributed significantly to improving students' academic performance. Furthermore, it facilitated a more concrete and comprehensible understanding of abstract concepts. A noticeable increase was observed in students’ engagement, interest, and willingness to participate in the lessons. Students described the method as engaging, stimulating, and pedagogically beneficial.

Keywords

• Digital simulation
• simulation
• social studies
• qualitative research

Sosyal Bilgiler Dersinde Dijital Simülasyon Yönteminin Kullanımı Üzerine Nitel Bir Çalışma

Öz

Bu araştırmanın amacı, dijital simülasyon yönteminin (DSY) sosyal bilgiler dersinde öğrenci başarısı ve motivasyonuna etkisini nitel bir yaklaşımla incelemektir. Araştırma, Erzurum ili Narman ilçesinde bir devlet ortaokulunda öğrenim gören 5. sınıf öğrencileriyle yürütülmüştür. Örneklem grubu, amaçlı örnekleme yöntemlerinden kolay ulaşılabilir durum örneklemesi ile belirlenmiş ve toplam 10 öğrenci, örneklem grubunu oluşturmuştur. Nitel araştırma desenlerinden durum çalışması şeklinde yapılandırılan araştırmada, veri toplama aracı olarak yarı yapılandırılmış görüşme formu (YYGF) ve yapılandırılmış gözlem formu (YGF) kullanılmıştır. Uygulama süreci dört hafta sürmüş ve ders, araştırmacı tarafından Scratch 3.0 blok tabanlı kodlama aracıyla geliştirilen dijital simülasyonlar yoluyla işlenmiştir. Uygulama, sınıf öğretmeni tarafından yürütülmüş; araştırmacı süreci dış gözlemci olarak takip etmiştir. Elde edilen veriler içerik analizi ve frekans temelli gözlem grafikleriyle değerlendirilmiştir. Bulgular, DSY’nin öğrencilerin akademik başarılarını artırdığını ve soyut kavramları daha somut, anlaşılır biçimde kavramalarını sağladığını ortaya koymuştur. Ayrıca öğrencilerin derse yönelik ilgilerinde ve katılım isteklerinde belirgin artış gözlenmiş; yöntemin eğlenceli, ilgi çekici ve öğretici olduğu ifade edilmiştir. Sonuç olarak DSY, sosyal bilgiler öğretiminde öğrenci merkezli ve etkileşimli bir öğrenme ortamı oluşturarak hem bilişsel hem de duyuşsal alanlarda olumlu katkılar sunmuştur.

Anahtar Kelimeler

• Dijital simülasyon
• simülasyon
• sosyal bilgiler
• nitel çalışma

Kaynakça

1. Akbay, A. R. (2025). Fen bilgisi öğretmen adaylarına yönelik hazırlanan simülasyon destekli laboratuvar uygulamalarının etkileri (Tez No. 923094) [Yüksek lisans tezi, İnönü Üniversitesi-Malatya]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
2. Akkağıt, Ş. F., ve Tekin, A. (2012). Simülasyon tabanlı öğrenmenin ortaöğretim öğrencilerinin temel elektronik ve ölçme dersindeki başarılarına etkisi. Ege Eğitim Dergisi, 13(2), 1-12. https://dergipark.org.tr/en/pub/egeefd/issue/4903/67206
3. Akpınar, B. (2019). İlkokul 4. sınıf sosyal bilgiler dersinde vatandaşlık ile ilgili kavram yanılgılarının incelenmesi ve giderilmesi: Bir eylem araştırması (Tez No. 586653) [Yüksek lisans tezi, Marmara Üniversitesi-İstanbul]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
4. Andrew, J., ve Meligrana, J. (2012). Evaluating the use of role playing simulations in teaching negotation skills to university students. Creative Education, 3(6), 696-707. https://doi.org/10.4236/ce.2012.36104
5. Arastaman, G., Fi̇dan, İ. Ö., ve Fi̇dan, T. (2018). Nitel araştırmada geçerlik ve güvenirlik: Kuramsal bir inceleme. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15(1), 37-75. http://dx.doi.org/10.23891/efdyyu.2018.61
6. Aslan-Efe, H. (2009). Lise 9.sınıf öğrencilerine, “canlılığın temel birimi hücre” ünitesinin simülasyonla öğretiminin bloom taksonomisinin bilişsel seviyelerine ve simülasyona yönelik tutumlarına etkisi (Tez No. 252756) [Yüksek lisans tezi, Dicle Üniversitesi-Diyarbakır]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
7. Atakan, Ç. (2023). Mekanik öğretiminde Arduino tabanlı STEM ve Algodoo tabanlı simülasyon'un etkilerinin araştırılması (Tez No. 809722) [Doktora tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi-İzmir]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
8. Atam, O. (2006). Oluşturmacı yaklaşıma dayalı olarak fen ve teknoloji dersi ısı-sıcaklık konusunda hazırlanan yazılımın ilköğretim 5.sınıf öğrencilerinin akademik başarılarına ve kalıcılığa etkisi (Tez No. 205463) [Yüksek lisans tezi, Çukurova Üniversitesi-Adana]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.

9. Atik, A. (2010). Coğrafya öğretiminde benzetişim tekniğinin (simülasyon) öğrenci başarısına etkisi (Tez No. 278011) [Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
10. Aycan, Ş., Ari, E., Türkoğuz, S., Sezer, H., ve Kaynar, Ü. (2013). Fen ve fizik öğretiminde bilgisayar destekli simülasyon tekniğinin öğrenci başarısına etkisi: Yeryüzünde hareket örneği. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 15(15), 57-70.
11. Aydoğan, A. (2019). Simülasyon destekli işbirlikli öğretim yönteminin öğrencilerin akademik başarılarına ve fene yönelik tutumlarına etkisi: DNA ve genetik kod ünitesi (Tez No. 568743) [Yüksek lisans tezi, İnönü Üniversitesi-Malatya]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
12. Bakar, K. A., Tarmizi, R. A., Mahyuddin, R., Elias, H., Luan, W. S., ve Ayub, A. F. M. (2010). Relationships between university students’ achievement motivation, attitude and academic performance in Malaysia. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 2(2), 4906-4910. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2010.03.793
13. Banda, H. J., ve Nzabahimana, J. (2023). The impact of physics education technology (PhET) interactive simulation-based learning on motivation and academic achievement among malawian physics students. Journal of Science Education and Technology, 32(1), 127- 141. https://doi.org/10.1007/s10956-022-10010-3
14. Barajas, R. P., Romero, M.P., ve Caballero, R. (2013). Evaluating a computer-based simulator program to teach the principles of macroeconomic equilibria, Computers ve Education 69, 71–84. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2013.07.003
15. Bayram, Y. (2019). Simülasyon (benzetim) destekli 5e öğrenme döngüsü modelinin 7. Sınıf öğrencilerinin elektrik konusunu anlamalarına ve elektrik konusuna yönelik ilgilerine etkisinin incelenmesi (Tez No. 573492) [Yüksek lisans tezi, Bartın Üniversitesi-Bartın]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
16. Bıçak, F. (2019). Simülasyonlarla zenginleştirilmiş etkileşimli tahta kullanımının fen bilimleri dersinde akademik başarıya etkisi: “6. sınıf kuvvet ve hareket örneği” (Tez No. 573806) [Yüksek lisans tezi, Trabzon Üniversitesi-Trabzon]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
17. Birinci, G., Kılıçer K., Ünlüer, S. ve Kabakçı-Yurdakul, I. (2009, 07-09 Ekim). Eğitim teknolojisi alanında yapılan durum çalışması araştırmalarının yöntemsel değerlendirilmesi [Sözlü Bildiri]. III. Uluslararası Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Sempozyumu, Trabzon.
18. Büyüköztürk, Ş. (2011). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı (17. baskı). Pegem Akademi.
19. Büyüköztürk, Ş., Kılıç-Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş., ve Demirel, F. (2020). Bilimsel araştırma yöntemleri (28. baskı). Pegem Akademi.
20. Cayvaz, A. ve Akcay, H. (2018). The effects of using Algodoo in science teaching at middle school. The Eurasia Proceedings of Educational and Social Sciences, 9, 151-156
21. Ceylan, E., ve Saygıner, Ş. (2017). Fen ve matematik eğitiminde geleneksel laboratuvar uygulamalarına bir alternatif: PhET simülasyonları. A. Bakla, H. Demiröz ve A. Çekiç (Eds.), Uluslararası Eğitim Teknolojileri Sempozyumu Bildiri Kitabı içinde (ss. 107-116). Cumhuriyet Üniversitesi.
22. Chen, C-H., ve Howard, B. C. (2010). Effect of live simulation on middle school students’ attitudes and learning toward science. Journal of Educational Technology ve Society, 13(1), 133-139.
23. Chin, C., ve Brown, D. E. (2000, January 26). Learning in science:a comparison of deep and surface approaches. Journal of Research in Science Tesching, 37(2), 109-138.
24. Christopher, E., ve Smith, L. (1987). Leadership training through gaming: Power, people and problem solving. Nichols Pub Co.
25. Creswell, J. W. (2007). Qualitative ınquiry and research design: Choosing among five approaches. SAGE Publications.
26. Creswell, J., ve Plano Clark, V. L. (2007). Understanding mixed methods research. In J. Creswell (Ed.), Designing and conducting mixed methods research (ss. 1-37). Sage.
27. Cruz, B. C., ve Patterson, J. (2005). Cross-cultural simulations in teacher education: Developing empathy and understanding. Multicultural Perspectives, 7(2), 40-47. https://doi.org/10.1207/s15327892mcp0702_7
28. Çubukçu, Z., ve Tosuntaş, Ş. B. (2018). Üstün yetenekli/zekâlı öğrencilerin eğitiminde teknolojinin yeri. Elektronik Eğitim Bilimleri Dergisi, 7(13), 45-47.
29. Dağdalan, G., ve Taş, E. (2017). Simülasyon destekli fen öğretiminin öğrencilerin başarısına ve bilgisayar destekli fen öğretimine yönelik tutumlarına etkisi. Fen Bilimleri Öğretimi Dergisi, 5(2), 160-172.
30. Demirer, G. M. (2015). Kavram yanılgılarının giderilmesinde simülasyonların etkisinin incelenmesi: Işık ve ses ünitesi örneği (Tez No. 418437) [Yüksek lisans tezi, Kırıkkale Üniversitesi-Kırıkkale]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
31. Demirhan, A. (2025). Eğitimde robot ve simülasyon kullanımının üstün yetenekli öğrencilerin yaratıcı problem çözme ve bilgi işlemsel düşünme becerilerine etkisi (Tez No. 942344) [Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
32. DeVito, M. (2016). Factors ınfluencing student engagement [Unpublished Certificate of Advanced Study Thesis]. Sacred Heart University. http://digitalcommons.sacredheart.edu/edl/11
33. Devlin-Scherer, R., ve Sardone, N. B. (2010). Digital simulation games for social studies classrooms. The Clearing House: A Journal of Educational Strategies, Issues and Ideas, 83(4), 138-144. https://doi.org/10.1080/00098651003774836
34. Dewey, J. (1929). My pedagogic creed. Journal of the National Education Association, 18(9), 291-295. https://John Dewey - My Pedagogic Creed. | PDF (scribd.com)
35. DiCamillo, L. ve Gradwell, J. M. (2012). Using simulations to teach middle grades U.S. history in an age of accountability. Research in Middle Level Education, 35(7), 1-16. https://doi.org/10.1080/19404476.2012.11462090
36. Doğan, H. (2023). Simülasyon tabanlı çevrimiçi elektronik laboratuvarı dersine ilişkin öğrenci görüşleri (Tez No. 793319) [Yüksek lisans tezi, Gazi Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
37. Dougherty, B. (2003). Byzantine politics: Using simulations to make sense of the middle east. Political Science ve Politics, 36(02), 239-244. https://doi.org/10.1017/S1049096503002154
38. Durmaz, C. (2022). Bilgisayar destekli simülasyon yönteminin 7. sınıf öğrencilerinin "Güneş Sistemi ve Ötesi" ünitesindeki akademik başarılarına, tutumlarına ve kavram yanılgılarının giderilmesine etkisi (Tez No. 719230) [Yüksek lisans tezi, Marmara Üniversitesi-İstanbul]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
39. Erlandson, D. A., Harris, E. L., Skipper, B. L., ve Allen, S. D. (1993). Doing naturalistic inquiry: A guide to methods. SAGE Publications.
40. Fletcher, J. D. (2011). Cost analysis in assessing games for learning. In S. Tobias ve J. D. Fletcher (Eds.), Computer games and instruction (pp. 417–434). Information Age.
41. Gehlbach, H., Brown, S. W., Ioannou, A., Boyer, M. A., Hudson, N., Niv-Solomon, A., Maneggia, D., ve Janik, L. (2008). Increasing interest in social studies: Social perspective taking and self-efficacy in stimulating simulations. Contemporary Educational Psychology, 33(4), 894-914. https://doi.org/10.1016/j.cedpsych.2007.11.002
42. Gredler, M. E. (1996). Educational games and simulations: A technology in search of a (research) paradigm. In D. H. Jonassen (Eds.), The Handbook of Research for Educational Communications and Technology (pp. 521-539). Macmillan.
43. Gredler, M. E. (2004). Games and simulations and their relationships to learning. In D. H. Jonassen (Eds.), Handbook of research for educational communications and technology (2nd ed., pp. 571-581). Lawrence Erlbaum Associates.
44. Gregorcic, B. (2015). Exploring Kepler’s laws using an interactive whiteboard and algodoo. Physics Education, 50(5), 511. https://doi.org/10.1088/0031-9120/50/5/511
45. Guba, E. G. (1981). Criteria for assessing the trustworthiness of naturalistic inquiries. Educational Technology research and development, 29(2), 75-91.
46. Güllü, H. (2015). Using computer network simulation programs: Exploration of students' attitude, motivation and learning (Tez No. 416645) [Yüksek lisans tezi, Orta Doğu Teknik Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
47. Güngör, R. (2024). Simülasyon destekli öğretim yönteminin öğrencilerin fen başarılarına ve fen dersi katılım düzeylerine olan etkisi (Tez No. 901461) [Yüksek lisans tezi, Burdur Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi-Burdur]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
48. Hallinger, P., ve Wang, R. (2020). Analyzing the intellectual structure of research on simulation-based learning in management education, 1960–2019: A bibliometric review. The International Journal of Management Education, 18(3), 1-13. https://doi.org/10.1016/j.ijme.2020.100418
49. Hannel, S. L., ve Cuevas, J. (2018). A study on science achievement and motivation using computer-based simulations compared to traditional hands-on manipulation. Georgia Educational Researcher, 15(1), 40-55.
50. Harman, G. ve Yenikalaycı N. (2019). Renk kodları ile direnç okumanın öğretiminde simülasyon kullanımının öğrenme üzerindeki etkisi ve öğrencilerin görüşleri. Trakya Eğitim Dergisi, 9(3), 415-436. https://doi.org/10.24315/tred.454318
51. Hartshorne, R., Waring, S. M., ve Okraski, H. (2019). Developing well-informed, critically thinking, and active citizens through the connection of modeling ve simulation and social studies education. The Clearing House: A Journal of Educational Strategies, Issues and Ideas, 92(1-2), 48-52. https://doi.org/10.1080/00098655.2019.1571988
52. Heale, R., ve Twycross, A. (2017). What is a case study? Evidence Based Nursing, 21(1), 7-8. https://doi.org/10.1136/eb-2017-102845
53. Hertel, J. P. ve Millis, B. J. (2002). Using simulations to promote learning in higher education: An introduction. Stylus.
54. Higgins, K., Huscroft-D'Angelo, J., ve Crawford, L. (2019). Effects of technology in mathematics on achievement,motivation,and attitude:A meta-analysis. Journal of Educational Computing Research, 57(2), 283-319.
55. Hofstede, G. J., ve De Caluwé, L., Peters, V. (2010). Why simulation games work-in search of the active substance: A synthesis. Simulation and Gaming, 41(6), 824- 843. https://doi.org/10.1177/1046878110375596
56. İncekara, A. N. (2023). Elektrik devresi konusunda simülasyon yönteminin kullanılmasının öğrencilerin fen akademik başarısına ve fen tutumlarına etkisi (Tez No. 787622) [Yüksek lisans tezi, Akdeniz Üniversitesi-Antalya]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
57. Jones, K. (1995). Simulations: A Handbook for teachers and trainers (3nd ed.). Kogan Page.
58. Karaağaç, S. (2009). Genetik biliminin lise öğrencileri tarafından öğrenilmesinde simülasyonun rolü (Tez No. 250854) [Yüksek lisans tezi, Marmara Üniversitesi-İstanbul]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
59. Karaduman, B. (2023). Simülasyon destekli matematik öğretiminin ilkokul 4.sınıf öğrencilerinin başarısı ve tutumuna etkisi (Tez No. 832509) [Yüksek lisans tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi-İstanbul]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
60. Karaduman, M., ve Aciyan, E. P. (2020) Baudrillard’ın simülasyon kuramı bağlamında dijital oyunlar ve bağımlılık üzerine bir değerlendirme. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(1), 453-472. https://doi.org/10.26468/trakyasobed.550935
61. Karahan, S. (2018). Bilgisayar benzetimlerinin fen eğitiminde öğrencilerin akademik başarısına etkisi (Tez No. 514532) [Yüksek lisans tezi, Fırat Üniversitesi-Elazığ]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
62. Karalar, H., ve Sarı, Y. (2007, 31 Ocak-2 Şubat). Bilgi teknolojileri eğitiminde bdö yazılımı kullanma ve uygulama sonuçlarına yönelik bir çalışma [Sizlü Bildiri], Akademik Bilişim Konferansı, Kütahya.
63. Kaya, M., Korkmaz, Ö., ve Çakır, R. (2020). Oyunlaştırılmış robot etkinliklerinin ortaokul öğrencilerinin problem çözme ve bilgi işlemsel düşünme becerilerine etkisi. Ege Eğitim Dergisi, 21(1), 54–70. https://doi.org/10.12984/egeefd.588512
64. Kaya, Z. (2006). Öğretim teknolojileri ve materyal geliştirme (2. baskı). Pegem Yayıncılık.
65. Kaya-Atıcı, E. (2023). Simülasyon destekli eğitimin okul yöneticilerinin problem çözme ve karar verme becerileri ile simülasyon uygulamasına yönelik tutumları üzerindeki etkisi (Tez No. 811065) [Doktora tezi, Fırat Üniversitesi-Elazığ]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
66. Keskin, Z. (2022). Fen bilimleri öğretmenleri ve 7. sınıf öğrencilerinin etkileşimli simülasyon deneyimlerinin incelenmesi (Tez No. 753513) [Yüksek lisans tezi, Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi-Kırşehir]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
67. Kılıç, B. Ş., ve Özkan, N. (2023). The effect of simulation- supported environmental education on the environmental success of teacher candidates. Balkan and Near Eastern Journal of Social Sciences, 09(01), 109- 118.
68. Kim S., Yoon M., Whang S.M., Tversky B. ve Morrison J.B. (2007). The effect of animation on comprehension and ınterest. Journal of Computer Assisted Learning, 23(3), 260- 270.
69. Kızıltepe, Z. (2015). İçerik analizi. F. N. Seggie ve Y. Bayyurt (Ed.), Nitel araştırma yöntem, teknik, analiz ve yaklaşımları içinde (ss. 45-52). Anı.
70. Köklü, N. (2015). Genel fizik laboratuvarında başarı ve akılda kalıcılık etkilerinin artırılmasına yönelik animasyon, simülasyon ve analojik modellerin geliştirilmesi (Tez No. 380842) [Doktora tezi, Selçuk Üniversitesi-Konya]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
71. Kol, İ. (2025). 6. sınıf yoğunluk konusu öğretiminde geleneksel laboratuvar uygulamalarına bir alternatif: Simülasyonlar (Tez No. 919776) [Yüksek lisans tezi, Ordu Üniversitesi-Ordu]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
72. Küçük, T. (2014). Işık ünitesinde simülasyon yönteminin kullanılmasının öğrencilerin Fen başarısına ve Fen tutumlarına etkisi (Tez No. 381192) [Yüksek lisans tezi, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi-Çanakkale]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
73. Lincoln, Y. S., ve Guba, E. G. (1986). But is it rigorous? Trustworthiness and authenticity in naturalistic evaluation. New Directions for Evaluation, (30), 73-84.
74. Lincoln, Y. S., ve Guba, E. G. (1985). Naturalistic inquiry. Sage.
75. Lunce, L. M. (2006). Simulations: Bringing the benefits of situated learning to the traditional classroom. Journal of Applied Educational Technology, 3(1), 37-45.
76. Malone, T. W., ve M. R. Lepper. (1987). Making learning fun: A taxonomy of intrinsic motivations for learning. In R. E. Snow ve M. J. Farr (Eds.), Aptitude, learning and ınstruction, (Vol. 3, pp 255-283). Lawrence Erlbaum.
77. Mayer, R. E. (2014). The cambridge handbook of multimedia learning (2nd ed.). Cambridge University Press
78. McKagan, S. B., Perkins, K. K., Dubson, M., Malley, C., Reid, S., LeMaster, R., ve Wieman, C. E. (2008). Developing and researching PhET simulations for teaching quantum mechanics. American Journal of Physics, 76(4), 406-417. https://doi.org/10.48550/arXiv.0709.4503
79. McLoughlin, C., ve Lee, M. J. (2010). Personalised and self regulated learning in the web 2.0 era: International exemplars of innovative pedagogy using social software. Australasian Journal of Educational Technology, 26(1), 28-43. https://doi.org/10.14742/ajet.1100
80. McMichael, A. (2007). PC games and the teaching of history. History Teacher 40(2), 203-18.
81. Merriam, S. B. (2013). Nitel araştırma: Desen ve uygulama için bir rehber (S. Turan, Çev. Ed.). Nobel. (Çalışmanın orijinali 2009`da yayımlanmıştır).
82. Miaoliang, Z., Yabo, D., Dandan, S. ve Yonggu, W. (2005, July 7-9). A case study of virtual circuit laboratory for undergraduate student courses, ITHET 6th Annual International Conference, Juan Dolio. http://dx.doi.org/10.1109/ITHET.2005.1560231
83. Mihindo, W. J., Wachanga, S. W., ve Anditi, Z. O. (2017). Effects of computer-based simulations teaching approach on students’ achievement in the learning of chemistry among secondary school students in nakuru sub county, kenya. Journal of Education and Practice, 8(5), 65-75.
84. Millî Eğitim Bakanlığı. (MEB). (2018). Sosyal bilgiler dersi öğretim programı. MEB Yayınları.
85. Moore, E. B., Chamberlain, J. M., Parson, R., ve Perkins, K. K. (2014). Phet interactive simulations: Transformative tools for teaching chemistry. Journal of Chemical Education, 91(8), 1191-1197. https://doi.org/10.1021/ed4005084
86. Moore, K. L. (2012). American history simulations, reenactments, and educational games: A Supplemental middle school curriculum [Master’s thesis, The State University of Newyork]. http://hdl.handle.net/20.500.12648/459
87. Morrow, S. L. (2005). Quality and trustworthiness in qualitative research in counseling psychology. Journal of Counseling Psychology, 52(2), 250-260. https://doi.org/10.1037/0022-0167.52.2.250
88. Nerdel, C. ve Prechtl, H. (2004). Learning complex systems with simulations in science education. In P. Gerjets ve P. A. Kirschner ve J. Elen ve R. Joiner (Eds.), Instructional design for effective and enjoyable computer-supported learning. proceedings of the first joint meeting of the earlı sıgs ınstructional design and learning and ınstruction with computers (pp. 160-171). Knowledge Media Research Center.
89. Neuendorf, K. (2017). The content analysis guidebook (2nd ed.). Sage.
90. Nkemakolam, O. E., Chinelo, M. F., ve Jane, M. C. (2018). Effect of computer simulations on secondary school students’ academic achievement in chemistry in anambra state. Asian Journal of Education and Training, 4(4), 284-289.https://doi.org/10.20448/journal.522.2018.44.284.289
91. Obro, S. (2022). A novel instructional approach: The effect of computer-assisted simulation learning games (CASLGs) on social studies students’ scholarly learning outcomes. Arab Gulf Journal of Scientific Research, 40(3), 235-246. https://doi.org/10.1108/AGJSR-04-2022-0038
92. Ogheneakoke, C. E., Benike, J., ve Obro, S. (2019). In search of a more effective strategy: using simulation games ınstructional strategy for the teaching and learning of social studies in secondary school. Journal of International Social Studies, 9(1), 53-71. https://iajiss.org/index.php/iajiss/article/view/369
93. Okumuş, F. (2016). Mesleki eğitimde etkileşimli simülasyon ders yazılımlarının öğrenci başarısına etkisi (Tez No. 449221) [Yüksek lisans tezi, Bahçeşehir Üniversitesi-İstanbul]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
94. Öner, Y. E., ve Yaman, S. (2020). The effect of simulation and animation supported 5e model on science achievement and motivation of prospective classroom teachers. Turkish Journal of Primary Education, 5(2), 183-193.
95. Özdemir, A. (2022). Fen bilimleri dersinde yer alan gezegenler konusunu öğretmeye yönelik eğitsel simülasyon oyunu tasarlanması ve geliştirilmesi: Mars örneği (Tez No. 764075) [Yüksek lisans tezi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi-Bolu]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
96. Özdener, N. (2005). Deneysel ögretim yöntemlerinde benzetisim (simulation) kullanimi. TOJET: The Turkish Online Journal of Educational Technology, 4(4), 93-98.
97. Özer, İ., Canbazoğlu-Bilici, S., ve Karahan, E. (2016). Fen bilimleri dersinde algodoo kullanımına yönelik öğrenci görüşleri. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(1), 28-40.
98. Özmen, H., ve Kolomuç, A. (2004). Bilgisayarlı öğretimin çözeltiler konusundaki öğrenci başarısına etkisi. Gazi Üniversitesi Kastamonu Eğitim Dergisi, 12(1), 57-68.
99. Papastergiou, M. (2009). Digital Game-Based Learning in High School Computer Science Education: Impact on Educational Effectiveness and Student Motivation. Computers ve Education, 52, 1-12. http://dx.doi.org/10.1016/j.compedu.2008.06.004
100. Perkins, K., Adams, W., Dubson, M., Finkelstein, N., Reid, S., Wieman, C., ve LeMaster, R. (2006). Phet: Interactive simulations for teaching and learning physics. The Physics Teacher, 44(1), 18-23. https://doi.org/10.1119/1.2150754
101. Phillips, B.D. (2014). Qualitative research disaster. In P. Leavy (Ed.), The Oxford handbook of qualitative research (pp. 533-556). Oxford University Press.
102. Pınarkaya, Y. (2018). Aynalarda yansıma ve ışığın soğrulması” ünitesinde animasyon destekli kavram karikatürleri uygulamalarının öğrencilerin akademik başarılarına, kavram yanılgılarına ve tutumlarına etkisi (Tez No. 484426) [Yüksek lisans tezi, Ordu Üniversitesi-Ordu]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
103. Punch, K. F. (2005). Introduction to social research-quantitative ve qualitative approaches. Sage.
104. Ranchhod, A., Gurǎu, C., Loukis, E., ve Trivedi, R. (2014). Evaluating the educational effectiveness of simulation games. A value generation model. Information Sciences, 264, 75–90. https://doi.org/10.1016/j.ins.2013.09.008
105. Ravitch, S. M., ve Carl, N. M. (2019). Qualitative research: Bridging the conceptual, theoretical, and methodological (2nd ed.). Sage Publications.
106. Ronen, M., ve Eliahu, M., (2000). Simulation- a bridge between theory and reality: the case of electric circuits, Journal of Computer Assisted Learning, 16(1), 14-26. http://dx.doi.org/10.1046/j.1365-2729.2000.00112.x
107. Rosie, A. (2010). Dramaturgical and communicative validities in the classroom: Developing a simulation exercise for undergraduate social science classes, Procedia-Social and Behavioral Sciences, 9, 1933–1946. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2010.12.427
108. Şahan, C., ve Dinç, A. (2021). Simülasyon öğretim yönteminin ortaokul öğrencilerinin afetlere karşı hazırlık durumlarına etkisi. Resilience, 5(1), 21-36. https://doi.org/10.32569/resilience.807289
109. Salpeter, J. (2003). 21st Century skills: Will our students be prepared? Technology and Learnıng-Dayton, 24(3), 17-29.
110. Sanina, A., Kutergina, E., ve Balashov, A. (2020). The Co-Creative approach to digital simulation games in social science education. Computers ve Education, 149, 1-16. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2020.103813
111. Sarabando, C., Cravino, J., ve Soares, A. (2014). Contribution of a Computer Simulation to Students’ Learning of the Physics Concepts of Weight and Mass. Procedia Technology, 13, 112-121. https://doi.org/10.1016/j.protcy.2014.02.015
112. Sarıkaya, D. (2020). Eğitim bilişim ağı (EBA) ve deney destekli etkinliklerin 7. sınıf elektrik devreleri ünitesinin öğretimine etkisinin incelenmesi ve öğrenci görüşleri (Tez No. 630830) [Yüksek lisans tezi, Kastamonu Üniversitesi-Kastamonu]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
113. Savaş, S., Güler, O., Kaya, K., Çoban, G., ve Güzel, M. S. (2022). Eğitimde dijital oyunlar ve oyun ile öğrenme. International Journal of Active Learning, 6(2), 117-140.
114. Şeker, G. (2019). Sosyal bilgiler öğretmen adaylarının bilgisayar simülasyonlarıyla sınıf yönetimi becerisi kazandırılmasına ilişkin görüşlerinin değerlendirilmesi (Tez No. 573536) [Yüksek lisans tezi, Cumhuriyet Üniversitesi-Sivas]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
115. Şengel, E., Özden, M. Y., ve Geban, Ö. (2002) Bilgisayar simülasyonlu deneylerin lise öğrencilerinin yer değiştirme ve hız kavramlarını anlamadaki etkisi. V. Ulusal Fen Bilimleri ve Matematik Eğitimi Kongresi içinde (ss. 1424-1429). Bursa Uludağ Üniversitesi.
116. Şentürk, M. L. (2017). Fizik öğretmenlerinin kuvvet ve hareket konusunda animasyon ve simülasyon-TPAB düzeyleri: Sınıf içi bütüncül çoklu durum çalışması (Tez No. 486024) [Doktora tezi, Gazi Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
117. Shenton, A. K. (2004). Strategies for ensuring trustworthiness in qualitative research projects. Education for Information, 22(2), 63-75. http://dx.doi.org/10.3233/EFI-2004-22201
118. Şimşek, F. (2017). Fen bilimleri dersinde animasyon ve simülasyon kullanımının öğrencilerin akademik başarısı ve bilgilerin kalıcılığı üzerine etkisi. Uluslararası Eğitim Bilim ve Teknoloji Dergisi, 3(3), 112-124.
119. Stake, R. (2005). Qualitative case studies. In. N. K. Denzin ve Y. S. Lincoln (Eds.), The sage handbook of qualitative research (3nd ed., pp. 443-466). SAGE Publications.
120. Stodolsky, S. S., Salk, S., ve Glaessner, B. (1991). Student views about learning math and social studies. American Educational Research Journal, 28(1), 89–116. https://doi.org/10.3102/00028312028001089
121. Stott, A. ve Hattingh, A. (2015). Conceptual tutoring software for promoting deep learning: A case study, Journal of educational technology ve society ,18(2), 179-194.
122. Teke, H. (2010). Fen ve teknoloji derslerinde kullanılan simülasyon yönteminin 7. Sınıf öğrencilerinin erişilerine etkisi (Tez No. 264369) [Yüksek lisans tezi, Selçuk Üniversitesi-Konya]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
123. Trotter, A. (2004). Digital games bring entertainment into learning realm. Education Week. Digital Games Bring Entertainment Into Learning Realm
124. Turan-Güntepe, E., ve Dönmez-Usta, N. (2022). Use of educational technologies in learning environment: Algodoo in the framework of technology acceptance model. Sivas Cumhuriyet University Educational Sciences Institute Journal, 1(1): 19-29.
125. Turner-Bisset, R. (2005). Creative teaching: history in the primary classroom. David Fulton.
126. Uygun, K., ve Uzun, C. (2019). Sosyal bilgiler öğretiminde simülasyon tabanlı deneyimsel öğrenme yöntemi hakkında öğrenci görüşleri. Turkish Studies-Educational Sciences, 14(5), 2709–2727. https://doi.org/10.29228/TURKISHSTUDIES.24814
127. Uzun, C. (2019). Sosyal bilgiler eğitiminde simülasyon tabanlı deneyimsel öğrenme uygulamalarının tasarlanması uygulanması ve incelenmesi (Tez No. 606536) [Doktora tezi, Uşak Üniversitesi-Uşak]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
128. Varatharaj, A., Welch, A., Bucholtz, M., ve Lee, J. S. (2024). Teaching linguistic justice through augmented reality (arXiv:2404.12563). arXiv. https://doi.org/10.48550/arXiv.2404.12563
129. Wedig, T. (2010). Getting the most from classroom simulations: Strategies for maximizing learning outcomes. Political Science ve Politics, 43(3), 547-555. https://doi.org/10.1017/S104909651000079X
130. Wheeler, S. M. (2006). Role-playing games and simulations for international issues courses, Journal of Political Science Education, 2(3), 331–347. https://doi.org/10.1080/15512160600840814
131. Wolters, C. A., ve Pintrich, P. R. (1998). Contextual differences in student motivation and self-regulated learning in mathematics, english, and social studies classrooms. Instructional Science, 26, 27–47. http://dx.doi.org/10.1007/978-94-017-2243-8_6
132. Wright-Maley, C. (2015). Beyond the “babel problem”: Defining simulations for the social studies. The Journal of Social Studies Research, 39(2), 63-77. https://doi.org/10.1016/j.jssr.2014.10.001
133. Yavuz, S., ve Akçay, M. (2017). Bilgisayar destekli öğretim ile laboratuvar destekli öğretimin öğrencilerin ders başarılarına ve derse karşı tutumlarına etkisinin incelenmesi. Karaelmas Eğitim Bilimleri Dergisi, 5(1), 39-48. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kebd/issue/67220/1049118
134. Yenidünya, Ö. A. (2024). Işık ünitesinin elektronik deney seti ve simülasyonlarla öğretiminin ortaokul öğrencilerinin akademik başarı, tutum ve kalıcılık düzeylerine etkisi (Tez No. 848216) [Yüksek lisans tezi, Atatürk Üniversitesi-Erzurum]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
135. Yesilyurt, M. (2021). Meta-analysis of the effect of technologies on primary school. Journal of Primary Education, 3(2), pp. 26- 41.
136. Yiğitoğlu, F. (2020). Tarih eğitiminde simülasyon tekniğinin öğrencilerin akademik başarılarına etkisi (Tez No. 646416) [Doktora tezi, Gazi Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
137. Yıkılmaz, G. (2024). Fizik öğretmen adaylarının simülasyon tabanlı çevrimiçi elektronik laboratuvarı dersine yönelik motivasyon algısı (Tez No. 851420) [Yüksek Lisans tezi, Gazi Üniversitesi-Ankara]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
138. Yıldırım, A., ve Şimşek, H. (2021). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (12. baskı). Seçkin.
139. Yıldız, M. (2019). Simülasyon tekniği ile bütünleştirilen öğretimin sıvıların kaldırma kuvveti konusunda öğrenci başarılarına etkisi (Tez No. 583922) [Yüksek lisans tezi, Süleyman Demirel Üniversitesi-Isparta]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
140. Yılmaz, Ö. (2023). Matematik öğretiminde sanal manipülatif ve simülasyon kullanımına ilişkin öğretmen görüşleri (Tez No. 815133) [Yüksek lisans tezi, Kastamonu Üniversitesi-Kastamonu]. Yükseköğretim Kurulu Ulusal Tez Merkezi.
141. Yip, F. W. M., ve Kwan, A. C. M. (2006). Online vocabulary games as a tool for teaching and learning english vocabulary. Educational Media International, 43(3), 233–249. https://doi.org/10.1080/09523980600641445